Vergelijkende test

Opel Omega 2.2 16V - Volvo S70 2.4 Comfort - Vergelijkende Test

De Omega is groter en ruimer, maar de vijfcilinder van de S70 bevalt meer

AutoWeek 1999 week 38

Je leest het in AutoWeek 1999 week 38

Een nieuwe Opel Omega schreeuwt om een dubbeltest, maar vind naast de Volvo S70 maar eens een geschikte tegenkandidaat. Want meer dan ooit leunt de Omega tegen de topklasse aan, en staat hij in dat segment redelijk eenzaam succesvol te wezen. Gelukkig is daar Volvo met de S70: voelt 'ie zich niet meer zo alleen.

Ook Opel heeft z'n lesje geleerd wat betreft de klasse-indeling. Met de Senator, een omhooggevallen Omega, poogde men ooit net dat laatste stapje naar het topklassement te maken. Tussen de BMW's 5-serie, Mercedessen E en Audi's A6 (destijds nog de 100) wringt zo goed als niemand zich, zo bleek weer eens, en dat geldt nu nog. Peugeot 605, Renault Safrane, Alfa Romeo 166 – het blijven zeldzaamheden. De ware top liet Opel over aan Saab, de Senator was zelfs al opgegeven vóór Opel-moeder General Motors het Zweedse concern inlijfde. Nu past de Omega nog net goed bij het Saab-gamma: een 9-3 is wat kleiner, een 9-5 een stukje duurder. Wat voor ons de keus van een vergelijkbare auto niet makkelijk maakt. Of eigenlijk juist wél: alleen Volvo biedt voor hetzelfde geld als de nieuwe Omega een ongeveer even grote auto in gelijke stijl, die werkelijk succes heeft op de automarkt: de S70.

Stijlverschillen

Het had ook nog een Rover 75 kunnen zijn, als enige behoorlijk alternatief. Maar die Rover heeft een wel heel speciale stijl en uitstraling – iets wat je van een Opel Omega niet zo kunt zeggen. Die is veel meer zakelijk en ingetogen, net als de Volvo die we ernaast zetten. De ideale kandidaat dus. Mede omdat de Omega dan wel nieuw is, maar toch sterk verwant met zijn voorganger. Daarom nog steeds een 'generatiegenoot' van de Volvo S70 en geen onvergelijkbaar moderner ontwerp. Uiterlijk doet de gladdere en meer gestrekte Omega moderner aan dan de Volvo.

Maar echt heel anders dan bij de vorige Omega-versie ligt het vergelijk toch ook niet. Zelfs als we het modernste Volvo-ontwerp – de S80 – zouden nemen, waarop de opvolger van deze S70 gaat lijken, blijft die Zweed een hoekiger en meer robuuste verschijning. Volvo gaat voor een uitstraling van zware degelijkheid, Opel zoekt het wat meer in de dynamische en elegante hoek.

Daar sluit de high-tech stijl van het Omega-dashboard naadloos op aan, die er in het nieuwe model nog dikker op ligt dan bij het oude. Enorme meters en 'n flink digitaal beeldscherm beheersen het aanzien, waarnaast het klassieke instrumentarium van de Volvo S70 er nogal gewoon uitziet (wat in de S80 al niet anders is). Recht-voor-z'n-raap meters en klokken, keurig overzichtelijk op een rij, in nuchter grijs plastic gevat. De middenconsole is ook in de Volvo iets naar de bestuurder gedraaid, maar maakt lang niet zoveel indruk als de massieve en brede cockpit van de Omega. Die met een over meters en middenconsole doorlopende kap in het nieuwe model nog meer tot een eenheid is gemaakt. Twee kleuren kunststof, afgestemd op de bekledingskleur, geven een verzorgd aanzien dat vanaf de Elegance-versie helaas subiet de grond in wordt geboord door de hopeloos-valse houtprint op middenconsole en -tunnel.

Een wat bollere en letterlijk 'gelifte' neus maakt de nieuwe Omega langer; er moest plek geschapen worden voor een heuse V8 die volgend jaar leverbaar wordt. Voor het overige bleef de Opel van buiten zichzelf, al is het achteraanzicht nog iets forser gemaakt. In alle buitenmaten overtreft deze grote Opel – als voorheen – de Volvo met een paar centimeter, in de lengte scheelt het nu zelfs 18 cm.

Dikke jongens

Als het gaat om ruim zitten met een volwassen gezin of een stel zakenrelaties hoef je het bepaald niet nog een klasse hoger te zoeken. Voor- en achterin heb je alle ruimte, op eventuele reisbagage hoeft niet beknibbeld te worden. Hoewel de Opel Omega nog wat meer leefruimte beschikbaar stelt – met name beenruimte achterin en bagageruimte – dan de Volvo is het in die Zweed heus geen behelpen; niet dat je hem daarom zou laten staan voor een Opel dus.

