Zijn vader schreef 10.750 gulden af op deze Datsun 120Y zodat René 'm voor 2.000 kon kopen

Je vader kocht in 1977 een fonkelnieuwe Datsun. Vijf jaar later nam jij de auto over voor een fractie van de nieuwprijs. Over mazzel gesproken?

“Die auto kostte mijn vader nieuw 12.750 gulden. Toen hij de auto na vijf jaar in wilde ruilen voor een Ford Escort, werd er 2.000 gulden geboden. Tegenwoordig is dat een ongekende afschrijving voor een auto, maar toen ging dat gewoon zo. Misschien nog wel sterker bij Japanse auto’s, die in die jaren net een beetje salonfähig werden. Ik werkte als tiener bij mijn vader in de tuinderij en met het geld dat ik daarmee verdiende, kon ik die 2.000 gulden ook wel ophoesten. Ik besloot de Datsun over te nemen. Dat was in 1982.”

Het bleek een gouden zet, want de Datsun bleef je nog jaren trouw?

“Hij ging gewoon niet kapot. Regulier onderhoud deed ik zelf. Ik heb een achtergrond in autotechniek, dus dat ging me goed af. Een autobrug had ik niet, maar met behulp van oprijplaten kwam ik een heel eind. De roest werd aangepakt, evenals een lekke koppakking. Dat was meteen de grootste reparatie. Verder was elke twee à drie jaar de uitlaat aan vervanging toe. Langer ging een potje gewoon niet mee. Onderhoudstechnisch was de Japanner verder perfect.”

Als jonge student een eigen auto ... dan was je wel het mannetje. Kon je dat allemaal wel betalen?

“Ik zal het je zo vertellen. Die Datsun heeft me in de loop van de tijd geld opgeleverd. Ik woonde in Pijnacker, maar studeerde met een paar maten aan de Autoschool in Apeldoorn. Onderweg naar school pikte ik die jongens op, in ruil voor een bijdrage aan de benzinekosten. Op die manier kon ik die auto laten lopen. Op één van de foto’s zie je ons samen staan in de aanhanger achter de auto. Alle uitgaven hield ik nauwkeurig bij in een Shell-boekje. In de loop der tijd begon de auto mij zelfs geld op te leveren. Ik ben tot twee keer toe aangereden met de Datsun. De linkerkant zat daardoor goed in elkaar, maar voor beide deuken die de auto opliep ontving ik 750 gulden van de verzekeraar. Dat geld stak ik in mijn zak. Hij reed er met die deuken niet minder om.”

De verste reis was naar Joegoslavië. Ging dat zonder slag of stoot?

“Mijn vrouw Monique werkte bij een reisbureau in Den Haag en kon goedkope tickets regelen voor de autotrein van Böckstein naar Mallnitz in Oostenrijk. Dat was een heel avontuur. De terugreis hebben we vanuit Bled, Slovenië, volledig over de weg afgelegd. In het eerste verzet gingen we de Alpen over. Geen enkel issue, want iedereen deed dat in zijn autootje met vijftig of zestig pk.”

Wat is er gebeurd met de Datsun?

“Na negen jaar trouwe dienst bij ons was de auto echt op. Mijn vrouw reed de laatste jaren in de auto. Toen de remmen weer eens vast bleven zitten en zij met behulp van de handrem naar huis moest rijden, besloten we: dit gaan we niet meer doen. Een sloperij haalde de auto op en die drukte mij nog 25 gulden in mijn handen. De Japanner werd opgevolgd door een Renault 11 Diesel op grijs kenteken. Goedkoper rijden bestond niet.”

Wat rijd je tegenwoordig?

“De dagelijkse kilometers doe ik met een Tesla Model S. Ik houd van innovatie en verandering. Elektrisch rijden doe ik sinds 2014. Ik stuitte op veel weerstand vanwege die keuze. Er staan vier klassiekers in mijn schuur en ik besef me dat dit vloeken in de kerk is, maar als ik die ooit voor een betaalbare prijs kan voorzien van een elektrische aandrijving, doe ik het. Ik vind de historie en de legacy van een auto prachtig, maar dat kan ook blijven bestaan bij een ombouw naar elektrisch. Het is de toekomst. Ooit was het doodnormaal dat de sigaretten op tafel stonden bij een kringverjaardag en nu vinden we dat bizar. Ik voorspel eenzelfde uitkomst voor verbrandingsmotoren.”