Toen Dirk Jan 14 was kocht zijn vader deze Ford Taunus, 46 jaar later rijdt de zoon hem nog steeds

“Dat klopt. In die jaren was een eigen auto van grote betekenis – heel anders dan nu. Mijn vader kocht voor 4.500 gulden een spierwitte Ford Taunus 17M Super P5 van vier jaar oud. De aanduiding 17M betekende dat er een viercilinder in lag, en de Super stond voor een hogere compressie. Daardoor had hij, als ik het goed heb, net wat meer pk’s dan de reguliere P5. In precies deze Taunus heeft mijn vader mij leren autorijden, op de buitenwegen in de Achterhoek. Dat mocht toen officieel ook al niet, maar het verkeer stelde toen weinig voor. Slechts twee jaar nadat de auto in ons gezin kwam, overleed mijn vader. Hij heeft er niet lang van kunnen genieten, maar de herinneringen die we samen hebben gemaakt zijn mij nog altijd dierbaar.”

Wat is er daarna gebeurd met de Ford?

“Die is eerst door mijn oudere broer gebruikt zodat hij naar school kon in Arnhem. En toen ik achttien werd en mijn rijbewijs haalde, was het mijn beurt om op school te komen met de Taunus. De auto werd gebruikt door wie hem maar nodig had in onze familie. Hij heeft altijd een bijzondere betekenis voor ons gehad. Zo werd hij in 1993 gebruikt tijdens mijn bruiloft, en onlangs nog bij die van mijn neef. Toen mijn moeder dementerend was, reed ik soms met de Taunus naar het verzorgingstehuis. Als ik kwam aanrijden en aan haar vroeg of ze deze auto nog kende, was het antwoord: ‘De Ford!’, op een toon van ‘wat denk je wel?’ Ze herkende de auto iedere keer. Dat was prachtig om te zien en zegt veel over hoe bijzonder die eerste auto voor mijn ouders moet zijn geweest. Ik woon nog steeds met mijn vrouw in het ouderlijk huis, waar mijn ouders al woonden toen de Ford werd gekocht. Ook heb ik voor mijn werk jarenlang gebruikgemaakt van hetzelfde kantoor aan huis dat mijn vader gebruikte. En de Ford? Die staat nog altijd op exact dezelfde plek, in dezelfde garage als in 1970. Kennelijk zijn we behoorlijk honkvast.”

Heeft de techniek de tand des tijds goed doorstaan?

“Ooit is de auto behandeld met Dinitrol, waardoor roest nooit echt vat heeft gekregen op kwetsbare plekken zoals de dorpels en de bodem. En in 1993 is de carrosserie opgeknapt, waarbij er laswerk is gedaan en hij opnieuw gespoten is. Over de motor heb ik nog wel een anekdote. Door stilstand kwam die ooit vast te zitten, en we dachten eigenlijk dat het einde verhaal was. Totdat we hoorden van iemand met een Opel met hetzelfde euvel. Hij had een of andere vloeistof gekocht om op de zuigers te spuiten. Daarmee zou de boel weer los moeten komen. Van dat spul mocht ik ook wel wat gebruiken. Zo gezegd, zo gedaan. De V4-motor van de Taunus liep al snel weer als een zonnetje, maar het blok van de Opel wilde ironisch genoeg niet meer op gang komen. Daarna is er nooit iets bijzonders met de auto en techniek aan de hand geweest. Hij lekt soms een druppeltje olie, maar dat mag geen naam hebben voor een auto van deze leeftijd. Ik heb de auto bewust zo origineel mogelijk gehouden. Alleen het dak hebben we vroeger zwart gespoten, om die vinyllook na te bootsen. Dat wilde iedereen in die tijd en ik vind het nu nog steeds mooi staan.”

Heb je nog toekomstplannen met de Ford?

“Ik ben nu zeventig jaar oud en ben rustig aan het afbouwen met mijn werkzaamheden. Zo maak ik wat meer tijd vrij om van de auto te genieten. Momenteel is er een euvel in de elektronica waardoor hij niet rijdt, maar dat wordt vast en zeker weer opgelost. En verder? We zien wel wat de toekomst brengt. Maar verkopen staat absoluut niet op de planning.”

Naam: Dirk Jan van Arragon