Skoda Octavia 1.6 16V FSI Business Edition (2007)

autoreview

Uitvoering	Octavia 1.6 16V FSI Business Edition
Versnellingen	5, Handgeschakeld
Bouwjaar	2007
Jaar van aanschaf	2008
KM-stand laatst	500 km

ERVARINGEN

500 km
29 oktober 2008

Het gaat goed met het Tsjechische merk Skoda. Sinds de overname door VAG is het voormalige Oostblokmerk bezig aan een opmerkelijke opmars. Onzorgvuldige, goedkoop gebouwde sovjetbakken zijn verleden tijd en hebben plaatsgemaakt voor degelijk gebouwde, no-nonsense auto’s die veel auto voor weinig geld bieden. Binnen het VAG-concern vervult Skoda de budgetrol, terwijl Seat de sportieve jongen uit mag hangen, Audi het meer welgestelde deel van Nederland van een bolide mag voorzien en Volkswagen zelf met een identiteitscrisis kampt. Niets van dit alles bij Skoda. Het motto ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ is als geen ander toepasbaar op het sympathieke Tsjechische merk.

Het succes van de Tsjechische autofabrikant begon met de introductie van de eerste generatie Skoda Octavia, die modellen als de Skoda Felicia naar het tweede plan moest verwijzen. De octavia bleek een hit door zijn gunstige prijs-kwaliteitverhouding; een auto van het formaat Passat voor de prijs van een Golf. Even later volgden de compacte Skoda Fabia, het vlaggenschip (en de onlangs vernieuwde) Superb en later kwam daar de mini-mpv Roomster. Voor eerste generatie Octavia, gebouwd op het platform van de Golf IV, begonnen de jaren echter te tellen, wat Skoda deed beslissen om in 2004 met een tweede generatie te komen, gebaseerd op de Golf V. Niet alleen is de auto in alle opzichten gegroeid t.o.v. zijn voorganger, maar ook kreeg de auto een flinke kwaliteitsimpuls.

Bij het eerste aanschouwen van de nieuwe Octavia valt op dat hij een stuk zakelijker en volwassener oogt dan zijn voorganger. De donkergrijze kleur, die luistert naar de naam ‘Anthracite Grey’, benadrukt eveneens dat de Octavia ook voor de zakelijke markt een serieuze optie is die als goedkoper alternatief voor auto’s als de Mazda 6, Opel Vectra en Volkswagen Passat kan dienen. Zo op het eerste oog oogt de tweede generatie Octavia, in 5 deurs hatchback in dit geval, weinig spectaculair. ‘Gewoon een keurige auto’, het is een gevoel dat als eerste in mij opkomt. De 16 inch lichtmetalen velgen, de brede verchroomde grill, de gestrekte motorkap met fraaie welvingen, de algehele lijn die de auto als een sedan doet ogen geven de auto echter extra cachet. Bovendien oogt de auto fors: geen wonder als gekeken wordt naar de exacte afmetingen. Met een lengte van 457 centimeter en een breedte die de 1,8 meter benadert doet de Octavia nauwelijks onder voor auto’s die officieel tot een hoger segment behoren, maar wel minstens 5000 euro duurder zijn.

De zakelijke lijn van het exterieur wordt in het interieur doorgetrokken. Het strakke en zakelijke dashboard oogt erg netjes, maar is weinig spectaculair. Het zwarte dashboard oogt vooral zakelijk, al geven de chroomkleurige strips wel wat extra klasse aan het verder weinig spectaculair vormgegeven interieur. Wederom no-nonsense. De afwerking mag er echter wel wezen en ook de toepassing van zachte, ‘aaibare’ materialen is een absoluut sterk punt van de Octavia. Ook de radio-cd speler is erg netjes weggewerkt in het dashboard, net als de volautomatische airconditioning, die beiden overigens erg eenvoudig te bedienen zijn. De geluidskwaliteit van de boxen mag er bovendien ook wezen. De stoelen zitten erg goed en geven voldoende zijdelingse steun. De zittingen zijn vrij hoog, waardoor de onderbenen van lange bestuurders zoals ondergetekende goed ondersteund worden. Bovendien zijn beide voorstoelen uitgebreid in te stellen, terwijl ook het lederen stuurwiel in allerlei posities is te verstellen. De verstelbare middenarmsteun en meer dan voldoende schouderruimte zorgen ervoor dat de bestuurder zich waant in een auto uit een hogere klasse.

