Test: De Yangwang U9 is belachelijk snel, maar toch best comfortabel
En dan is dit nog maar het instappertje
Zou er ooit eerder een auto zijn geweest met 1.700 pk verschil tussen de basisversie en de topversie? Wij denken van niet, maar de ‘gewone’ Yangwang U9 is met 1.300 pk alsnog bizar snel.
De Yangwang U9. Wellicht heb je er nog nooit van gehoord, maar dit is de snelste productieauto ter wereld. Met 3.000 pk heeft deze bizarre elektrische hypercar een top van bijna 496 km/h, waarmee dit officieel de snelste auto is die je in theorie kunt kopen. Dan moet je bij je plaatselijke Yangwang-dealer trouwens wel om de Xtreme-versie vragen, en veel geluk hebben, want er komen maar 30 exemplaren van deze recordbrekende auto. Vis je achter het net, dan zul je het moeten doen met de reguliere Yangwang U9. Die heeft nog niet de helft van het vermogen van de Xtreme, al moet invoegen met 1.300 pk alsnog geen probleem zijn. De vier elektromotoren leveren samen 1.680 Nm aan koppel en ook in deze vorm moet 391 km/h mogelijk zijn, al geeft Yangwang om niet nader genoemde redenen officieel 300 km/h op als top. Het sprintje vanuit stilstand naar 100 km/h is in 2,36 tellen achter de rug en met vier razendsnel reagerende elektromotoren en een bizar adaptief onderstel waarmee hij in theorie zelfs kan springen, moet dit alsnog een tamelijk extreme auto zijn. Met deze auto kunnen we in China heel kort kennismaken, op BYD’s eigen testcircuit bij de gloednieuwe gigafabriek vlakbij Zhengzhou.
Inderdaad, BYD. Yangwang is het hoogst gepositioneerde merk uit de stal van deze bekende Chinese autogigant en staat op de premiumladder nog net wat hoger dan Denza. Om het in voor Europeanen herkenbare termen te zeggen: als BYD Volkswagen is, is Denza Audi en Yangwang Bentley. Of Lamborghini, want daarop lijkt de heftige U9 uiteraard nog het meeste. De U9 heeft immers een typsische supercarvorm, hoewel de vormgeving wel wat inwisselbaar is met andere modellen (zei iemand McLaren?) en de carrosserie in de praktijk een stuk hoger is dan de foto’s doen vermoeden. De gigantische achtervleugel is trouwens optioneel, de opmerkelijke ‘vin’ met aan weerszijden een verticaal onderdeel onderdeel van de achterlichten zit er altijd op. De deuren openen in goede supercar-traditie naar boven en het interieur ziet er minstens zo sportief uit als de buitenkant, al geldt ook hier dat sportiviteit niet hetzelfde is als creativiteit.
Heel gek, maar de hoofdruimte viel toch wat tegen.
Goed, tijd om te rijden. Voor wie niet dagelijks met dit soort bizarre apparaten rijdt – en wie doet dat wel – zijn twee rondjes op een kort en onbekend circuit echt te weinig om de auto goed te leren kennen. Vandaar dat dit verhaal eigenlijk meer een kennismaking is dan een test, maar die eerste indruk is wel overdonderend. De Yangwang knalt met een niet te bevatten krachtsexplosie rechtdoor en geeft zelfs zonder het pedaal helemaal in de bodem te trappen een ongekende bak vermogen af. Die versie met 3.000 pk moet helemaal bizar zijn, en ongetwijfeld ook wat lastig doseerbaar in de sportiefste en felste rijstand.
Het hydraulische DiSus-X-onderstel past zich razendsnel aan de omstandigheden aan en houdt de U9 strak op het asfalt. De stabiliteit is zonder meer indrukwekkend, maar toch valt ook op dat dit zeker geen pure stuurmansauto is. De besturing is lekker direct en niet eens zo gevoelloos, maar hij is merkbaar zwaar (2.500 kg!) en complex. Dat is niet persé erg. De U9 is volgt knap en zonder drama het ingezette spoor, staat enorme bochtsnelheden toe en verrast je niet met onverwachte uitstapjes, wat hem ook voor de minder ervaren bestuurder geschikt maakt. Het comfort blijft in alle situaties gehandhaafd, de auto lijkt uitstekend dagelijks bruikbaar en levert ondertussen ook indrukwekkende prestaties, ongetwijfeld precies wat Yangwang voor ogen had met dit rijdende uithangbord.
