Een bloedstollende ervaring heeft het rijden met een Nissan Primera nooit bij ons teweeggebracht. Tijdens de duurtest was hij al net zo onopvallend. 't Is een grijze muis die functioneel en betrouwbaar is. En dat is een geweldig compliment.
Japanse middenklassers zijn in het algemeen te karakteriseren als brave-huisvadersauto's. In het verkeersbeeld vallen ze tussen de rest van het verkeer nauwelijks op.
Natuurlijk kun je je afvragen of dat dan wel moet. Nee, want vele tevreden rijders waarderen de in de praktijk aangetoonde betrouwbaarheid dag in, dag uit. Zij zien een auto niet als verlengstuk van hun ego, maar gewoon als een nuttig werktuig dat altijd goed moet rijden. Dan zit je met een Primera goed, zou je zeggen. Kan deze duurtest deze stelling bewijzen? Een Primera 1.6 trad daarom bij onze collega's van AutoBild in dienst voor een 60.000-kilometertest. Voor een moderne auto een peulenschilletje. Ook voor onze Primera?
Noodrem
Bij een duurtest met een Primera van de voorgaande generatie, in 1993, kregen de remmen het tijdens een 100.000-kilometertest zwaar voor de kiezen. Ze waren niet tegen het zware gebruik opgewassen.
Onze blauwe hatchback die dat model opvolgde heeft daarmee geen problemen. Sterker nog, er waren collega's die nog geen enkele opmerking in het logboek hadden gemaakt toen de Nissan ons verliet. Zo weinig viel er op de Primera aan te merken.
Klachten zijn er eigenlijk alleen maar over details. Zo is de draaicirkel van 10,7 m in de stad aan de forse kant. Maar vooral in het interieur zijn er ergernissen. De moeilijk bereikbare stoelverstelling is haast alleen te bedienen met het portier open – lastig als je in een klaterende hoosbui even de leuning 'n pietsje rechter wil zetten. Verder zijn de knopjes van de airco en recirculatiestand priegelig uitgevallen, geeft de binnenverlichting weinig licht en schakelt de centrale vergrendeling met een onelegant harde klik in of uit.
Daarnaast worden complimenten uitgedeeld als 'uitstekende reiswagen voor lange afstanden' en 'een echte sportlimousine' of 'solide tot in het kleinste detail'.
Licht
Er zijn nog meer positieve berichten. Er ging zoals verwacht niets kapot. Van een paar nieuwe remblokjes vóór bij 55.000 km raakt niemand nerveus, maar er was wel een probleem dat in eerste instantie ernstig leek. De versnellingen waren alleen met een sterke arm in te leggen. Zo zwaar ging het. Schoonmaken en een likje vet waren al voldoende om het zaakje weer soepel te laten schakelen, maar Nissan verving toch het schakelmechanisme. Inmiddels was er ook een modificatie om deze problemen te voorkomen.
Bij de afsluitende keuring hebben we deze keer weinig gesloopt, de bekende foto met een auto in duizend stukjes zult u dus moeten missen. Wel zagen we door een endoscoop slijtagestriemen op de cilinderwand. Waarschijnlijk zijn de sporen er al bij de eerste zuigerslagen ingekomen. Zorgen over de levensduur van de motor hebben we dan ook niet. Er hoefde immers over de hele testperiode geen druppel olie bijgevuld te worden en de prestaties laten zien dat de 1,6-liter aan het einde zelfs fitter was dan aan het begin.
Schaduwkanten
Waar licht is, is ook schaduw. In het geval van de Primera hebben we het dan over grijstinten. Voor kleur in het interieur zul je zelf moeten zorgen. Nissan heeft in ieder geval niet geleverd. Daar is functioneel niets mis mee, maar het heeft wel wat weinig charme. Een aluminium plaatje op de middenconsole verandert daar niets aan. En al is onze testauto heel fel blauw, het blijft toch een anoniempje op de weg. Dat maakt 'm tot een auto zoals we hem ook in tests al beschreven: functioneel, betrouwbaar en goed. Veel Nissan-eigenaren kunnen daar prima mee leven.
