Met deze vroege Trabant moet je niet harder dan 80 km/h willen, maar de pret is er niet minder om

Ostalgie. Dat is een samenstelling van het Duitse woord Osten en Nostalgie en betekent voor velen een hang naar de oude tijd in het voormalige Oost-Duitsland. Wij westerlingen associëren de periode voorafgaande aan de val van de muur vooral met onderdrukking. En als het op mobiliteit aankomt, met de tweetaktmotor en dan die van de Trabant in het bijzonder. Het verhaal van dit merk begint eind jaren 50 met de P50, die in 1962 werd opgevolgd door de iets sterkere 600, ook wel bekend als de P60. Die kom je maar zelden tegen. Zijn opvolger, de 601, is het meest gebouwde model en daarmee ook de bekendste Trabant. Het koetswerk is gemaakt van een mengsel van katoen en fenolhars uit bruinkool (duroplast).

Wij kruipen achter het stuur van een goed geconserveerde P60 om de geuren van vervlogen tijden op te snuiven. Nou ja, dat doen vooral de mensen die achter ons rijden. Zo’n tweetakt mag dan in bepaalde opzichten efficiënt zijn en onderhoudsvriendelijk, de verbranding van olie maakt hem niet zo milieuvriendelijk. Om die reden werd de verkoop van auto’s met een tweetaktmotor vanaf 1974 verboden. Het vereist wat lenigheid om binnen te komen en meteen valt op hoe ver de wielkasten het interieur in komen.

De kleine tweecilinder slaat vlot aan en schakelen gaat via een hendeltje aan het stuur. Dat is niet zo moeilijk, ware het niet dat het schakelpatroon van de vierbak gespiegeld is. Pluspunt van een tweetaktmotor is de goede gasrespons, ook al is het vermogen beperkt. Veel sneller dan 80 km/h moet je niet willen, dat is snel duidelijk. De pret is er niet minder om. We zien geen rookwolken in de binnenspiegel en al helemaal geen geïrriteerde medeweggebruikers. Integendeel, de reacties zijn enthousiast, dus wij pruttelen nog even vrolijk verder.