Verkeersbordenoverkill
Ligt het aan mij of zie ik elke week wéér méér borden in de stad, op het platteland en langs de snelweg staan? Dat de binnenstad van Amsterdam al aardig is volgeplant met allerlei ver- en gebodsborden weerhoudt de gemeente er allerminst van om er rustig nog wat bij te hangen. De meest recente aanwinst: een uit de kluiten gewassen wit bord met daarop de waarschuwing dat het winkelgebied is 'beveiligd' met DNA-spray. Tsja, het zal wel ergens goed voor zijn maar fraaier wordt de omgeving er bepaald niet op. En wie heeft trouwens bedacht dat er borden aan beide zijden van de weg noodzakelijk zouden zijn? Je zou bijna gaan denken aan een soort verkeerbordenlobby die onder het mom van 'dat is veel veiliger, doe nou maar' haar bordenafzet lekker opkrikt. Ach ja, veiligheid, na 'milieu' het nieuwste toverwoord om allerlei opmerkelijke besluiten er doorheen te drukken. Alle risico's moeten uitgesloten worden. Voor je het weet word je aansprakelijk gesteld omdat iemand z'n grote teen heeft gebroken tegen een één centimeter uitstekende stoeptegel waar geen waarschuwingsbord bij stond.
Zijn we niet een beetje aan het doorschieten met onze ge- en verbodsdrang? Moeten we echt alle 'afwijkende' situaties verduidelijken met borden dat we een overkill krijgen en ze hun doel voorbij schieten? Of lijdt u al aan bordenmoeheid? Bij mij beginnen de symptomen behoorlijk op te spelen. En ziet u de laatste tijd ook steeds meer borden langs de snelweg met teksten als 'pas op, slecht wegdek' of '90 bij glad wegdek'? Met daarbij de toevoeging hoeveel meter of kilometer je de kans loopt om te slippen - zoals we mogen afleiden uit het pictogrammetje met auto en bandensporen. Die afstand kan ook 100 meter zijn trouwens. Ook rechtdoor. Die 10 km/h minder zal het verschil wel maken. Wie heeft dat nu weer verzonnen? Dit gaat toch nergens over? Of is dit soms ook weer een vorm van aansprakelijkheidsafschuiverij? Volgens mij kan minstens de helft van alle verkeersborden in Nederland rechtstreeks de shredder in. Of zouden we dan met z'n allen vertwijfeld en hulpeloos rondrijden?
Michiel Willebrands
Coördinator AutoWeek Classics
Begin 2001 binnengekomen als stagiair, aan het einde van de stage ‘blijven hangen’ en een maand of vier op de eindredactie gewerkt. Daarna doorgeschoven naar de schrijvende redactie, waar ik – naast het maken van tests - samen met Damiaan Hage en later Stéphan Vermeulen verantwoordelijk was voor de invulling van het Journaal. In 2006 kreeg ik de Occasion-rubriek onder mijn hoede – naar mijn bescheiden mening de leukste pagina’s van AutoWeek! In 2012 weer teruggekeerd op de newsdesk en sinds 2016 verantwoordelijk voor AutoWeek Classics. HOBBY’S: Muziek, gitaarspelen, autosport, fotografie, reizen en natuurlijk auto’s. EERSTE AUTO: Lancia Thema 2.0 ie uit 1990 DROOM: Een roadtrip van een jaar door de VS met een Chevrolet Impala uit 1967. EIGENAARDIGHEDEN: Ongetwijfeld, het benoemen ervan laat ik aan anderen over.