Met lichte striemen
Wie zoekt, die zal vinden. Met een camera-endoscoop keken we in de cilinders en ontdekten daar striemen. Kleine krasjes en klemsporen die vermoedelijk tijdens de eerste kilometers rijden gemaakt zijn. Bijvoorbeeld door het met nogal fors gasgeven oprijden van een autotrailer of rangeren op het fabrieksterrein. Deze keer had dat geen blijvende schade zoals een verhoogd olieverbruik. Geluk gehad.
Verder permitteerde de Primera zich geen gebreken. Goed, de bak ging een tijdje stroef, maar schoonmaken en een likje vet losten dit al op. Nissan monteerde zelfs nog een gemodificeerd setje schakelstangen.
Goede raad van ons aan Nissan: neem schroeven in plaats van clips voor de bevestiging van het hitteschild van de uitlaat. Dan klappert het tenminste niet meer onder de bodem. Tegen roest is de Primera prima geconserveerd: bodem en holle ruimtes zijn voorzien van een gedegen beschermlaag.
Dit zegt Nissan
Slijtsporen in de motor van de betrouwbare Primera? Roestsporen op enkele massa-contacten ondanks voorbeeldige conservering? Daarvan gaan de nekharen van de aangesproken Nissan-vertegenwoordigers overeind staan. Daarom werd de cilinderkop bij de Duitse importeur gedemonteerd. Conclusie: toestand baart geen enkele zorg. Nadat alles opnieuw is ingebouwd valt een lang en probleemloos leven te verwachten. Als oorzaak voor de roestvorming wordt een onvoldoende conservering van de motorruimte in combinatie met sterke inwerking van strooizout vermoed. Dat is te verhelpen door een nieuwe conserveringslaag. Taak voor de dealer.
Dit biedt de nieuwe
De nieuwe Primera staat wat agressiever, pittiger en wat minder onopvallend staat op het asfalt. Het belangrijkst zijn evenwel de zeshonderd onderhuidse detailverbeteringen. Veel aandacht kreeg daarbij de geluidsisolatie, al toonde onze test (zie AW 44/1999) geen meetbare enorme vooruitgang.
Naast dezelfde 99 pk sterke 1,6-liter die onze duurtestauto al had, en de bekende tweeliter (140 pk) heeft het nieuwe model ook de beschikking over een 1,8-liter met 114 pk. Alleen de 2-liter is er als M6 met een nieuwe technische lekkernij: een CVT die ook als zesbak te schakelen is. Voor de dieselaars is er de oude & bekende tweeliter turbodiesel met 90 pk.
Wat betreft de kleine kritiekpuntjes uit deze duurtest zien we in de nieuwste Primera verbetering. Een nieuw gemodelleerde middenconsole biedt betere en grotere knoppen voor de klimaatregeling. De verstelknoppen voor de stoelleuningen zijn wat naar voren verplaatst en nu normaal bereikbaar.
Mening van AutoWeek
Poeh, wat schakelt deze Primera zwaar. Het lijkt wel of we een stok in een pot opgesteven teer zitten te roeren. Dat hoort niet bij een Japanner.
Er is inderdaad iets mis, als we de duurtestauto enige tijd lenen van onze AutoBild-collega's. Bij een bezoek aan de dealer als de auto weer terug is naar Duitsland blijkt dit een vaker voorkomend probleem bij dit model Primera. Onder aan de pook zit een kniegewricht dat het stangenstelsel van de bak bedient. Daarin schuift een nylon bus op en neer en die gaat onder invloed van vuil klem zitten. Schoonmaken en smeren is een remedie, maar een modificatie loste het probleem voorgoed op.
Verder bevalt de Primera ook bij ons prima. Het is een aangename reiswagen met veel comfort en een flinke hoeveelheid ruimte. Ook in de kofferbak. Daarbij zorgt het onderstel voor een uitstekende wegligging en een stabiel weggedrag op de autobaan. De 1,6-litermotor brengt de middenklasser voldoende vlot op gang, maar echt pittig? Dan moet je in deze klasse met meer dan deze 99 pk aankomen. Bij hoge toerentallen wordt de 1,6-liter rauw. Ondanks alle goede eigenschappen maakt de Primera ook bij ons geen bijzondere emoties los. Een nette, maar gewone auto. (AHB)
Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.
