Peugeot 106 Rallye 1.3i (1994)

autoreview

12 maart 2013 • 23:04

Uitvoering	106 Rallye 1.3i
Versnellingen	5, Handgeschakeld
Bouwjaar	1994
Jaar van aanschaf	2012
KM-stand bij aanschaf	214.700 km
KM-stand laatst	214.801 km

De opvolger van de 405 Break

214.800 km
12 maart 2013

Na ruim 4 jaar in de 405 te hebben gereden, waarbij de kilometerstand tot over de 540.000 km ging, kwam er heel plotseling een opvolger voor de 405. Hoe dat zo ineens kwam? Lees het verhaal.
Het begon in september 2012. Met de Peugeot 405 Club zouden we een weekend naar de Nurburgring gaan in Duitsland. De hoofdsponsor van de club heeft zelf een 106 Rallye, maar wel een enigzins opgevoerd exemplaar, die hij zelf heeft gebouwd. Ik zou dat weekend niet met de 405 gaan met maar een 406 Break 2.2 HDI, van een goede vriend.
--------------------

Zaterdag 1 september 2012
Het is twee uur in de middag als ik met de auto van David (een goede vriend), een witte Peugeot 406 Break 2.2 HDI, bij EH Autoservice (de hoofdsponsor van de Peugeot 405 Club) in Zierikzee langskom. Met Edgar (de baas) had ik de afspraak al een week eerder gemaakt om de wagen te laten nakijken of die geschikt is om mee de Ring op te kunnen. Edgar neemt de auto meteen mee om een proefritje te maken. Intussen kijk ik even bij zijn ‘Ring-Racer’, de Peugeot 106 1.6 Rallye. Die is inmiddels bijna klaar. Edgar heeft het karretje ‘Luigi’ genoemd, naar een figuur uit de Disney-film ‘Cars’.
Ik hoop dat Edgar hem op tijd helemaal af krijgt, want het zou zonde zijn als hij er dit jaar niet bij zou kunnen zijn. Het is hem nu inmiddels al 3x overkomen dat hij naar de Ring ging, en onverrichter zake weer naar huis kon (twee keer door motorpech en één keer door een ongeval). Het autootje is nu helemaal aangepast, met onder andere een rolkooi, schijfremmen vóór en achter (van Brembo), abs, airconditioning, racegordels. Ook de standaard 1.3 motor moest het veld ruimen en maakte plaats voor een 1.6, die volgens Edgar ± 170 pk levert. Ik zou wel eens met deze auto willen rijden… Maar ja, dat willen wel meer clubleden, maar Edgar is best voorzichtig met uitlenen ervan, en terecht.

Maar goed, terug naar Davids auto.
Edgar komt terug van de proefrit en rijdt de auto meteen de brug op. “Hij voelt niet goed aan, het weggedrag is zwabberig aan de achterkant”, zegt hij. Als de brug omhoog is, ziet Edgar meteen wat het probleem is: de torsiestangen achter zijn naar de bliksem. Ook 2 achterbanden komen op Edgars lijstje, evenals de remschijven en –blokken achter, die bijna op zijn. En zo noteert hij nog een paar zaken. “Lord of the Ring, of King of the Scrapheap?”, vraag ik hem. Edgar vindt het laatste het geval. “Deze auto is niet eens geschikt voor straatgebruik, laat staan voor de Ring!” Wat een pech! Ik blijf nog even in de garage hangen, en tegen 16:00 ga ik richting de loods in Woerden. David is al ingelicht en wacht bij de loods op me, daar heeft hij nog 2 andere banden (mét velgen) staan, maar hij heeft ook slecht nieuws: Hij heeft mijn auto meegenomen, maar strandde onderweg met een gebroken brandstofleiding. Hij weet niet hoe dat kan, maar zegt dat ik de komende week de 406 maar even moet gebruiken, en dat hij de leiding gaat vervangen door een nieuwe. Maar die moeten besteld worden, en dat duurt even. Ik hoop dat de auto donderdag wel klaar is, want ik moet vrijdag ermee naar Nürburg. David zegt dat dat wel lukt.

