Opel Astra 1.7 CDTi 100pk Edition (2005)
autoreview
1
Signalement
| Uitvoering | Astra 1.7 CDTi 100pk Edition |
|---|---|
| Versnellingen | 5, Handgeschakeld |
| Bouwjaar | 2005 |
| Jaar van aanschaf | 2005 |
| KM-stand bij aanschaf | 32.000 km |
| KM-stand laatst | 0 km |
ERVARINGEN
Opel heeft nooit tot mijn verbeelding gesproken (zoals waarschijnlijk bij zo velen). Maar met de Astra en Vectra zijn ze daar wel in geslaagd.
De Astra ziet er sportief uit zonder kwaadaardig nagekeken te worden door johnny-haters. Best wel stoere voorlichten – en bumper, en dat kan ook gezegd worden van de achterkant. Zelfs de standaard wieldoppen (meestal krijg ik daar spontane buikloop van) met het maatje 16 duim (deze maat is wel belangrijk) doen daar geen onoverkomelijke afbreuk aan.
Goed, vormgeving dus best geslaagd.
Dan maar over naar de gebruikte materialen om die vorm vormgegeven te krijgen. De kille “klek” waarmee de deuren dichklappen beloven niet veel goeds. Doet echt goedkoop aan. Ik heb de indruk dat ik twee staalplaten tegen elkaar gooi, wat best wel leuk en aangenaam is in een staalopslagplaats, maar niet als die platen al dienstdoen als auto.
Met een nagalm in mijn oren ben ik dan maar ingestapt om u te vertellen hoe hij zit en rijdt.
Wat me eerst opvalt is dat de zetels wel erg hard zitten. Deze indruk wordt nog maar eens bevestigd na een rit van 300 km, waarna ik half kreupel uit de auto val. OK, toegegeven, dat is lichtjes overdreven, maar ik heb voortdurend de indruk dat er in mijn onderrug wordt geduwd. De bolling onderaan is te uitdrukkelijk. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat ik de enige ben die dit ondervindt. En ik kan mij ook moeilijk voorstellen dat dit door ergonomen uitvoerig is getest, tenzij die allemaal een holle rug hadden. Over de rijpositie geen kwaad woord: hoogte -en diepteregeling van het stuur in combinatie met hoogteregeling van de zetel zorgen ervoor dat je al 4 meter groot moet zijn om ongemakkelijk te zitten. Ook achteraan kan je wel een lange mens kwijt en is de kofferruimte goed te noemen.
In het interieur is er een alarmerend gebrek aan opbergvakjes. En als er al een is, dan is dat net genoeg om een zakje minuutsoep in op te bergen. Ook trilt alles op een kasseiweg en trilt de achteruitkijkspiegel altijd mee met de bassen uit de radio, ook al staat die niet luid.
Voor de rest ben ik echt te spreken over deze auto. Het dashboard is heel mooi vormgegeven, zeer strak en modern. De kans om hier uit verveling in slaap te vallen is gevoelig gedaald ten opzichte van het vorige model, wat volgens mij net om deze reden als een gevaarlijk voertuig moet worden beschouwd.
Er komt spontaan een lach op mijn gezicht als ik de geboden functies begin te gebruiken. Alles is heel erg duidelijk en eenvoudig. Grote knoppen zorgen ervoor dat zelfs Tante Ursula van het rusthuis niet lang moet zoeken om radio 2 aan te zetten en de airco op 40 graden in te stellen.
Mijn lach wordt nog breder (niet om aan te zien) als ik begin te rijden (na tante Ursula weer in haar bedje te hebben gelegd uiteraard).
Hij schiet echt heel vlot uit de starblokken en trekt snel naar 100 per uur door. Wel is tijdens die acceleratie het enorme turbogat een kleine spelbreker. Telkens je een versnelling hoger gaat en het pedaal weer vloert, is er een moment van ‘ik ben niet thuis’. Dit is nog geen seconde, maar het is wel opmerkelijk. Dit valt ook op bij het uitaccelereren van een bocht. Na dat moment gaat hij er weer vlotjes vandoor, dankzij het heel genereuze koppel van 240 Nm. Ik moet wel zeggen dat ik er al mee leren leven heb.
Een minder goede ervaring is het gaspedaal. Vooral in eerste en tweede dan. Bij stapvoets verkeer, waarbij je bijvoorbeeld in eerste versnelling tegen 12,7 per uur voortschrijdt is er een probleem. Indien je deze snelheid wil aanhouden moet je heel omzichtig omspringen met je dikke teen. Gaat die een halve millimeter te diep, dan schokt te auto ineens vooruit, laat je die het pedaal een halve millimeter minder diep indrukken, dan duikt de auto met een schok naar een lagere snelheid. En als je dan toch de goede stand van het pedaal gevonden hebt, dan kan de elektronica blijkbaar niet uitmaken of je nu wil versnellen of vertragen en beslist hij maar voor beide te kiezen. Dit vertaalt zicht in een schokkerige beweging waarbij versnellen en vertragen elkaar opvolgen (in hele kleine mate uiteraard, maar het lijkt alsof je voor de eerste maal achter het stuur kruipt). Ik weet niet of de elektronica hierop kan worden aangepast, maar dit zou toch moeten worden herzien. Leve de mechanische verbindingen zou ik zo zeggen.
Sturen is een zaligheid. Er kan heel snel mee door de bocht gegaan worden zonder dat ook maar een wiel begint te protesteren. Dat zal op dat moment wel het geval zijn met je medepassagiers. Wat mij heeft verbaasd is dat er heel weinig onderstuur optreedt, zelfs bij hele korte bochten. Hij blijft dan ook opmerkelijk vlak. Tijdens het betere stuurwerk draagt ook het goede gevoel in het ontkoppelingspedaal en de precieze handeling van de versnellingspook tot het rijplezier bij (mijn lach is ondertussen breder dan mijn gezicht en omstaanders grijpen dan ook spontaan naar hun gsm om een ambulance te bellen). Als je dan toch iets te overmoedig een bocht induikt, treedt dan overduidelijk onderstuur op en hebben de voorwielen hun handen vol met het grote koppel bij het uitaccelereren.
Ik heb heel veel aan te merken op deze auto, maar al bij al stap ik elke dag met plezier in deze auto.
Dank je wel Opel
PROBLEMEN
Platte band, grmbl vervelende vijs
7,5
- Betrouwbaarheid
- Prestaties
- Comfort
- Kosten
- Zou u weer een auto van dit merk kopen? ja
Beoordeel deze review
Geef uw mening over schrijfstijl en bruikbaarheid. Bij tenminste vijf binnengekomen waarderingen zal de gemiddelde beoordeling getoond worden.
