Video: zonder dak is jankende V12 ultiem autogenot - 9.500 tpm in de Ferrari 12Cilindri Spider

Was er eerder dan ook al een test met de 12Cilindri Spider?

Jazeker. Anderhalf jaar geleden konden we extreem kort op een winterse dag langs de Atlantische kust rijden met de Spider. Ditmaal hebben we 27 uur de tijd, onder extreem hete omstandigheden. Ook in dat opzicht is deze tweede ontmoeting zinderend, want het kwik rukt op richting de 40 graden Celsius. Maar de plicht roept. Dus open dat dak en het gas erop! Bij 7.000 tot 8.000 toeren schakelen levert een venijnige knal uit de uitlaat op; de ontsteking wordt even onderbroken als je bij dat toerental met de flipper een volgende versnelling kiest, maar pas echt heftig wordt het wanneer je de V12 doorhaalt tot de ongelooflijke 9.500 toeren. Het toerental waarbij op de grote toerenteller het rode gebied begint.

Stel, je kijkt de video niet, hoe zou je dan het geluid beschrijven?

De V12-klanken zijn intens, de huil van twaalf zuigers die door een woest draaiende krukas door de cilinders op en neer worden geramd. Het is bijna niet te bevatten. Zeker niet anno 2026. Maar ze zijn er nog, hoogtoerige blokken die zonder turbo’s tot waanzinnige hoogtes komen, en je kunt de sensaties die ze veroorzaken nog altijd dakloos ervaren. Het verhoogt de dosis adrenaline die door je lichaam trekt. Onlangs nog konden we zoiets ervaren in de Porsche 911 GT3 S/C, de open versie van de extreme 911, en die doet het met een hoogtoerige zescilinder boxer, al draait die maximaal 9.000 toeren. Ja, deze auto’s bieden het ultieme autogenot!

Onder de 60 km/h blijven, dan kun je rijdend het dak openen en sluiten.

Maar 830 pk op de achterwielen, gaat dat goed?

De 12Cilindri Spider kan de 830 pk uitstekend louter via de achterwielen kwijt. Door de geleidelijke vermogensopbouw kwispelt de achterkant niet zo vaak als bij de Ferrari Amalfi die we onlangs reden, die door zijn twee turbo’s al veel eerder zijn koppel afvuurt op de achterwielen. Het draaimoment piekt bij 7.250 toeren; 2.000 omwentelingen later levert de 6,5-liter krachtbron zijn maximaal aantal paardenkrachten.

Is dit nog een exemplaar met de DCT of al de speciale 'Manuale'-versie van die bak?

De overdracht naar de achterwielen verloopt via een automatische transmissie met dubbele koppeling. Onlangs kondigde Ferrari een speciale variant van deze versnellingsbak aan, die kan functioneren alsof hij een handbak is. Daarbij is zelfs een koppeling aanwezig, die via een zogenaamde ‘wire’-verbinding de bak zogenaamd ontkoppelt. Via een traditionele pook kun je de bak dan in een andere versnelling zetten. Maar omdat het een DCT blijft, kun je er ook voor kiezen de ‘Manuale’ als automaat te rijden. Deze oplossing is goedkoper dan een nieuwe handbak voor het tandwielverwoestende vermogen van de V12 te ontwikkelen, en liefhebbers die een hang naar vroeger hebben kunnen zodoende toch nog een ‘oldskoolbeleving’ ervaren. Overigens verlangen wij door het razendsnelle karakter en de vlugge reacties op de grote schakelflippers geen moment naar een handbak. Maar we kunnen nog geen oordeel vellen over de nieuwe optie die Ferrari in een gelimiteerde oplage aanbiedt voor de 12Cilindri.

Zo ver ligt de atmosferische V12 naar achter.

Hoe houden ze de Spider stijf?

De Spider heeft verstevigingen in de A-stijl en de B-stijl. Het dak vindt na activering van de kapbediening een plekje onder een fraaie afdekplaat. Je kunt dat rijdend doen bij lage snelheden. Wel zo handig, mocht je onverhoopt in een file belanden en je de vele blikken om je heen niet meer kunt verdragen. Want opvallen doe je met een Ferrari en helemaal met deze adembenemende creatie, waarvan het design refereert aan de jaren 50 en 60. Samen met de Amalfi, die je ook als Spider kunt krijgen, behoort de 12Cilindri tot de Ferrari’s met een wat meer klassieke styling.

De fraaie koets is om de V12 geboetseerd. De motor ligt weliswaar in de neus, maar is ver naar achteren geplaatst. Ten opzichte van voorganger 812 GTS is de V12 lichter gemaakt, onder meer door een andere krukas te monteren. Daarmee borduurt deze motor voort op de krachtbron van de 812 Competizione A, die eveneens goed was voor 830 pk. De reguliere 812 GTS leverde 740 pk.

Is het stuur net zo mooi als altijd?

Zoals in elke Ferrari maakt vooral het stuur indruk. Beschouw het als de belangrijkste plek van het commandocentrum met zijn lage zitplek. Op het stuur trekt de rode Manettino, de draaiknop voor de diverse rijstanden, de aandacht. Het valt op dat de stand Comfort in deze Ferrari ontbreekt; in de Amalfi is die stand wel aanwezig. De opzet van het dashboard lijkt op die van zijn V8-broer. Dat betekent dat er twee ‘cockpits’ zijn, waarbij de rechter ook een scherm bevat, zodat de voorpassagiers een enorme hoeveelheid informatie kunnen aflezen. Tot en met de snelheid en het toerental aan toe. Het centrale scherm in het midden is niet heel groot. Supercarproducenten gaan niet mee in de trend van steeds groter wordende displays, al heeft het scherm wel touchscreenbediening.

Meekijken met de verrichtingen wordt gemeengoed in duurdere auto’s.

Hoe groot is zo'n 12Cilindri?

Vanaf de bestuurdersstoel kun je dankzij de welvingen van de wielkasten best goed plaatsen. Je bent immers onderweg met 4,73 meter aan auto, die ook nog eens 1,98 meter breed is. Het is verrassend hoe snel je vertrouwd raakt met de toch aanzienlijke omvang van de 12Cilindri. Hij voelt stijf aan en biedt door zijn directe, zeer communicatieve besturing en gretige respons van de neus zo veel precisie, dat je hem met veel vertrouwen over bochtige wegen ramt. Het gaat al gauw extreem hard. Het geluid dat hij daarbij produceert is zo luid en indringend, dat je beslist verlaten gebieden moet opzoeken om van het volle potentieel te kunnen genieten. En dan maar hopen dat er geen fietsers of wandelaars zijn die aanstoot nemen aan het overweldigende geluid van de jankende V12. Ze hoeven daarvoor niet eens vlak bij de weg te zijn waar de 12Cilindri Spider de sporen krijgt. De bijna angstaanjagende klanken dragen domweg honderden meters ver.

Hoe zou de auto zijn zonder die geweldige motor?

De motor is de grootste attractie van deze Ferrari. Maar zou je wat zintuigen uitschakelen, en je je als bestuurder volledig focussen op de directe respons en zijn lichtvoetigheid, dan zou de 12Cilindri Spider alsnog een overweldigende indruk maken. Om over zijn verschijning nog maar te zwijgen. Dan denken we nog niet eens aan de vele personalisatiemogelijkheden van het Tailor Made-programma, waarmee je de Ferrari vanbinnen naar een hoger plan kunt tillen. Laat je dat laatste voor wat het is, dan begint dit ultieme autofeest bij €556.798, wat een dikke €45.000 meer is dan wat Ferrari voor de Coupé vraagt.