Dinsdag 4 september
’s Avonds kom ik thuis en merk dat de remlichten van de 406 het niet meer doen! Wat is dat nu weer?

Woensdag 5 september
Nog twee dagen en dan gaan we naar de Ring. Maar zonder remlampen ga ik niet rijden. Ik check de zekeringen, lampjes en de remlichtschakelaar, maar die doen het gewoon. ’s Avonds breng ik de wagen terug naar David, hetgeen een hachelijke onderneming is zonder remlicht. Tijdens het remmen, doe ik steeds de mistlichten achter aan, zodat het remmen toch opvalt. Ik neem mijn 405, die weer gemaakt is, weer mee, en laat de 406 achter bij David.

Donderdag 6 september
Voor mijn hondje heb ik een logeeradresje, en daar breng ik hem 's middags even heen.
De auto rijdt goed. De terugweg hangt er echter weer een diesellucht in de wagen. Tussen Ede en Wolfheze (op de A12) gaat het mis. De auto begint in te houden en wil niet meer harder dan 70. Het is duidelijk te horen dat hij op 3 cilinders loopt. Ik zet de auto op de vluchtstrook, open de motorkap en zie dat de nieuwe brandstofleiding óók gebroken is! Dan bel ik mijn zus op, die komt, samen met haar man naar me toe. De sleepkabel komt erbij en we slepen de Peugeot naar mijn huurbaas, die ook een garagebedrijf heeft. Toch eens nadenken over een lidmaatschap van de ANWB. Hoe dan ook, de Peugeot staat er, en ik begin gelijk met het demonteren van de gebroken leiding. Maar een vervanger hebben we niet.. Een nieuw setje is niet zo 1-2-3 leverbaar. De chef neemt echter een andere leiding uit het zakje (ze worden per 4 geleverd, precies op maat voor elke injecteur), en verbuigt die een beetje, en weet hem toch nog passend erop te krijgen. De auto loopt weer goed. Dan ontdekt hij iets anders. Eén moer van de brandstofpomp is weg, en de andere 2 zitten niet goed vast! Kolere! De verdwenen moer wordt direct vervangen, en de andere 2 weer aangedraaid.

Toch vertrouw ik de auto niet helemaal en besluit om het Ringweekend af te zeggen. Ik plaats het bericht op het forum van de Peugeot 405 Club. 's Avonds ben ik nog even op pad, dan zie ik op mijn mobiel een gemiste oproep. Het blijkt Edgar te zijn. Ik bel hem terug, en hij geeft aan dat ik even op het forum moet kijken. Thuis start ik de pc op, open het forum, en lees een aanbod van Edgar dat ik zijn leenauto, een Peugeot 205 kan meekrijgen van hem. Maar omdat hij om drie uur die middag al vertrekt, en ik pas om 16:30 vrij ben, gaat dat niet lukken. Ronald (een mede-lid van de 405 Club) doet me ook een aanbod, om de ICE-trein naar Duitsland te nemen, dan komt hij me in Koblenz wel ophalen. En hij biedt aan om me zondag ook weer thuis te brengen! Dat vind ik wél een prima plan, en dit spreken we af. Ik sluit de pc af en plof in m’n nest.

Vrijdag 7 september
Maar slapen lukt niet best. Kopzorgen denk ik.. Tegen 04:00 slaap ik alsnog, maar om 07:30 gaat de wekker weer..