Ook op de achterbank is het goed toeven. Daar waar veel concurrenten zoals de VW Jetta, Ford Focus sedan, Volvo S40 en Peugeot 407 tekort schieten op het gebied van hoofd- en beenruimte, daar scoort de Octavia op beide gebieden een ruime voldoende. Bovendien zijn de zittingen van de achterbank lang genoeg om het daar lang uit te houden. Even verder naar achteren, blijkt de kofferruimte die als vijfde deur opent gigantisch. Een blik in de folder leert dat 560 liter bagage hier zijn plek kan vinden. Goed nieuws voor gezinnen die graag naar Ikea gaan dus. Hier en op de achterbank blijkt de meerwaarde van de Octavia ten opzichte van zijn kleine broer, de VW Golf V.

Qua rijgedrag verschilt de Octavia weinig van zijn kleine broer. Wel heb je in de gaten dat je bijna een halve meter extra lengte meezuilt, want in scherpe bochten wil de kont nog wel eens uitzwiepen. Desalniettemin wekt het weggedrag van de forse Tsjech vertrouwen. Het is alsof je al jaren in de auto rijdt. De motor, een 1600cc direct ingespoten benzinemotor die 115 pk levert (en ook leverbaar is in de VW Golf, Jetta en Passat), heeft meer dan genoeg kracht om ook op de snelweg en op heuvelachtige wegen de ongeveer 1250 kilo wegende Tsjech vooruit te krijgen, maar komt vooral in hoge toeren het beste tot zijn recht. De isolatie van het motorgeluid is overigens voldoende, al doen Franse merken als Renault het hier beter. De vering van de Octavia is gemaakt met de nadruk op comfort, wat met name rijden op de snelweg tot een onvermoeibare bezigheid maakt. Dit in combinatie met de prettig zittende stoelen zorgt ervoor dat de Octavia op lange afstanden het beste tot zijn recht komt. Van de sprint bij het stoplicht had ondergetekende weinig verwachtingen, maar de Skoda blijkt potenter dan verwacht en komt toch aardig van zijn plek. De vijfbak, die gehanteerd wordt door een erg lekker in de hand liggende kleine pook, schakelt overigens erg soepel. Ik durf gerust te zeggen dat dit de best schakelende auto is die ondergetekende ooit gereden heeft (met de hakerige zesbak van de Dodge Caliber als absoluut dieptepunt). Met name voor mensen die graag schakellui rijden en graag in hoge toeren rijden is de gereden versie aan te raden.

Het stuurgedrag van de auto wekt eveneens vertrouwen. Haarschep stuurgedrag als in sportieve merken als Mitsubishi of Alfa Romeo hoef je hier niet te verwachten, maar de Octavia staat desalniettemin zijn mannetje. Wie een soepel te bedienen en vooral vertrouwenwekkende auto zoekt is bij deze Duitse Tsjech aan het goede adres. Wel bekruipt de bestuurder het gevoel in een grotere auto te rijden dan deze eigenlijk is, maar de vraag is of dit als een minpunt gezien kan worden. Bij het remmen dient de Tsjech aardig ingetrapt te worden, wat een duidelijk verschil markeert met de hiervoor door mij gereden Renault Mégane Sedan die vlijmscherpe remmen had. Kwestie van gewenning neem ik maar aan. Desalniettemin rijdt de forse Tsjech als een auto die je als bestuurder al jaren gewend bent. Het is al gezegd, het is vooral een auto die vertrouwen wekt. Veilig van A naar B vervoeren lijkt hier geen enkel probleem, een schril contrast met de onlangs door mij gereden aan alle kanten trillende Dodge Caliber, die zich in vergelijking met de Skoda als een spons over de weg liet verplaatsen. In tegenstelling tot de stoer vormgegeven Amerikaan ligt de Skoda voor je gevoel als een blok op de weg en zal hij geen rare dingen doen.

Dat geldt eigenlijk voor de hele auto. Wie een degelijk gebouwde auto zoekt, die veel auto voor je geld biedt, motorisch aan de moderne maatstaven voldoet, genoeg ruimte biedt voor een compleet gezin en vooral vertrouwen wekt zal toch echt een bezoekje moeten brengen aan de Skodadealer. En wie had dat gedacht in een wereld waarin Oost-Europese auto’s tot 15 jaar terug als waggelende, onveilige rammelbakken bekend stonden?