Vergelijkende test

Fiat Multipla 1.6 16V ELX - Kia Joice 2.0 LS - Vergelijkende Test

De Joice heeft meer kracht, maar de Multipla is volkomen doordacht

AutoWeek 2000 week 15
AutoWeek 2000 week 15

Je leest het in AutoWeek 2000 week 15

We testen de taxi-capaciteiten van twee toepasselijk zwarte multipersoonsauto's: de Kia Joice en de Fiat Multipla. "Ik lijk wel een taxibedrijf", verzuchten veel ouders met jonge kinderen. Voetbalvriendjes, majorettes, kampeerkameraden, het is alsmaar wegbrengen en ophalen.

Het succes van bijvoorbeeld de Renault Scénic, de Chrysler Voyager en de Opel Zafira bewijst dat ruimtewagens helemaal ‘in’ zijn. Zelfs kleintjes als de Daewoo Matiz hebben al ’n behoorlijke aanhang. De types vormen alle steunpilaren onder het succes van de bijbehorende merken. Maar je ziet ook dat men zich wat afkeert van de grootste modellen, want: toch wel duur in verbruik, belasting en verzekering. In (wat) kleinere ‘ruimtevaartuigen’ moet je echter de mogelijkheid om extra veel passagiers te vervoeren, opofferen. Kijk, en dáár springen de Fiat Multipla en Kia Joice op in. In tegenstelling tot grote ruimtewagens doen de modellen niet direct aan personenbussen denken, ondanks hun zes respectievelijk zeven zitplaatsen.

De Joice en Multipla zijn de aangewezen oplossing voor het ‘taxiprobleem’ dat vele gezinnen zo goed kennen. Alleen zijn er nog steeds mensen die een Fiat Multipla associëren met beelden uit hun ergste nachtmerries. Voor ongeveer hetzelfde geld kun je nu in een Kia Joice terecht – een auto met het voorkomen van een wat ‘opgeblazen’ stationcar. Bovendien heeft de Joice officieel nog een zitplaats meer dan de Multipla. Kat in ’t bakkie?

Origineel of namaak

We hebben er begrip voor dat bij de meeste toeschouwers de Multipla geen schoonheidsprijzen wint, maar om nou te zeggen dat een Kia Joice als ‘Miss Ruimtewagen’ kanshebber is... Zeker in zwart doet ’ie ons meer denken aan een ontwerpvoorstel voor een nieuwe Londense taxi – praktisch maar merkwaardig geproportioneerd. Met die enorme neus, zeg maar gerust gok, en dat verhoogde dak, is ’t ook niet bepaald moeders mooiste. Dat krijg je als je de vorige Mitsubishi Space Wagon poogt te verbouwen tot een min of meer gewoon stationcar-model – zo is de Joice namelijk ontstaan.

Kia heeft hem langer gemaakt (5 cm) en, inclusief dakdragers, ook ’n stuk hoger (6 cm). Daarmee is de Joice dik een halve meter langer dan de Fiat Multipla en maar drie centimeter minder hoog. Zou je niet zeggen, want de enorm brede en relatief korte Multipla ziet eruit als ’n bestelwagen, zo torent ’ie de lucht in. En omdat zijn vloer ook hoog ligt, geeft de zit eenzelfde indruk. Met de bijzondere maten moet je rekening houden. De ellenlange Kia laat zich niet makkelijk draaien of parkeren, de Multipla is wat moeilijk door nauwe doorgangen te loodsen. Al scheelt het aardig wanneer je de spiegels elektrisch inklapt – een standaardvoorziening in de ELX-versie. Persoonlijk hebben we grote bewondering voor de durf en originaliteit van de Fiat. Meer dan de helft van onze kinderjury ziet toch het meest in de Kia, terwijl de aanwezige moeders – merendeels uit schrik voor de Fiat – daarin meegaan. Maar zij die de Fiat kiezen, doen dat uit volle overtuiging: niet “Och, doe die maar”, maar “Echt, dat is ’m helemaal.”