Om 16:30 kom ik thuis van m'n werk, start de pc op, en boek gelijk online een ticket naar Koblenz. Dan de bagage inpakken, spullen in de auto, en naar Mark, mijn ‘voormalige’ buurman, die in Klarendal woont. Hij heeft beloofd me weg te brengen naar station Arnhem Centraal, en houdt dan mijn wagen, omdat hij die maandag nodig heeft omdat zijn auto die dag voor de apk moet. Ik rijd naar Klarendal, waar Mark gelijk achter het stuur stapt. We rijden naar het station, Mark wenst me veel plezier en een goed weekend.

Precies op tijd (17:37) komt de InterCityExpress International het station binnen rijden. ‘Wagon 27, stoel 32’, staat op mijn reisdocument. Ik vind mijn stoel al snel. In rust en stilte rijdt de ICE het station uit. Het is een rustige en comfortabele reis, zonder meer. Een goede stoel, voetensteun, en zelfs een 230 volt aansluiting, waar ik de camera op aansluit. Kan die opladen, want die was bijna leeg. Een goede 2 uur later sta ik in Köln, en heb een half uurtje de tijd, voor de trein naar Koblenz vertrekt.
En zo sta ik om 20:45 in Koblenz op het station, waar Ronald al op me staat te wachten. Een goed uur later zijn we in de villa, die we gehuurd hebben. De rest is er dan allang. In totaal zijn we met 11 man. Die avond is gezellig, maar heel laat maken we het niet. Nog even een douche, en dan naar bed.

Zaterdag 8 september
Om 08:00 komt er iemand op de deur bonken, en doet de lamp aan! Waarom zo vroeg?? De Ring gaat pas om 12:30 open! Nog een half uurtje blijf ik liggen, en dan sta ik toch maar op. Slapen lukt niet meer. Beneden ruikt het lekker in de keuken. Er worden eieren met bacon gebakken. Die gaan er goed in, en met ons elven eten we maar liefst 25 eieren op.

Tegen elf uur rijden we weg, richting Adenau. Daar zitten we eerst nog wat op het terrasje bij Giulia (een bekend Italiaans restaurant, waar veel ringrijders komen eten). Nog even tanken en dan naar de ingang van de Nordschleife, die om 12:30 opengaat.

Om een lang verhaal kort te maken, die middag gebeuren er redelijk wat ongevallen, waardoor de Ring steeds weer wordt gesloten, en dan steeds ruim een uur dicht blijft. Die middag is het circuit ± 1,5 uur open geweest, en bij 1 ongeval kwam zelfs de trauma-helikopter van de ADAC erbij. Ronald is niet bij ons geweest die middag, omdat hij heeft de fotolocaties langs de baan bezocht. Hij heeft een lease-auto, en die mag de Ring niet op. Hij heeft heel veel foto’s gemaakt van alle rijders. Ook de Rallye van Edgar staat er mooi op en zo ook een tweetal 106 Rallye’s van wat leden van het Rallye.nl-forum. Ook zijn er van onze kant 2 clubleden met een Peugeot 405 MI16. Ook een mooie auto, die ook mooi op de foto’s staat van Ronald. Maar mijn blik wordt vrijwel constant naar die 106 Rallye van Edgar getrokken. En ja, ik sta wel in Nürburg zónder auto.. Ik weet dat die 106 bloedlink is. Héél wat anders dan mijn 405 diesel.. En 70 pk of 170 pk, dat maakt toch een heel verschil..

Toch vraag ik het Edgar. “Mag ik hem een rondje meenemen de Ring op?” Edgar kijkt me aan, en het duurt even voor ik antwoord krijg. “Ja, dat mag wel. Maar dan moet ik je nog wel wat uitleg erbij geven. En…: Slopen = Kopen!” Dat antwoord had ik wel verwacht (logisch toch). Maar Edgar heeft meer dan tienduizend euro in dat autootje zitten. Toch ben ik daar niet heel bang voor. Mijn huurbaas doet immers aan autoschadeherstel en ik weet zeker dat hij elke schade wel weer goed krijgt.

