Leerzame ontmoetingen

Het is niet zozeer de auto zelf als wel de eigenaar met zijn passie voor z'n vierwieler die een klassieker interessant maken. Dat ondervond ik toen ik als jurylid classics beoordeelde op een concours d'elegance. Een keur aan auto's stond in slagorde opgesteld tijdens het evenement waaraan ik mijn medewerking verleende, nog in nieuwstaat verkerend of prachtig gerestaureerd. Maar ook auto's met een smetje namen deel aan het concours.

Dat die toch voor mij gingen leven en gaandeweg in mijn ogen steeds mooier werden, lag voor een deel aan de gloedvolle verhalen die de eigenaars ervan tegen mij afstaken. Over de zoektocht ernaar, contact met eerdere eigenaren, de soms roerige geschiedenis van de auto, en andere wederwaardigheden konden ze gepassioneerd vertellen. Hun verhalen illustreerden ze meer dan eens met oude, soms in plastic mappen gestoken aankoopnota's, voertuigdocumenten en werkplaatsrekeningen. Na zo'n emotioneel betoog groeide een originele Renault A110 waarvan de lak van de glasvezel carrosserie als gevolg van ouderdom op diverse plaatsen stervormige barsten was gaan vertonen op m'n netvlies. En een Simca 1200 S, getekend door Bertone kon ik na een goed gesprek met de toegewijde eigenaar tot mijn eigen verbazing vergeven dat-ie zichtbaar ondergeblubberd was met tectyl en bijvoorbeeld dat-ie op niet-originele wielen van een Matra Bagheera stond. Leerzame ontmoetingen met onder andere de bezitters van deze Franse klassiekers hebben mij met de neus gedrukt op het feit dat er in de klassiekerwereld veel meer zaken toe doen dan alleen een smetteloze carrosserie en volledige originaliteit.