Zitten met 6 of 7

De centrale vraag is natuurlijk: wat kunnen we ermee? In de Fiat hebben we zes stoelen, dus er kunnen vijf voetbalvriendjes mee. Met hun sporttassen, want achter de stoelen is ’n behoorlijke bagageruimte over, nog netjes met een harde hoedenplank erover ook. Jammer alleen dat de achterklep niet van buitenaf geopend kan worden zonder sleutel; de bestuurder moet uitstappen of de ontgrendeling naast diens stoel bedienen. Bij de Kia zit er een ontgrendeling in de greep van de achterklep. Met wat passen en meten kun je er met z´n zevenen in: drie op de achterbank, twee helemaal achterin. Maar zes sporttassen erbij proppen, wordt lastig, ook al omdat je het rolzeil voor de bagageruimte moet opbergen als de achterste zitrij in gebruik is. Er is wel gedacht aan een plek voor dat zeil: onder de bagagevloer, waar drie bergvakken verborgen zijn. Die zijn samen breed genoeg voor de houder met het rolzeil.

Ga je uit van volwassenen, dan is de Kia-taxi eigenlijk niet zo bijzonder gul. Met drieën op de achterbank is krap; helemaal achterin zit je ingeklemd tussen de wielkasten, met opgetrokken benen omdat de vloer hoog ligt, en vrijwel vast als de middelste bank niet een eind vooruit geschoven staat. Ruim is de Kia wel in ander opzicht. Het verhoogde dak zorgt voor ’n enorme hoofdruimte op de eerste en tweede zitrij. De beenruimte achter de voorstoelen kan ook erg groot gemaakt worden, door de bank op rij twee maximaal naar achter te schuiven.

Met zijn hoge vloer kan de Multipla niet meer dan normale hoofdruimte bieden. In de testauto – met twee elektrische schuif/kanteldaken – wordt ’t al wat krap boven het hoofd, net als in een gewone auto. Achterin zitten volwassenen met wat opgetrokken benen; de zittingen liggen niet hoog boven de vloer. In de Kia wél, ideaal voor ouderen of anderszins wat stramme inzittenden die zich niet zo simpel in een autostoel kunnen vouwen.

(On)handigheden

Wat kunnen we nog meer met deze ruimtevoertuigen? Bij de Kia niet heel erg veel. De zitting van de achterste bank kan door z’n knieën zakken, waarna de (gedeelde, verstelbare) leuningen voorover kunnen klappen. Nadat je de hoofdsteunen ergens weggelegd hebt. Maar er ontstaat bij lange na geen vlakke laadvloer. Zodat in de Kia onder het afdekzeil, dat ’n nogal goedkope indruk maakt, zelfs zo nog niet meer koffers passen dan in een Multipla met zes stoelen. Waarvan er drie uitneembaar zijn om eens echt verhuizertje te gaan spelen. Het meubilair in de Kia staat bout- en nagelvast op de vloer.

De verschuifbare Kia-achterbank heeft geen derde hoofdsteun met bijbehorende driepuntsgordel – zit ook niet lekker, tegen de deelnaad in de leuning. Wat we echt node missen, is de doodgewone stationcar-optie om de achterbank op te klappen, voor maximale laadlengte. Je kunt de leuningen voorover leggen en de achterkant als tafel gebruiken, maar in de praktijk zien we zo gauw niet wie je daar een lol mee doet.

Nee, dan heeft Fiat verder doorgedacht. De achterstoelen kunnen voorover tegen de voorste vouwen, of helemaal thuisgelaten worden. Bij elk van de achterstoelen kun je de leuning omklappen om als tafel te gebruiken en dat kan ook bij de middelste voorstoel. Alle stoelen zijn verschuifbaar en hebben verstelbare leuningen; al is het niet zo handig dat je daartoe een greepje rechts vooraan tegen de zitting moet bedienen. Narigheidje van de Hollandse wetgeving: je kunt in de Multipla een koelbox bestellen in plaats van de middelste voorstoel, maar dan wordt hij als vijfzitter gekentekend. Waardoor achteraf weer de koelbox inruilen voor een derde stoel niet is toegestaan. Dat moet dus andersom: achteraf de koelbox bijbestellen, dan mag je wél omruilen voor een stoel.

Gewoon rijden

Al die mogelijke verbouwingen van het interieur ten spijt, meestal gebruik je deze taxi’s als gewone auto’s. Daar zijn ze gelukkig ook geheel op berekend. In prestaties ontlopen de tweeliter-Kia en de éénpuntzes-Fiat elkaar weinig. Ze trekken beide netjes soepel en komen vlot genoeg uit de voeten. Toch merk je op de snelweg wel dat de Kia meer kracht in huis heeft dan de Fiat, die bovendien vrij veel toeren maakt en daardoor niet meer stil is vanaf 120 km/h. Een net iets forsere motor zou ’m goed doen. Iets als het ex-Mitsubishi Space Wagon-aggregaat in de Kia, dat steeds mooi rustig blijft.