Tegen vijven wordt het wat rustiger op de Ring. Dit is mijn kans, denk ik. Maar Edgar gaat nu eerst zelf even, samen met Kees, die vaak bij hem in de garage helpt, en die ook heeft meegeholpen met de bouw van de Rallye. Ze maken 2 rondjes, en net als ze weer terug zijn, wordt de baan weer gesloten door een ongeval. Ronald is er intussen ook weer, en geeft aan terug te willen naar de villa, omdat er nog boodschappen moeten worden gedaan. Omdat achterin de Rallye en de Mi16 geen zitplaatsen meer zijn, moet ik wel met Ronald mee naar huis. Ik baal een beetje, maar ach, morgen een nieuwe dag. Ronald en ik rijden naar huis, doen een kleine inventarisatie, en dan naar de Lidl. Vanavond gaan we barbecuen. We hebben helaas geen stokbrood (stom, vergeten), dus snijd ik maar een gewoon (ongesneden) witbrood in plakjes, die met een bakje kruidenboter ook op tafel komen. Een salade komt er ook bij. Intussen brandt de barbecue al, en de worstjes en varkenslapjes gaan er goed in. Ik sta zelf achter het vuur en het vlees smaakt prima. Na het eten zitten we nog even bij elkaar, maar het loopt dan al tegen tienen, en een aantal gaan al naar bed. We maken het ook niet laat, want morgen willen we om half zeven al opstaan, en vroeg naar de Ring.

Zondag 9 september
Om 06:10 wordt ik wakker, van lawaai op de gang. Iemand is in de badkamer. Ik pak mijn spullen vast in, en leg de koffer vast in Ronalds auto. Dan een snel ontbijt. Er zijn weer verse eieren, deze keer gekookt. Een paar broodjes, met ei en kaas, twee glazen melk en een bak koffie later, heb ik wel genoeg. Met drie auto’s gaan we nu richting de Ring. Met de MI16, de Rallye en een Toyota Aygo.

Om 08:10 komen we aan bij de Nordschleife. Het is dan nog rustig, maar het begint al weer lekker met een ongeval. Weer gaat de baan dicht, en tegen negen uur wordt het alweer drukker. Het parkeerterrein schuin tegenover de ‘Zufahrt’ staat bomvol met race-auto’s. Soms zien we ook bijzondere dingen tussen de gebruikelijke BMW 3 series, VW Golfjes, Subaru Impreza’s en Mitsubishi Evo’s. Ik zie er een Porsche 356A Cabrio uit de vijftiger jaren voorbij rijden, en ook een Jaguar Mark II.
Tegen halftien gaat de baan weer open en Kees (de collega van Edgar) gaat nu een paar rondjes maken met de Rallye, en Edgar gaat met hem mee. Ronald is intussen ook gearriveerd, en zoekt weer een aantal fotolocaties op, om ons weer op de foto te zetten.

Met een uurtje zijn Edgar en Kees er weer, omdat de Rallye koelproblemen heeft. Tijdens het rijden gaat het goed, maar in de wachtrij naar de Ring, wordt de koelvloeistof te heet. Door de enorme motor, en alle aanpassingen, is er niet heel veel ruimte meer onder de kap. Die motorkap is ook nog eens verhoogd, zodat de warme lucht er beter uit kan, maar het is niet voldoende. Dan wordt het weer wat rustiger, en waagt Kees alsnog een poging. Edgar gaat mee, en deze keer gaat het allemaal prima. Als ze terug zijn, is het rond half twaalf. Het is redelijk rustig op de Ring, en er staat ook geen rij wachtende auto’s voor de ingang van de Ring. Ik loop naar de kassa, en koop een rondekaart. En nu is het mijn beurt..

