Uitvoering

156 Sportwagon 1.9 JTD Progression

Versnellingen

5, Handgeschakeld

Bouwjaar

2003

Jaar van aanschaf

2003

KM-stand laatst

0 km

ERVARINGEN

1 december 2003

De 156 Sportwagon: ze sprak reeds tot onze verbeelding toen ze voorgesteld werd en nog steeds doet ze het. We hebben in mei 2003 naar verschillende wagens gekeken (BMW 318d, Ford Mondeo, Audi A4, Rover 75 Estate, Volvo V40) en vonden de Sportwagon de beste combinatie van al hetgeen we zochten.
Pas op: de 156 Sportwagon is geen break! Het is een iets handiger model van de (al even mooie) 156 maar een bagagewonder is hij zeker niet. Ook achterin is ze net als enkele van haar soortgenoten allesbehalve ruim, maar 2 - niet al te grote - volwassenen kunnen nog wel makkelijk enkele honderden kilometers meerijden. Nog enkele minpuntjes zijn het slechte zicht naar achter (daarvoor hebben we de parkeersensoren genomen uit de optielijst) en de grote draaicirkel.

Maar dit weegt niet op bij de voordelen van de wagen: wat een rijplezier! Geen enkele voorwieltrekker komt ook maar een beetje in de buurt. Met het standaard VDC en ASC moet je al echt zwaar over de limiet gaan om haar van haar koers te doen afwijken! Niet aan iedereen besteed misschien, maar toch een gevoel van veiligheid.
De motor pakt met 115pk best goed op vanaf 1700 o/m en blijft erg goed doorgaan. De hernemingen zijn verbluffend voor z’n vermogen, bewijs: een 320d met 150pk herneemt precies even snel als onze 1.9 van 120 naar 160, dan moest ik lichtjes afhaken. Dit komt mede door het kleinere formaat dan de meeste van haar concurrenten. Hij klinkt (bij koudstart) wel een beetje rauw maar het eraan gekoppelde verbruik maakt alles goed: 5.1 l/100km (ca. 1:20) op onze boordcomputer. In realiteit bedraagt dit een nog steeds knappe 1:18 over de eerste 85.000km met vooral snelwegen aan 140-150 en grote verbindingswegen met pittig optrekken.
Onze Sportwagon is in het zwart metallic met beige lederen zetels echt een plaatje om te zien. Ze is mooi afgewerkt binnenin en erg goed uitgerust (in België bestaan er geen Progression - Distinctive, daar heb je altijd dezelfde uitrusting op een Sportwagon).
Ze is vrij hard afgeveerd, maar dat komt alleen de wegligging (en dus de veiligheid) ten goede in combinatie met het erg directe stuur. Voor niet-Alfa-rijders misschien even wennen, maar je raakt er snel verslingerd aan.

We hopen met deze wagen een jaar of 6 te rijden a rato van 35.000 km / jaar maar gezien de ervaringen met onze 2e auto (een 145 1.6 uit ´95) zal dit normaal gezien geen probleem zijn.

Kortom: een niet overdreven praktische break met een fantastische uitstraling, een zeker imago, een interessante en veilige wegligging, een leuke motor en een mooi verbruik.

PROBLEMEN

1 december 2003

Op 5000 km: motor houdt enkele keren heel even in. Probleem wordt onder garantie verholpen bij de dealer door middel van een nieuwe turbo (Garreth, so don´t punnish the Italians) te monteren.

Op 8000 km: auto een 2e maal binnen wegens dezelfde problemen als voorheen (reeds na enkele kilometers kwamen de symptomen terug). Nu bij een andere garage (Frankrijk, op reis - geen problemen met garantie). Na een korte tijd aan de stekker is de diagnose er: een klep die de boost-functie van de turbo regelt moet vervangen worden. De turbo is dus voor niets vervangen geweest (gelukkig kostte die ons geen euro) en het beestje rijdt beter dan ooit tevoren (nu zonder meldingen op de boordcomp en zonder inhouden).

*update 85.000km*

Geen verdere problemen gehad.
Betrouwbaarheid van 3 naar 4 sterren gebracht omdat er na het turbo-probleem de eerste kilometers geen problemen meer zijn voorgevallen.

8,0