Heel prettig zijn de stoelen in de Volvo: ruim, uitgebreid verstelbaar, uitstekend steunend opzij. Met als niet geheel vanzelfsprekende voorzieningen instelbare lendensteunen voor bestuurder én passagier, plus anti-whiplash-hoofdsteunen. Typisch voor Volvo, zo'n safety item, maar zoiets heeft Opel nu ook als nieuwtje standaard in de nieuwe Omega. Met dank aan dochter Saab, die dit anti-whiplash-systeem bedacht. Jammer dat in de Volvo de rugleuningverstelknop slecht bereikbaar is tussen stoel en deur, mooi dat het stuurwiel ook nog in twee richtingen verstelbaar is. Dat laatste is iets waar Opel lange tijd niet aan scheen te willen, om pas de laatste jaren aarzelend – als extra – een Amerikaans type verstelling te bieden, met kantelbaar stuurwiel. Dat treffen we in de nieuwe Omega weer aan, maar nu dan standaard. Op stoelen die vanaf de basisversie elektrisch verstelbaar zijn, maar wel erg breed en weinig steunend door een nogal vlakke profilering. Ook de achterbank is vlak maar heel breed, uiteraard bekroond door drie hoofdsteunen. Waarvan de middelste evenals bij de vorige Omega behoorlijk het zicht naar achter stoort, wat Volvo voorkomt door een verzinkbare mini-hoofdsteun middenin te zetten. Opel voorziet in een bergplek voor de middelste hoofdsteun in de kofferbak, maar da's toch wel 'n tikkie omstandig.

De nieuwe, erg strak gelijnde deurpanelen van de Omega bieden alle vier naast een open kaartenvak een uitklapbaar bergbakje, dat veerbelast is (dus dichtklapt als je het niet vasthoudt) en meteen in een niet erg degelijk aandoende vergrendeling valt. Tevens is er een bergbak op de middentunnel, en een smalle maar enorm diepe uitklaplade links in het dashboard. Ook de Volvo heeft een bergvak tussen de voorstoelen, en nog een laag open vakje onder de ruime dashboardkast. Die kast is in de Omega niet zo groot, en je kunt daar niets los op de middentunnel leggen, waar de Volvo nog een open vak heeft mét een muntenbakje dat velen per abuis voor de asbak aanzien.

Rustige natuur

De basismotor voor de Omega is nu een 2,2-liter viercilinder, een iets versterkte versie van het aggregaat dat al langer in de Sintra (zaliger nagedachtenis) en Frontera te vinden is. Ondanks trillingdempende balansassen draait hij niet zijdezacht en stil rond, eerder is hij rauw, vergeleken met de vijfcilinder in de Volvo. En niet trillingsvrij. Daarnaast legt de 2.2 typerend multiklepskarakter aan de dag, goede trekkracht komt er pas als de motor behoorlijk op toeren is. Dat treft slecht, want de transmissie heeft behoorlijk lange overbrengingen. Dus komen motor en auto heel moeizaam op gang, de verleiding is sterk om er maar meteen een zescilinder tegenaan te gooien. Mede omdat het stroeve schakelen geen genot is. Pluspunt is de uitstekende geluiddemping, zodat je de aandrijving alleen hoort tijdens optrekken; banden- en windgeluid worden ook goed buiten gehouden. Het heeft wel zijn prijs, de Omega is een zwaargewicht. Dat komt de rijdynamiek uiteraard niet ten goede, en het verbruik evenmin, dat met 1:10 niet meer dan acceptabel is.

Wat stelt de Volvo hier tegenover? Om te beginnen één cilinder en 237 cc inhoud méér. Resulterend in een interessant stukje extra trekkracht: maximaal 220 tegen 205 Nm. In de praktijk komt dat er niet direct uit; vinnig langs de schaal van de toerenteller scheren doet Volvo's vijfpitter niet. Een gevolg van zeer lange overbrengingen in de versnellingsbak, gericht op rustig en zuinig toeren. De S70 komt uitgesproken gezapig op gang, maar blijft wel heel sterk doorsjouwen. Zodat je op de snelweg toch zeer goed tempo kunt maken, als er maar niemand in de weg rijdt die afremmen en weer optrekken tot kruissnelheid nodig maakt. Toch zit er meer leven in dan bij de Omega 2.2, dat wel. En de aanzienlijk lichtere S70 (dat we dít nog eens van een Volvo kunnen zeggen!) is zuiniger.

Met zo'n S70 kun je nog steeds prima voor de dag komen: wel 'n beetje hoekig, maar nog steeds met een exclusief-zakelijke uitstraling.

