Sinds 1982

Elektrisch rijden was anno 1987 nog zo experimenteel, dat serieuze, milieuvriendelijker alternatieven voor bestaande verbrandingsmotoren vooralsnog het dieselprincipe aanhingen. Immers, een diesel is per gereden kilometer zuiniger dan een ottomotor en daardoor minder CO2-belastend, zo luidde de redenatie. Volkswagen begon al in 1982 met de ontwikkeling van een auto die zuiniger, emissie-armer én stiller moest zijn dan gangbare modellen. In samenwerking met het Berlijnse IAV (Ingenieurgesellschaft für Aggregatetechnik und Verkehrsfahrzeuge) ontwikkelde het een speciale dieselmotor voor toepassing in een Polo.

Volkswagen Öko-Polo

Tweecilinder met G-lader

Dit werd een slechts 858 cc kleine tweecilinder – dit laatste vanwege de geringere interne wrijving en de hogere thermische efficiëntie dan bij een vierpitter. Wel was er een balansas nodig om trillingen te elimineren; bovendien vereiste de directe inspuiting een kostbare hogedrukpomp. Kortom, een complex en duur motortje. En dan zijn we er nog niet, want geen diesel vaart wel zonder compressor. Hier alleen geen uitlaatgasturbo, omdat die in het beoogde toepassingsgebied (de stad) onvoldoende uit de verf zou komen, maar een G-lader. Jazeker, het apparaat dat destijds in de snelle Polo G40 furore zou maken.

Geen concessies

Bij de Öko-Polo werd ook veel aandacht besteed aan de inkapseling van de motor en zelfs van aanpalende componenten, om zo de geluidsproductie door de auto te minimaliseren. In Duitse media lezen we dat het werkte; het bandengeruis overstemde de dieselronk. De Öko-Polo leverde bovendien vlotte prestaties. Wolfsburg deed bovendien geen concessies aan de dagelijkse inzetbaarheid; er was geen achterbank die werd ingenomen door een massief accupakket, om maar eens wat onhandigs te noemen. De bestuurder moest hoogstens wennen aan de start-stopautomaat, die de kleine diesel bij gas-los onmiddellijk het zwijgen oplegde. Dit betekende ook schakelen zonder te koppelen; precies zoals dat later bij de Eco-Golf is toegepast.

Hoe zuinig was de Öko-Polo nu werkelijk? VW en IAV stuurden hem bij wijze van proef dwars over de Alpen naar Frankrijk en noteerden na 1.500 kilometer tevreden een gemiddelde van 1 op 58,8. Missie geslaagd dus. De vijftig gebouwde Öko-Polo’s zijn daarna in Berlijn voor een praktijktest ingezet, terwijl veel technische vondsten in latere serie-Volkswagens zijn toegepast.