We vinden alle auto’s die we op onze rollenbank hebben leuk, maar van een klassieke Amerikaan met bulderende V8 gaat de hartslag net iets meer omhoog. Niks andere software of grotere turbo, dit is tuning van de oude stempel. Meer cc’s dus. Bert Meijboom kocht deze Dodge Polara in de VS en heeft er aardig wat aan verspijkerd.
Nieuw avontuur
Ja, die Bert heeft wel iets met Amerikaanse auto’s. Dat is nog zachtjes uitgedrukt, als we horen wat er nog meer in de garage staat. Want naast deze zeldzame tweedeurs Dodge Polara staat er ook een Chrysler New Yorker van 1939 en een Dodge Pick-up van 1937. De dagelijkse auto? Een Dodge Ram. “De liefde voor Amerikaanse auto’s is er altijd geweest, maar het moet wel iets van Mopar (Chrysler, red.) zijn. Mijn eerste was een Dodge Charger van 1968, daarna had ik een Challenger van 1971. Totdat ik weer toe was aan een nieuw project en tijdens mijn speurtocht op eBay deze Polara in het vizier kreeg. Ik was er meteen weg van en hij leek in een goede, originele staat”, vertelt Bert. En zo werd hij in 2010 eigenaar van een op dat moment 46 jaar oude, witte Dodge. Het begin van een nieuw avontuur.
Een Amerikaan uit de ‘jet age’, met straaljagers op de voorspatborden.
Van 5,2 naar 6,4 liter
Om te beginnen werpen we een blik onder de motorkap en daar wordt zelfs rollenbankchef Ghisbert van Ginhoven even stil van. Het is er brandschoon, de eveneens blinkende V8 heeft rode kleppendeksels en wordt gevoed door een carburateur van Edelbrock. Waar kijken we naar? “De originele motor is een 318, dat is ongeveer 5,2 liter. Op basis van dat blok ligt er nu een zogeheten stroker in, een 390, dat is 6,4 liter. De boring is iets vergroot, maar vooral de slag zorgt voor meer inhoud. Dat maakt het een langeslagmotor met heel veel koppel.”
Dat de ontwerpers in die jaren helemaal in de ban waren van straalvliegtuigen komt ook in de Polara tot uiting, getuige de ornamenten op de voorspatborden. Daar lijkt een straaljager te vliegen en de chroomstrips vormen de strepen die de motoren achterlaten. De bumpers zijn van fiberglass; de originele exemplaren waren erg slecht. Bert: “Ik heb er uiteindelijk toch nog een jaar of zes aan gewerkt in de vrije uurtjes en heb meer gedaan dan verwacht.” Maar als je het doet, kun je het beter meteen goed doen. De automaat is gereviseerd, de voorste trommelremmen zijn vervangen door schijven en er zitten andere achterveren onder.
Een op-en-top Amerikaans interieur met druktoetsen om de transmissie te bedienen.
Wat moeten we verwachten van zo’n Amerikaanse V8? Ze blinken uit in koppel, maar leveren meestal niet al te veel vermogen. In dit geval wijzen alle voortekenen op mooie cijfers. Ghisbert is klaar met alle voorbereidende werkzaamheden en doet alvast een voorzichtige run. Als een ontembaar beest schudt de Dodge in de riemen, vergezeld door een stevige brul. Voor de zekerheid worden alle sjorbanden nog even extra aangetrokken en dan kan het pedaal naar de vloer. Pedal to the metal! Dat gaat gepaard met donder en geweld. We hadden niet verwacht dat een achtcilinder zo hard kon schreeuwen en de achterwielen rukken de rollen bijna uit de vloer. Meer dan 700 Nm, maar slechts 53 pk per liter. Bert: “Dat is meer koppel dan ik verwachtte. Dat het veel was, wist ik. Je hoeft maar naar het gaspedaal te kijken en de achterwielen spinnen al. Maar al het werk was dus niet voor niets.”
Kijk dan, wat een prachtige machine. Hier is veel tijd en liefde in gestoken.