Ik neem plaats achter het stuur van de Rallye. De stuurnaaf is verlengd, waardoor het stuur wat verder naar binnen staat, dat is wennen. Hierdoor zit ook de richtingaanwijzer wat verder van het stuur af. De stoel gaat in de achterste stand, en ik doe de gordel om. Een speciale race-gordel zit erin. Die gaat over beide schouders en het onderste deel loopt over je heupen. Ik zit lekker, het stoeltje is goed. Maar dan komt Ray (van de Mi16) erbij staan. “Die gordels moeten veel strakker! Je moet echt vastgesnoerd in die stoel zitten.” Dit zeggende, trekt hij de gordels een flink stuk aan. “Dat is beter.” Ik zit er zo vast in, dat ik nog net over mijn schouder kan kijken, in de dode hoeken. Ray zegt, dat als de auto op zijn dak mocht komen, dan mag je niet uit je stoel kunnen vallen, daarom moeten die gordels zo strak. Je moet hiermee onwrikbaar op je plaats blijven zitten. Edgar geeft wat uitleg over de auto zelf; “Bij het starten, wat gas geven, soms wil hij bij stationair wel eens afslaan, opschakelen tussen 5.000 en 7.000 toeren (!), want door zijn lange overbrengingen heeft hij in lage toerentallen geen vermogen. Dat was het, veel plezier”, en dan laat hij me gaan. Hij gaat zelf niet mee. Kees wil ook niet mee, en da’s best wel jammer, want ik had hem wel willen laten filmen. Maar iemand filmt wel wat beelden van buitenaf. Dat is een leuke opname geworden.

Ik start de wagen, en rijd rustig over het zandpad, naar de hoofdweg. Daar schakel ik onbewust toch weer bij 2.500 tpm op. Dan naar de ingang van de Ring. De Rallye trekt ontzettend veel bekijks. Als ik aankom bij de slagboom, kijkt de baancommissaris naar de verhoogde motorkap. Hij ziet dat die goed vast zit en laat het erbij. Ik houd de Ring-card voor de scanner en de slagboom gaat open. Nu gaat het echt gebeuren..

Op de Ring

214.801 km
12 maart 2013

Achter de Ring-taxi* aan, rijd ik door de pylonen en dan, mag het gas erop. “Holy s#!t!!”, denk ik, als ik de Rallye in de ‘2’ op snelheid breng (70 km/u) en dan weer opschakel (5.000 tpm). Bulderend vliegt de Rallye ervandoor. Verder doorschakelend bereik ik met ruim 160 km/u de eerste flauwe bochten naar links en rechts, en dan is het ‘medium links’, en ‘scherp rechtsaf’.

De baan is leeg, niets achter me. Ik houd de wagen links, vol in de remmen, neem de ‘2’, en stuur de wagen met ruim 70 km/u de scherpe bocht in. De banden gieren, maar houden uitstekende grip. Dan het gas er weer op, maar niet voor lang, want dan is er al weer ‘scherp links’. Wat een formidabele remmen heeft deze auto! Weer in de remmen, rechts houden, binnenbocht, en links uitkomen. Het kleine sportstuurtje, dat dus bijgestaan wordt door stuurbekrachtiging, ligt prima in de hand, en het sturen gaat perfect. Het weggedrag is niet comfortabel zoals meestal bij Peugeot, maar stevig en sportief.

