Terugkijkend op zijn Opel Manta vindt Erwin het nu een pooierbak maar toen was het geweldig

“Het budget was allesbepalend en die dure Toyota kon ik niet bekostigen. De Opel Manta was met zijn prijs van 2.000 gulden eigenlijk ook buiten bereik, maar mijn ouders deden er wat centjes bij, waardoor het toch lukte. Met het geld dat mijn baantje bij een schoonmaakbedrijf opleverde moest ik de verzekering, wegenbelasting en benzine betalen. Als ik eraan terugdenk was het een tijd van vrijheid en zorgeloosheid, maar bij de pomp was het elke keer weer de vraag voor hoeveel guldens ik kon tanken.”

Manta’s blijven zelden origineel. Dat gold ook voor die van jou?

“Ik beschouwde de auto als één groot project om aan te knutselen. Ik was alleen maar bezig met de vraag wat ik nu weer kon doen om mijn Manta nog leuker te maken. De Opel stond er in originele staat bij toen ik hem kocht, maar dat veranderde snel. Ik herinner me de ontmoeting met een andere Manta-rijder. Hij reed mij voorbij en met wilde gebaren maande hij me tot stoppen, om vervolgens enthousiast te vertellen over een Manta-club: of ik geen lid wilde worden? Ik heb mij weleens afgevraagd hoe het was gelopen als ik was ingegaan op die uitnodiging. Misschien had ik de auto dan niet zo verprutst en in originele staat gehouden.”

Je hebt de auto dus flink verbouwd?

“Aan de achterkant had ik een set extra lichten gemonteerd, inclusief een heel felle. Die ging aan zodra ik vond dat mijn achterligger te dicht op mij zat. Het waren andere tijden. De voorkant had ik volgehangen met schijnwerpers die ik individueel kon bedienen. Dat vond ik geweldig. Hoe meer lampjes en schakelaars, hoe beter. De binnenkant versierde ik met zelfklevend nepbont. Het hemeltje en de zijpanelen plakte ik er vol mee. Nu denk ik alleen maar: wat een ordinaire pooierbak. In de zomer liet die stof overal los en had ik ineens de dakhemel op schoot liggen. Het was allemaal zo simpel, maar ik was heel wijs met die auto. Mijn garagehouder voorzag de Manta van andere kleuren. Eerst kwam er een zwartgespoten motorkap. Later spoot hij hem in fraaie two-tone.”

Heb je last gehad van de politie?

“Ik ben één keer staande gehouden. Toen de agent vier luchthoorns onder de auto vandaan zag komen, moest ik die demonstreren. Ik heb een achtergrond in elektrotechniek en als ik op de claxon drukte, werd er een schijfje in de compressor omhoog gedrukt. Daardoor kwam er maar een heel zacht, flauw geluid uit. De schakelaar die ik onder het dashboard had gemonteerd kon de hele kakofonie aan lawaai echter activeren. Tegen de agent stak ik het verhaal af dat de luchthoorns een flinke miskoop waren.”

Wat is het meest spraakmakende dat je hebt gedaan of meegemaakt met de Opel?

“Ik ben altijd gek geweest op Amerikaanse bakken. Op televisie keek ik naar ‘Starsky and Hutch’ en ‘The dukes of hazzard’. Die knaloranje Dodge stond hoog op zijn poten en dat zag ik wel zitten. Dus liet ik een set verhoogde veren van een Opel Commodore onder de auto zetten. De cardanas kwam te veel onder druk te staan, waardoor de Manta op een gegeven moment alleen nog maar achteruit kon rijden. Ik heb er echt een ongeleid projectiel van gemaakt. Gelukkig bestond er nog geen apk.”

Van originele staat naar ongeleid projectiel: hoe liep dat af?

“De foto waarop ik achter het stuur van de Manta zit, is genomen op mijn trouwdag. Voor mij vertelt die opname het hele verhaal. Het ET-poppetje op het dashboard, het bontje aan de dakhemel dat je normaliter aan je motorhelm hing en het militaire vignet op de voorruit waarmee ik de kazerne opkwam. In die tijd was het allemaal pure eenvoud. Ik heb slechts twee jaar van de auto genoten voordat hij met een verrotte bodem op de sloop belandde, maar ik heb er bijzondere herinneringen aan overgehouden. Het gevoel van toen kan ik nooit opnieuw beleven en moet ik in die tijd achterlaten, maar als ik kijk naar de foto’s voel ik nog steeds de blijdschap van toen.”

Naam: Erwin van Haelen