Waarom de Volkswagen T-Roc net even sterker is dan de Mini Countryman

Wat betreft prijs is hier niets mini of volks. Bijna 52 mille voor de T-Roc en net geen 60 mille voor de Countryman. Beide demo’s zijn volgehangen met zo ongeveer alles uit de automobiele snoepwinkel. Maar goed, dit zijn geen auto’s die je op rationele gronden koopt, want in dat geval zou er een Dacia Duster of Suzuki S-Cross voor de deur staan. Bijna 30.000 Nederlanders kochten of leaseten sinds 2017 een nieuwe T-Roc. De Mini Countryman vond tot nu toe een kleine 16.500 liefhebbers in Nederland, maar dat is al sinds 2010. In beide gevallen komt daar de parallelimport nog bij.

Dat zowel de Volkswagen als de Mini best in trek is, heeft alles te maken met het segment waarin ze vallen. Dan hebben we het over de auto met een hoge instap, overgoten met een SUV-sausje. Dat is wat het gros wil. Volkswagen stuurt je op weg met een 1,5-liter viercilinder, de Mini heeft net zo veel cc’s, maar wel een cilinder minder en desondanks toch meer pk’s. Nu we het daar toch over hebben: de elektromotoren van dit tweetal - die door middel van een riem met de krukas zijn verbonden en fungeren als startmotor, hulpmotor en als dynamo - zijn goed voor zo’n 20 pk. We spreken hier van mild hybrid, elektrisch rijden is hiermee niet mogelijk. Een simpele en doeltreffende oplossing om het verbruik en daarmee de uitstoot iets omlaag te krijgen.

Volkswagen levert de T-Roc vooralsnog alleen met deze motor, naar keuze met 115 pk of 150 pk en altijd in combinatie met een automaat, die bij dit merk als DSG door het leven gaat. In het vorige model was de basismotor een driecilinder 1.0 TSI met 115 pk. Het tijdperk van de diesel is voor deze auto sowieso voorbij, maar dit jaar breidt Volkswagen het gamma uit met een echte hybride, zonder stekker. Die heeft een 2.0 TSI als verbrandingsmotor. Het systeemvermogen bedraagt 136 pk (er volgt nog een versie met rond de 170 pk) en valt door de lagere uitstoot prijstechnisch ongetwijfeld gunstiger uit, waar dat voor de testauto meer dan € 7.000 aan bpm bedraagt. Daarnaast verschijnt er op termijn een T-Roc met vierwielaandrijving. Een snelle R met meer dan 300 pk zit eveneens in de pijplijn, maar die komt niet naar Nederland.

Mini biedt de koper van de ooit in Nederland gebouwde Countryman beduidend meer keuze op motorisch vlak. Al was het maar omdat er ook een elektrische variant is, al dan niet vierwielaangedreven, met vermogens variërend van 208 tot 313 pk. Als je de voorkeur geeft aan een benzinemotor, dan is er deze 1,5-liter driecilinder en in de S ALL4 is dat een 2-liter in combinatie met aandrijving op alle vier de wielen. Topmodel is de JCW met 300 pk en als je dan nog wat opties aanvinkt, gaat de prijs over de €85.000. Zelf schakelen is er niet meer bij, net als de T-Roc heeft ook de Countryman met benzinemotor een 7-traps automaat met dubbele koppeling.

Spelen met licht

Hoewel de huidige Countryman nog altijd als zodanig herkenbaar is, heeft hij niet meer dat enigszins guitige en ronde van zijn twee voorgangers, al zou een wat vrolijker kleurtje enigszins schelen. Toch heeft deze Mini nog altijd genoeg karakter om zich van de massa te onderscheiden en roept hij minder SUV-emoties op dan veel soortgenoten. Tijdens het benaderen word je begroet met een lichtshow aan de voor- en achterkant en ontgrendelen de portieren automatisch, dat zien we bij meer auto’s.

Stap je in, dan wordt de aandacht als vanzelf naar het grote, ronde display van het infotainmentsysteem getrokken. Al vanaf het eerste uur heeft de Mini, die in 1959 als Austin Seven en Morris Mini-Minor zijn debuut maakte, een grote ronde klok in het midden van het dashboard. Direct achter het stuur zit nog een soort van head-up display, maar dat zit niet hoger dan het instrumentarium van een Peugeot. Het dashboard is bekleed met stof, het bovenste gedeelte is van hard kunststof, net als de onderste delen.

De nieuwe T-Roc is getooid met het front dat meer Volkswagens typeert, inclusief een lichtstrip over de volle breedte. Hij erfde een paar stijlkenmerken van de eerste generatie, zoals de welvingen boven de achterwielen die in het achterportier beginnen en de c-stijl in de vorm van een vin. Maar een stijlicoon als de Golf is de T-Roc niet, dus de ontwerpers konden redelijk hun gang gaan. Aan de andere kant wil je de trouwe klant niet wegjagen, dus experimenteren met flamboyante ontwerpen is er niet bij. Daar zit de Volkswagen-rijder niet op te wachten, zo leert de recente geschiedenis ons met bijvoorbeeld de ID.3.

De achterkant heeft eveneens een lichtbalk, die heeft het uitgaande model niet. Het interieur voelt voor de verstokte T-Roc-rijder ongetwijfeld een beetje als thuiskomen. Er priemt weliswaar geen versnellingspook meer uit de middentunnel, er staat een groter beeldscherm op het dashboard en de vertrouwde draaiknop voor de verlichting is verdwenen, maar verder is het allemaal heel gebruiksvriendelijk. Knopjes op het stuur, vier raamschakelaars en het digitale instrumentarium lijkt in veel opzichten op dat van de vorige T-Roc en andere Volkswagens.