De Volvo-motor laat zich nauwelijks horen, bandengeluid is het meest waarneembaar. Alleen bij het optrekken vergezeld door zacht onderaards gerommel, een typerend vijfcilinder-geluid. De transmissie laat zich soepel maar liever niet heel snel bedienen. Het is zo klaar als een klontje; deze Volvo voelt het best bij ingeschakelde cruise control op een hele lange reis. Rijden als een soort rustkuur, eigenlijk.

Beperkte dynamiek

Die rustkuur van Volvo is echter niet compleet. Hij stuurt licht en reageert onmiddellijk, maar het ontbreekt enigszins aan gevoeligheid. Bij rechtuitrijden of in flauwe bochten is het oppassen dat de auto niet stiekem wat naar links of rechts wegdrijft – je voelt het niet in het stuur. En ook niet aan de vering, die behoorlijk aan de stevige kant is. Zodat de Volvo niet bij de minste koersverandering al begint over te hellen, maar ook korte ribbels en kuilen in de weg niet wegmasseert. Ze worden gedempt, maar nog duidelijk naar binnen doorgegeven. Een degelijk gevoel, maar optimaal comfort is anders.

Straffe vering en vaag stuurgevoel passen niet bij elkaar: dat is twijfelen tussen sportiviteit en zachtheid. Opel gaat voor het laatste, met soepeler vering maar tevens een minder direct, 'rubberig' stuurgevoel. Het kan niet verwonderen dat deze zware jongens geen indruk van flitsende wendbaarheid geven. Een heel groot verschil in gedrag tussen aandrijving vóór of achter (Volvo versus Opel) komt niet op. Betrouwbaarheid is troef, een vleugje onderstuur bij snel een bocht induiken en ietsjes met de achterkant gaan leunen als je in de bocht gas minder geeft. De lange en zware Omega begint eerder dan de Volvo met zijn staart naar buiten te duwen. De sterk beteugelde trekkracht van de 2.2 zal echter bepaald niet gauw aanleiding geven tot een 'power-slide'; een uitzwaaiende achtersteven door gasgeven in de bocht.

Mooie voorzieningen

We hoefden het tijdens de rit per Volvo naar de presentatie van de Omega gelukkig niet te stellen zonder airco, maar da's wel een extra. Opel doet daar niet moeilijk over: automatische klimaatregeling in alle versies. Met een luchtkwaliteitsensor, die automatisch kiest of de buitenlucht fris en zuiver genoeg is om hem in het klimaatsysteem toe te laten. Minder sterk is dat de Opel-airco bij het tijdens de testritten heersende warme weer vrij luid piepte en pufte, en harder dan ons lief is koele lucht toeblies. De airco van Volvo deed zijn werk in automatische stand veel beschaafder en onopvallender.

Een informatieve, met één draaiknop simpel te bedienen boordcomputer had de test-Volvo ook als extra mee. De Omega overtroeft dat met een erg fraai Siemens-navigatiesysteem, dat weergeeft via een kleurenbeeldscherm in plaats van het standaard monochroom scherm (voor radio/boordcomputer) in de Omega. Extra, begrijpt u wel. Dat levert een indrukwekkende knopjesgalerij op de middenconsole, die niet uitblinkt in overzichtelijkheid en begrijpelijkheid. Het navigatiesysteem op zich is top, nog beter dan dat wat in de Volvo geleverd kan worden, met een beeldscherm dat – minder ideaal – midden bovenop het dashboard komt.

Verder houden deze Volvo en Opel elkaar aardig in evenwicht wat uitrusting betreft. Alle gewenste comfort, zonder overdrijving of speciale verwennerij. Behalve dat de Volvo standaard airco had moeten hebben, wat niet op de 'speciale aanbieding'-basisversie van f 66.750 zit. En ook nog niet op de geteste Comfort (met andere bekleding, mistlampen vóór, lichtmetalen velgen, afstandsbediende deurvergrendeling).

Wij kiezen de...

... Volvo, hoewel die duurder is. Inclusief airco vier tot zeven mille, afhankelijk of je een S70 'basis' dan wel Comfort pakt. En ondanks het feit dat de Omega nog groter en iets ruimer is. Wat wel weer extra belasting en brandstofkosten met zich meebrengt. De vijfcilinder van de Volvo S70 bevalt een stuk meer dan de basis-vierpitter van de Opel Omega, die veel beter bediend is met de 2.5 V6. Ook in rijgedrag en bediening is de Volvo naar onze smaak prettiger.

De vernieuwing van de Omega maakt de in potentie aanwezige markt voor de grote Opel er niet makkelijker op. Hij is bepaald nog niet duur en toch behoorlijk luxueus, in basisversie. Maar leuk wordt het pas bij een Elegance 2.5 V6 – dan heb je het alweer over tachtig mille. Met een leuke Audi A6 of een BMW 520 in zicht.

Verder lezen?

Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.

Inloggen of Registreren

Lees ook