Een nieuwe Mercedes was in de jaren 90 per definitie groot nieuws, vooral doordat het modelgamma destijds nog niet zo groot was. Het nieuws werd nóg groter toen de opvolger van de 190 zich aandiende. Dat was de eerste C-klasse.
Het Mercedes-alfabet begon in 1993 serieus vorm te krijgen. Sinds jaar en dag waren er al de S-klasse, de G-klasse en de SL, maar werd de populaire middenklasse wat onhandig als 200/300-reeks aangeduid. De benjamin deed het als ‘190-plus-motoraanduiding’ ook weer anders. De geheel nieuwe C-klasse maakte daaraan in 1993 een einde door een duidelijk herkenbare letter als serienaam aan te nemen, terwijl een uitgebreide facelift van de 200/300-reeks het uitgelezen moment was om daar tot ‘E-klasse’ over te gaan.
Als het om naamgeving gaat, was er nog een revolutie te bespeuren. Voorheen koos je bij Mercedes alleen de motor, waarna de verkoper een encyclopediewaardige catalogus met verkrijgbare opties onder je neus schoof. Aan de hand daarvan kon je je auto heel precies samenstellen. Dat laatste kon bij de C-klasse nog steeds, maar er waren voor het eerst ook optiepakketten, die elk een eigen karakter aan de auto gaven: de jeugdige Esprit, de deftige Elegance en de dynamische Sport – laatstgenoemde met onder meer een verlaagd onderstel.
Degelijk
De C-klasse was opvallend genoeg een heel andere auto dan de 190. Die arriveerde in 1982 immers in een voor Mercedes geheel nieuw stuk van de markt, waar hij vooral een grote impact moest hebben op zij die anders een BMW of Audi zouden kiezen. Dat was gelukt, en nu was het aan de C-klasse om van daaruit verder te gaan. Daarvoor was een auto nodig die minder revolutionair overkwam dan de 190 destijds, zo betoogde het merk na analyse van de klantprofielen. Het exterieur was daarom minder spannend, terwijl de C vanbinnen het keurige gemiddelde van andere Benz-interieurs had. Een degelijke verschijning dus, en helemaal Mercedes, maar niet aardverschuivend.
Pas in tweede instantie bleek dat de ingenieurs hun trukendoos toch tot op de bodem hadden geplunderd, wat onder meer resulteerde in een onvoorstelbaar hoog niveau van comfort, een onberispelijk weggedrag, de hoogste graad in veiligheid, gloednieuwe benzinemotoren en – een wereldprimeur – diesels met vier kleppen per cilinder. En toen moesten de Combi, de AMG, de Kompressor en een succesvolle DTM-deelname nog komen. De letter C stond officieel voor compact. Wij zeggen: competitief, coherent én met cachet.
Wat opvalt in het occasionaanbod, al kun je gezien de leeftijd van de C-klasse wellicht beter spreken van youngtimeraanbod, is dat de aangeboden exemplaren er doorgaans netjes uitzien. Bij 190's zie en zag je nog weleens wat verbouwingen van enthousiaste, jeugdige automobilisten, maar die groep heeft de eerste C-klasse wellicht altijd links laten liggen.