Progressieve besturing

Met zijn gele jas, grote zwarte wielen en het zwarte dak wekt de T-Roc R-Line de nodige verwachtingen. De zetel, en dan met name de zitting, biedt minder ondersteuning dan die van de Mini doordat een kantelfunctie ontbreekt. Ook in de Volkswagen waan je je achter het stuur in een grotere auto en heb je bijna de hele motorkap onder in je blikveld. Dat levert iets meer SUV-beleving op. De rijmodus is in te stellen van eco tot sport en er is de mogelijkheid om zelf iets te componeren. Daarnaast kan de pook in S, voor een sportiever schakelgedrag. De testauto heeft conventionele schokdempers, tegen meerprijs is er een instelbaar systeem. De T-Roc staat op iets smallere banden dan de Countryman, toch is de remweg korter.

Je merkt meteen dat er een viercilinder onder de kap ligt, maar desondanks moet je hard werken tijdens het invoegen. Op de sprint naar 100 km/h is de lichtere Volkswagen nauwelijks langzamer dan de Mini. De besturing is progressief en voelt na het insturen iets zwaarder aan dan tijdens rechtuitrijden. Vering en demping zijn goed op elkaar afgestemd en ondanks het vrij stevige karakter straalt het onderstel, net als de besturing, rust uit. Het infotainmentsysteem laat zich snel doorgronden en is gemakkelijk aanpasbaar. Via een snel toegankelijk submenu beschik je over je favoriete snelkoppelingen om bijvoorbeeld de snelheidswaarschuwing uit te zetten. Op de middentunnel zit een grote, multifunctionele draai/drukknop voor het volume en de rijmodi, de knopjes op het stuur zijn gemakkelijk te bedienen en het configureerbare instrumentarium biedt veel informatie. Zo kun je in het hart van het linker- en rechter instrument zelf bepalen welke informatie je daar ziet, waaronder de temperatuur van de koelvloeistof en de motorolie.

Zeg je Mini, dan zeg je rijplezier. Bij de eerste Mini werd vaak de vergelijking met een skelter gemaakt. Onder de vleugels van BMW maakte de eerste ‘New Mini’ in 2001 indruk met zijn vrolijke stuurkarakter. Nu zitten we in de nieuwe Countryman en kiezen we voor de modus ‘Go kart feeling’. Die zet de besturing, de gasrespons, het schakelgedrag en de (optionele) elektronische schokdempers op scherp en je krijgt allerlei rode instrumenten op het scherm, waaronder een meter voor de G-krachten. De vergelijking met een kart is nogal vergezocht, daarvoor is de Countryman te groot en te zwaar. De besturing werkt zonder meer met genoeg gevoel en precisie en hij laat zich desgewenst heel hard over een klaverblad jagen op zijn 20-inch banden, maar de lichtvoetigheid en het speelse van een kleine Mini ontbeert deze SUV.

De motor helpt in dit geval ook niet. Zelfs bij vrij normaal optrekken klimt de driepitter al snel in de toeren en klinkt daarbij nogal amechtig. Alsof hij tijdens het accelereren op het toppen van zijn kunnen werkt, wat je niet verwacht in een auto met dit prijskaartje. Volgens de gegevens beschikken we over 170 pk en 280 Nm, dat laatste al bij 1.500 toeren. Met de flipper links op het stuur kun je de boostfunctie inschakelen en beschik je 10 seconden over extra vermogen, maar dat is in de acceleratiemeting niet terug te zien.

De zitpositie is goed, met in je blikveld de motorkap en de Mini-typische rechtopstaande A-stijlen. Het infotainmentsysteem laat zich eenvoudig bedienen, al zijn er veel functies in onderliggende menu’s verstopt, zoals de afstandsregeling van de adaptieve cruisecontrol. De cruisecontrol is ook zonder afstandsregeling te gebruiken. Het uitschakelen van assistentiesystemen kan deels via een fysieke knop.

Countryman EV voordeliger

Het mag nauwelijks een verrassing heten dat het je aan vrijwel niets ontbreekt in deze testauto’s. We hebben het in beide gevallen over de topversie, uitgebreid met opties en optiepakketten. De T-Roc is er vanaf €37.990 en dan word je naar huis gestuurd in een Vikjswagen op - jawel - stalen wielen met wieldoppen. De Life First Edition met 115 pk lijkt ons een goede optie, die kost €40.490 en als je daar nog eens €2.500 bij doet, heb je 35 pk extra. Iets minder koppel, maar nog altijd bij 1.500 toeren, dus in de praktijk vrijwel net zo vlot. Het maximale trekgewicht is in dat geval 1.300 kg, waar dat bij de testauto 1.500 kg is.

De elektrische Countryman is voordeliger dan het model met verbrandingsmotor. Zou je de testauto als EV nemen, dan scheelt dat €4.000. De voordeligste Countryman met benzinemotor is er vanaf €44.090 en dan heb je dezelfde driecilinder met hetzelfde vermogen als in de Mini die wij rijden. Voor het geld van de—testauto (zonder opties) zou je ook de voordeligste S ALL4 kunnen overwegen, dan heb je een 2-litermotor en vierwielaandrijving. Wat opvalt van de 1,5-liter is zijn hoge trekgewicht: maar liefst 1.700 kg mag er aan de haak, net als bij de S ALL4.

Verder lezen?