Inderdaad, deze Fiat ontleent zijn naam aan niemand minder dan de zoon van Enzo Ferrari, Alfredo ‘Dino’ Ferrari. Dan kom je als vanzelf uit bij de Ferrari Dino, die ons naar het hart van de hoofdrolspeler in dit verhaal leidt. Onder de motorkap ligt een V6 die door Ferrari is ontwikkeld en zijn debuut maakte in de Fiat en later ook in de Ferrari Dino, een kleine sportwagen met middenmotor.
Een zescilinder was niet nieuw in Maranello, want in de jaren 50 en 60 reden de F1-auto’s van het merk al met een V6, waar tot dan toe een V12 de norm was. Ondertussen moest Ferrari een 2-liter V6 homologeren voor de Formule 2-auto’s, dus werd er een overeenkomst gesloten met Fiat voor de levering van vijfhonderd Dino-motoren. Daar moest nog een auto bij komen en dat werden de door Pininfarina ontworpen, fraaie Fiat Dino Spider en de door Bertone getekende Fiat Dino Coupé, die in 1966 hun debuut maakten.
Tóch een Fiat-motor
Toch kreeg Fiat meer dan een flinke vinger in de pap bij de productie van deze motor. Niemand minder dan Aurelio Lampredi maakte de techniek geschikt voor toepassing in een normale productieauto en Fiat stond erop om de productie in eigen huis te doen. Dus feitelijk heeft de Ferrari Dino een Fiat-motor en wie goed kijkt, ziet zelfs het Fiat-logo in de cilinderkoppen staan. Diezelfde 2,4-liter V6 vormt trouwens ook het hart van de Lancia Stratos.
Die ligt ook in de blauwe Dino waarmee wij op pad gaan. Een exemplaar van de tweede serie, geïntroduceerd in 1969 en vanaf toen geproduceerd bij Ferrari in Maranello. Behalve de sterkere motor kreeg deze versie onafhankelijke achterwielophanging, afkomstig van de toen net nieuwe Fiat 130. Ten opzichte van de 2.0 kwam er slechts 20 pk bij, maar vooral veel meer koppel. Andere aanpassingen zijn verbeterde remmen en een vijfbak van ZF met een dogleg-schakelschema, inclusief een grotere koppeling.
Fiat Dino
Opel Manta A
Manta en Audi
Het uiterlijk van de Dino Coupé is minder spraakmakend dan dat van de Spider, die een beetje meer Ferrari-dna lijkt te hebben. Recht van voren zou een nietsvermoedende voorbijganger met enige kennis van autozaken deze Italiaan voor een Opel Manta kunnen aanzien en recht van achteren zou dezelfde persoon de Fiat met een Audi 100 Coupé S kunnen verwarren. Al was het maar omdat de achterlichten van beide auto’s veel op elkaar lijken en omdat je de Audi ook wel eens in vrijwel dezelfde kleur blauw ziet. Maar we zien ook gelijkenissen met de Aston Martin DBS en Iso Grifo uit die jaren.
De taillelijn zit vrij laag en boven de achterwielen zien we de bekende welving die heel veel auto’s uit die tijd typeert. Bekijk je het front meer van opzij, dan zie je duidelijk de sharknose. De voorruit is groot en loopt enigszins de hoek om, en samen met de slanke raamstijlen levert dat een ruime blik op. De ventilatieroosters in de voorspatborden onderstrepen het sportieve karakter. Het plaatje met de naam Bertone doet de rest.
Fiat Dino
Audi 100 Coupé S
Veel klokjes
Hoe sportief zijn de rijeigenschappen? De verwachtingen zijn hooggespannen, aangezien we hier te maken hebben met een Italiaanse auto die enig Ferrari-dna herbergt. De V6 klinkt tijdens het starten en meteen na het aanslaan al veelbelovend. De kogelronde, zwarte pookknop ligt perfect in de hand en biedt volop contact met het mechaniek. De eerste versnelling zit linksonder, zodat je op een uitdagend traject vlot tussen twee en drie kunt schakelen. Recht voor je neus zie je zeven klokjes van Veglia, uiteraard met Italiaanse aanduidingen, zoals acqua, olio (druk en temperatuur) en benzina.
De motor hangt lekker aan het gas; van vertraging tussen rechtervoet en respons is nauwelijks sprake. Bij lage toeren is het geluid donker en sonoor en vanaf circa 3.500 toeren komt de zescilinder pas echt in zijn element en voel je het koppel toenemen. De klanken die hij dan produceert, zijn precies zoals je die van een motor als deze verwacht. Opwindend en in perfecte harmonie.
Grote grijns
Het is zaak om de motor op toeren te houden. Dat doet de V6 met veel gretigheid en dat verhoogt het rijplezier in belangrijke mate. De vijfbak van de bekende tandwielfabriek uit Friedrichshafen schakelt geweldig, zij het met vrij lange slagen. Sturen doet de Dino voor een auto die qua ontwerp al bijna zestig jaar oud is verrassend goed. De onafhankelijke achterwielophanging van de tweede versie mist zijn uitwerking niet. De besturing is niet bekrachtigd, redelijk direct en daarmee weet het onderstel goed om te gaan. Dus ja, de combinatie van bochtige bergweg en Fiat Dino is een goede.
Maar het is toch vooral het concert van het mechanische zeskoppige ensemble waardoor de grijns niet van je gezicht te krijgen is. Dat is toch iets wat de Manta en de 100 Coupé missen. De stoelen zijn iets te klein voor iemand van 1,91 meter, ook al zit je niet met je hoofd tegen het dak of je knieën tegen het stuur. En bedenk wel dat dit de goedkoopste vorm van Dino rijden is.
Technische gegevens
Motor V6
Cilinderinhoud 2.418 cc
Max. vermogen 132 kW/180 pk bij 6.600 tpm
Max. koppel 216 Nm bij 4.600 tpm
Topsnelheid 205 km/h
0-100 km/h 8,5 s
Verbruik gem. 12 l/100 km
Dit exemplaar met 40.331 kilometer op de teller stond ten tijde van de proefrit voor €51.950 te koop.
Rapport
Aandrijflijn Temperamentvolle V6, fijne vijfbak van ZF 9
Besturing Vrij direct, goed contact met de wielen 8
Zitpositie Stoel is klein en laag bij de grond 6
Weggedrag Gaat graag een bocht door 8
Interieur Op en top Italiaans, mooi instrumentarium 8
Uitstraling Klassiek geschoolde jaren 60 coupé 8
Gemiddeld7,8
Foto Pieter E. Kamp