Na de bocht, gaat het gas er weer op, en accelereert de kleine bolide als een idioot. Ronkend gaat de 106 er weer tegenaan, iedere keer weer. Brandstofverbruik doet er niet meer toe, het enige wat ik nu wil is snelheid. En adrenaline. Meer en meer. Had ik al gezegd dat dit autootje écht bloedlink is? Hoe is het toch mogelijk, - vraag ik me iedere keer weer af - dat de Nordschleife dit gevoel bij me losmaakt.. Het lijkt of op dit moment, niets anders meer bestaat dan racen. De banden piepen het uit bij elke bocht. Maar dan gaat het mis.. Na een kilometer of 7 (waarvan het lijkt of die in enkele seconden voorbij zijn gegaan), bij Adenau kom ik aanstormen. Het lijkt niet zo hard te gaan, maar in een flits lijkt de bocht naar links heel dichtbij te zijn. Ik laat het gas los, en trap keihard op de rem. De ABS grijpt in. (In deze situatie zat ik eerder al eens met de 405 diesel, maar toen reed ik slechts 105 km/u). Een blik op de snelheidsmeter leert deze keer dat ik ruim 170 km/u rijd! ‘Veel te hard!’, flitst door me heen, maar er is geen remmen meer aan. Bliksemsnel draai ik het stuur nog iets, zodat hij niet recht op de curbs inrijdt, maar schuin; eerst rechtsvoor, dan linksvoor, en achter hetzelfde. Met een klap smakt de Rallye op de curbs in, door het gras, en weer het circuit op. Ik denk aan Edgar en al het werk dat hij zal moeten verrichten om de wagen weer te herstellen. Maar terwijl ik weer op de baan zit, lijkt het weggedrag niet anders te zijn. De wagen trekt niet naar 1 kant, ook geen schurende geluiden. Alles lijkt in orde. De temperatuurmeters voor de olie en koelvloeistof zijn ook in orde, dus er is geen olie of vloeistof weggelopen. Mooizo, dan gaan we verder. Behoedzaam (lees: GAS!!) rijd ik door.

Bij Breidscheid is het overzichtelijk. Het gas gaat erop, de Rallye raast met ruim 180 km/u naar beneden, dan weer remmen, medium links, en bovenaan scherp rechts. Even later zijn we bij de grote karrousel. Ik stuur de 106 bovenlangs. Er zijn weliswaar geen auto’s maar ik denk dat de Rallye te laag is, en dat dat de voorbumper kan kosten. Het hele parcours kan ik me zo verder niet herinneren. Soms is het rustig, dan ineens zijn er weer veel auto’s. Dan laat ik het gas altijd een beetje los, geef richting rechts aan en laat ze passeren. Toch heb ik de tijd van mijn leven. Dit is te gek, supergaaf, vet cool, vet hard. Iets anders kan ik niet bedenken. De laatste bocht komt eraan bij Galgenkopf. Ik kan hem precies goed aansnijden, en dan gaat nog even het gas erop voor het rechte stuk. Ik schakel hem naar ‘5’, en dan weer het gas erop, dus is de snelheid daar (denk ik) 210 geweest. Dan de steigerbrug, met de reclame van de Audi R8 (de finish-lijn dus). De borden langs de kant met maximum snelheid 120 maken dat ik van het gas moet. Een moment van rust komt eraan. Ik heb het einde gehaald.

Langs het parkeerterrein op, rijd ik naar het grasveld en zet de motor af. Edgar vraagt hoe het gegaan is, en ik vertel meteen dat ik van de baan ben geraakt. Edgar en Kees duiken meteen onder de wagen. Als ik vertel dat het rijgedrag van de wagen niet anders is geworden, is Edgar wel opgelucht. Ze hebben, behalve een kromme velg (een klein hoekje) ook niets gevonden. Een ander probleem is de BDP-zender (ookwel de nokkenas-positie-zender), die slecht contact maakt. Als de motor loopt, dan blijft hij lopen, maar wordt hij afgezet, dan start hij niet meer. Die middag blijf ik op het terrein, maar zit ik het meeste op een stoel, kijk wat bij andere auto’s rond. Maar de Rallye heeft een onuitwisbare indruk gemaakt op me. Dit ene rondje.. Het meest spectaculaire wat ik ooit heb gedaan. “Had ik maar tienduizend euro,” denk ik steeds. Dan kocht ik deze wagen absoluut en zonder spijt. De auto zelf is het (economisch gezien) absoluut niet waard, Edgar denkt dat de waarde drieduizend is, maar wat hij erin gestoken heeft, om van de tijd en energie maar niet eens te spreken, is minstens het drievoudige. Edgar heeft hem dus de naam “Luigi” gegeven, maar als ik die auto zou kopen zou ik hem “Monstro” noemen. In positieve zin trouwens.

