Van Lantra naar i40
Mijn lesauto was een witte Hyundai Lantra, begin jaren negentig nog zonder voorvoegsel E. Het was de tijd dat Hyundai nog een merk in de marge was, dat betaalbare auto's bouwde zonder poespas. Het modellenpakket behelsde destijds naast de Lantra de Pony, Excel, Sonata en Scoupe. Die laatste was een beetje een buitenbeentje want stiekem was dat best wel een leuk gelijnd wagentje. Het sportieve koetsje verhulde de matige prestaties van het simpele 1.5-je maar het was een van de eerste tekenen dat Hyundai meer in z'n mars had dan het bouwen van nietszeggende, puur functionele auto's. Van mijn Lantra herinner ik me weinig meer, behalve dat-ie een dikke achterspoiler had – uiteraard voor de noodzakelijke neerwaartse druk maar ook handig bij het achteruit inparkeren – en vreselijk beroerde, uitgelubberde stoelen waarin mijn instructeur dagen achtereen onderuitgezakt hing. Het moge duidelijk zijn dat ik als 18-jarige het financiële voor het esthetische aspect liet gaan; ik betaalde de beste man 50 gulden per uur, toen een zeer schappelijk bedrag. Beggars can't be choosers.
Maar goed, Hyundai dus. Pretentieloos merk. Althans, toen. Een jaar of vijf geleden was ik te gast bij een fabriek in Asan waar ijverige Koreanen zeer gedisciplineerd en gemotiveerd (tenminste, dat maakte ik op uit borden met de Medewerker van de Maand en allerlei prestatiegrafieken met zo te zien steeds mooiere cijfers) Sonata's en Grandeurs in elkaar aan het schroeven waren. Het belangrijkste doel was toen om rond 2010, nu dus, bij de grootste vijf autoproducenten ter wereld te behoren. In 2005 stond Hyundai (inclusief Kia) op plaats 8, nu op plaats 4; missie geslaagd. Het gat naar VW, GM en Toyota – de nummers 3, 2 en 1 - is groot maar wie zegt me dat dit in 2015 niet gedicht is? Op alle continenten zitten de verkopen enorm in de lift (in China is de prognose voor 2011 een miljoen auto's), de ene na de andere fabriek wordt uit de grond gestampt, het modellengamma gaat er steeds beter uitzien en kwalitatief zit het ook allemaal wel snor. Mijn eenvoudige witte Lantra is in twintig jaar tijd geëvolueerd naar een serieus te nemen i40. Hoe lang zou het duren voordat er ook een Hyundai bij u voor de deur staat?

Michiel Willebrands
Coördinator AutoWeek Classics
Begin 2001 binnengekomen als stagiair, aan het einde van de stage ‘blijven hangen’ en een maand of vier op de eindredactie gewerkt. Daarna doorgeschoven naar de schrijvende redactie, waar ik – naast het maken van tests - samen met Damiaan Hage en later Stéphan Vermeulen verantwoordelijk was voor de invulling van het Journaal. In 2006 kreeg ik de Occasion-rubriek onder mijn hoede – naar mijn bescheiden mening de leukste pagina’s van AutoWeek! In 2012 weer teruggekeerd op de newsdesk en sinds 2016 verantwoordelijk voor AutoWeek Classics. HOBBY’S: Muziek, gitaarspelen, autosport, fotografie, reizen en natuurlijk auto’s. EERSTE AUTO: Lancia Thema 2.0 ie uit 1990 DROOM: Een roadtrip van een jaar door de VS met een Chevrolet Impala uit 1967. EIGENAARDIGHEDEN: Ongetwijfeld, het benoemen ervan laat ik aan anderen over.
Lees ook

Weblog Joas - Schuif nou eens op naar rechts!

Weblog Frank: Brandstofprijzen verlagen is als in je broek plassen

Weblog Jan: Stop de kitsch

Weblog Marc - Zijn achterlichten echt zinvol bij mist overdag?