Opvallend is dat de sprinttijd van 0-100 km/h en het gemiddeld verbruik een stuk gunstiger uitvallen dan Kia zelf belooft. Zuinig zijn de Kia en Fiat geen van beide, maar dat mag niet echt verbazen bij zulke ruimtereuzen. Dat ze allebei wel wat windgeruis produceren is al net zo min onverwacht. In de Joice komt er nogal wat bandengeruis van het Koreaanse Hankook-rubber bij zolang de snelheid beneden de 80 tot 90 km/h blijft. Meer dan de Fiat is de Kia gevoelig voor zijwind.

De Multipla rijdt bijna als een doorsnee gezinsauto. Schakelen en sturen gaan aardig precies, met een goed gevoel. Last van zijwind of onstabiel rechtuit gaan heeft ’ie niet. Het overhellen in bochten valt erg mee. Door de hoge zit en door het nagenoeg ontbreken van zijdelingse steun in de stoelen, lijkt het meer dan het is. Als je je daaraan niet stoort, kan zo’n Multipla nog vrij fors door de bocht gejaagd worden, zonder uit koers te raken.

Dat is niet veel anders met de Kia, die wat meer overhelt en minder precies aanvoelt in besturing en schakeling. Maar het kan er nog heel goed mee door. De Space Wagon, waarvan hij is afgeleid, reed immers absoluut niet beroerd. Dat heeft Kia zo gelaten. Het veercomfort is goed in beide auto’s, de Kia ondersteunt dat met betere, ruimere stoelen.

Dat is mooi

Voor onze gezinstaxi’s hebben we de luxe versie te logeren – zeker de aan te bevelen keus. Helemaal bij Kia, die in de goedkopere Joice RS erg veel nuttige zaken achterwege laat. Geen centrale vergrendeling, geen rolhoes voor het laadruim, geen tweede airbag, geen airco. Met zoveel raamoppervlak is dat laatste echt geen luxe. Doe de LS, voor die miezerige f 2.500 extra. Van hetzelfde laken een pak bij Fiat, ga voor de ELX, al scheelt ’t vier mille met de SX. De airco is het al waard, en die elektrisch inklapbare spiegels komen ook goed van pas. Zetten we ze naast elkaar, dan ontlopen de Kia en Fiat (als LS en ELX dus) elkaar weinig in uitrusting, allebei zijn ze prettig compleet. De Multipla kost f 1.500 meer, maar als je ook onder de Kia ABS-remmen wilt, is die juist weer f 1500 duurder. En mocht u eigenzinnig tóch voor de goedkoopste gaan, dan is de Multipla SX voor hetzelfde geld heel wat minder kaal dan de Joice RS.

Krampachtig proberen we ons in te prenten dat ‘design’ niet aan iedereen besteed is. Dan nog komen we tot de conclusie dat de Kia Joice weinig meer is dan een stationcar met extra kinderbankje en zonder wegklapbare, ‘normale’ achterbank. Wél een extra ruime stationcar met echt heel veel hoofdruimte. En voor een prijs waar andere stationcars met kinderbankje-optie lang nog niet in zicht zijn. Een pluspunt dus, want ook andere zogenaamde ruimtewagens van minder dan vijftig mille hebben geen drie zitrijen, de Opel Zafira uitgezonderd. De weinig verheffende afwerking van de Kia laten we in ons oordeel buiten beschouwing. Hij rijdt goed, motorisch heeft ’ie een streepje voor op de Fiat. Maar alleen al op de veel grotere praktische mogelijkheden komt de Multipla als beste uit de bus.

Hé, ’t is gelukt! We hoeven niet eens te zeggen dat ontwerp en aankleding van Fiats dolfijn op zich genoeg moesten zijn om de superslimme Multipla niet lelijk te noemen. Let op: hij is niet lelijk. Hij heeft durf, hij heeft visie, hij is volkomen doordacht. En dat is MOOI!

Verder lezen?

Dit artikel is gratis te downloaden in PDF-formaat. Hiervoor maak je eenmalig een AutoWeek account aan, waarna je onbeperkt uit het AutoWeek archief kunt downloaden.

Inloggen of Registreren

Lees ook