Maar ik wil meer. Steeds weer gaan mijn gedachten uit naar het rondje wat ik al heb gemaakt. Maar getimed heb ik die niet. Maar dat is niet alles. Ik wil gewoon nóg een keer. Eén keer? Nee, ik wil nog wel 10 keer! Eigenlijk wil ik dat helemaal niet aan Edgar vragen. Deze wagen is gewoonweg zo krankzinnig, dat ermee rijden, terwijl je er niet bekend mee bent, gewoon niet verstandig is. Mijn verstand zegt (of beter gezegd; schreeuwt) NEE. Maar het hart beslist gewoon anders. De Ring heeft een verslavende uitwerking. Zelfs de meest doorgewinterde Eco-rijder, verandert op de Nordschleife even in Michael Schumacher. Wie de slagboom passeert, die kan zich niet meer inhouden, die móet gewoon racen. Ik deed dat ook, met bijna desastreuze gevolgen. Want Luigi daagt je uit. Maar als je té ver gaat, vermoordt hij je.

Toch doe ik het. Ik vraag Edgar nog één keer om de sleutels. Mijn verstand hoopt dat Edgar ‘nee’ zegt, maar de rest in mij wil dat Edgar toestemt. En dat doet hij ook nog! Kees kijkt nog even naar de BDP-zender, omdat de wagen weer niet start. Uiteindelijk start hij wel, maar dan moet ik eerst nóg een rondekaart gaan kopen. Edgar geeft me die van hem, en zegt dat ik dat rondje straks wel voor hem kan kopen. De gordels gaan weer strak om. De motor wordt gestart, en wederom rijd ik naar de ‘Zufahrt’. Opnieuw zie ik mensen naar de Rallye kijken. Ja, als je onopvallend wil rijden, dan moet je maar in een ouwe Opel Astra gaan rijden. Maar dat wil ik nooit meer. Weer door de slagboom de Ring op. Deze keer ligt de telefoon (met stopwatch-functie) paraat. Na de pylonen het gas erop, en onder de Antoniusbrücke (de start) druk ik de stopwatch in en leg die veilig weg. Het eerste stuk ken ik wel, dus gaat het gas er flink op en vliegen we met ruim 160 km/u over de baan, door de eerste slingers, en dan wederom in de ankers voor de bochten links-rechts. Deze keer gaat het iets beter dan de 1e ronde, denk ik. Dan komt de plaats waar ik me de vorige ronde vergiste in de snelheid. Deze keer heb ik hem in de gaten, en ben eerder van het gas. De rem erbij en dan haal ik de bocht wél. De achterkant lijkt even te willen uitbreken, maar de wagen blijft recht in het spoor. Het is nu wel iets drukker. Ook is het best wel warm in de auto, maar de airco staat aan, en de aanjager zet ik in standje 2. Da’s beter. Bij de grote Karrousel neem ik opnieuw de buitenbocht. Edgar zegt dat je de binnenbocht wel kan nemen, maar er zat deze keer een Ferrari F355 achter me. En hoe je het ook went of keert, die is toch ietsje sneller dan de Rallye. De ronde gaat lekker. Veel te snel komt de steigerbrug in zicht. Ik druk de stopwatch af en leg hem weer weg. Dan achteraan sluiten bij de rij auto’s die allemaal de Ring ook willen verlaten. Per ongeluk laat ik de motor afslaan, en verdorie, hij start niet meer! Weer die BDP-zender! Ik stap snel uit, en duw de wagen de berm in. ‘Dat wordt de sleepwagen, met bijbehorend kostenplaatje’, denk ik nog. Zover komt het gelukkig niet. Een Belg in een Škoda Fabia RS stopt naast me en vraagt of hij helpen kan. ‘Nou graag!’ Ik trek de kofferbak open en vind daar gelukkig de sleepkabel. Die wordt snel bevestigd, en dan sleept de Belgische man me van de Ring af, naar de parkeerplaats. Edgar staat al bovenaan te wachten, ik had hem vanaf de Ring al gebeld. Hij is woedend op zichzelf, en baalt dat hij nu ‘voor schut gaat, voor het hele Rallye.nl-forum die hier dit weekend ook aanwezig is’. Tja, ik vind dit ook niet leuk voor hem, maar het kan elke auto overkomen. De ronde is in ieder geval zeer goed verlopen, en de rondetijd was nog de grootste verrassing voor me: 12:39.89! Ik heb dus mijn eigen tijd (nog met de 405) met 1 minuut, 27 seconden verbeterd, die was 14:06.

Tegen zeven uur zitten we weer bij Giulia’s, voor een lekkere hap eten. De meesten bestellen een pizza’tje, maar ik neem een wienerschnitzel met friet. En na het eten is het tijd om te gaan. We gaan naar huis. Wij hebben een aardige rit te gaan; eerst naar Schaarsbergen, en Ronald moet dan door naar Delft. Onderweg pak ik het stuur over, dan kan Ronald ook even tot rust komen. Bij Westervoort stoppen we om even te tanken, en dan blijkt de Polo Bluemotion van Ronald ook nog lekker zuinig te zijn geweest, ondanks het rijden in de bergen met veel optrekken en remmen.

Het is over elven ’s avonds als Ronald me thuis afzet. Mijn hondje is er dan al, (Mijn zus heeft hem al gebracht), en hij is dolenthousiast dat het baasje er weer is. Ronald drinkt nog een kop koffie mee, en we praten nog wat. Ook probeer ik de foto’s van zijn camera in mijn computer te laden, maar de software werkt niet mee. We houden het voor gezien. Ronald gaat weer, en ik ga Fawkes uitlaten, en dan naar bed. Het einde van een weekend, waarin ik ± 25 minuten lol heb gehad, maar dit weekend is elke minuut, én elke euro waard geweest.
------------------------------
Maandag 10 september
En nu zit ik weer thuis. De 405 Break diesel staat voor de deur, en volgend jaar moet die vervangen worden.. Gisteren heb ik er nog mee gereden, en dat voelt goed, nog altijd. De opvolger moest eigenlijk weer een 405 diesel worden. Maar sinds dit weekend ben ik daar niet meer zo zeker van. Maar één ding weet ik wél zeker: Er zijn veel goede auto’s, waar ik weg van ben. Maar nooit eerder was ik echt ondersteboven van een auto.

IK WIL EEN PEUGEOT 106 RALLYE!!!
Zal ik hem ‘Lightning McQueen’ noemen?

Inmiddels is het maart 2013.
De 405 is verkocht en een Peugeot 106 Rallye staat voor de deur. Binnen 2 weken na het Ringweekend al aangeschaft). Er zijn nog heel veel plannen mee. Zo moeten de remmen worden veranderd, een rolkooi ingebouwd en nog veel meer zaken. Nu is hij nog standaard. Maar zelfs dat gaat uitstekend. De 1.3 motor heeft pit en de versnellingsbak met korte overbrengingen schakelt prima. Een top van ruim 190 km/u is mogelijk (geprobeerd in Duitsland op de A3). Ik ben heel erg blij met deze auto. En er gaat nog veel meer komen. Zo extreem als die Rallye van Edgar gaat hij niet worden, want dat zou nog weleens fataal kunnen aflopen. Helemaal toen Edgar me vertelde dat de auto op de Ring niet helemaal in orde was, en zijn vermogen niet volledig eruit kwam! En het was al zo'n monster! Nou Edgar, dan wil ik nóg een rondje! Maar dan wel op de bijrijdersstoel, want achter het stuur is gewoon onverstandig als je de auto niet goed kent.