Opel Insignia Sports Tourer (2009) - Test

In deze voor General Motors zware tijden kan Opel elk steuntje in de rug gebruiken. Daarom is het voor het merk een prettige verrassing dat de eind vorig jaar geïntroduceerde Insignia beter aanslaat dan Opel gedacht had. In heel Europa heeft het merk inmiddels 78.000 Insignia's verkocht, in Nederland staat de orderportefeuille op ruim 3.200 stuks. En dan moet de voor veel landen belangrijke stationwagon nog komen; Opel denkt dat zo'n 60 procent van de verkochte Insignia's een Sports Tourer zal zijn.

De Duitsers grijpen de introductie van de Sports Tourer aan om meteen twee nieuwe motoren te introduceren. Ten eerste een nieuwe topdiesel: een 2,0-liter met twee, in serie geplaatste turbo's: een kleine voor veel koppel bij lage toerentallen en een grote voor veel kracht in de hogere toerenregionen; het principe kennen we al van bijvoorbeeld de BMW 535d. Het eindresultaat is niet minder dan 190 pk en maar liefst 400 Nm! Het tweede nieuwe blok is een 1,6-liter turbobenzinemotor met 180 pk. Deze vult perfect het gat op tussen de 2,0literturbo met 220 pk en de 1,8-liter met 140 pk. We hadden helaas maar tijd om één van de twee motoren uit te proberen en hebben gekozen voor de benzineversie omdat de 1,6-literturbo in de Nederland de belangrijkste motor voor de Insignia wordt. Een impressie met de nieuwe bi-turbodiesel houdt u dus nog van ons te goed, tegen de zomer verwachten we hem in Nederland.

Het belangrijkste nieuws blijft evenwel de nieuwe carrosserievorm. De lijnen van de station zijn wat ons betreft mooier dan die van de vier- en vijfdeursversies; de auto is nog iets beter in balans. Wel is goed te zien dat ook de Sports Tourer geen typisch Europees design heeft. De achterkant doet ons wat denken aan de nieuwste Accord, de achterlichten daarentegen weer aan de Audi Q7. De grote chromen strip is wellicht een kwestie van smaak, maar anoniem is de achterkant daardoor in elk geval niet.

De achterklepconstructie is wel opvallend: niet slechts een vijfde deur, maar een compleet gedeelte van de achterkant van de auto scharniert open. Volgens Opel komt is dit idee gebaseerd op de constructie van grote vrachtvliegtuigen waarvan de complete neus kan openklappen. Het gevolg is een zeer goed toegankelijke bagageruimte met een lage tildrempel en veel ruimte aan de zijkanten. Voor de veiligheid heeft Opel een extra paar achterlichten aangebracht, mocht je een stukje met open klep moeten rijden. Ook een opvallende optie: je kunt de achterklep instellen op een lagere stand dan 'helemaal open', mocht bijvoorbeeld de garage thuis een laag plafond hebben. Op die manier hoef je de klep niet steeds handmatig tegen te houden.

De auto is ontegenzeggelijk een mooie stationwagon geworden, iets wat gelukkig dus niet ten koste is gegaan van de ruimte: de Insignia heeft voor de bagage maar liefst 540 liter beschikbaar, da's 10 liter meer dan de Vectra Stationwagon, terwijl die al bekendstond om zijn indrukwekkende laadcapaciteiten. Klap je de banken om, dan ga je zelfs naar 1.530 liter.

Het spreekt voor zich dat passagiers op de achterbank van de Insignia Sports Tourer het beter hebben dan in de bestaande carrosserievarianten waar de aflopende daklijn ten koste gaat van de hoofdruimte. De cockpit is uiteraard exact eender aan de sedan en hatchback: een mooi design met redelijke materialen en dito afwerking. Opel heeft opmerkelijk genoeg het woord 'premium' niet laten vallen tijdens de presentatie, terwijl de voorlichters het hier bij introductie van de Insignia eind vorig jaar te pas en te onpas over hadden. Al doende leert men.

De rijeigenschappen van de Insignia kennen we inmiddels goed van de vier- en de vijfdeurs en de stationwagon rijdt niet anders. Dat wil zeggen dat de auto op de comfortstand van het aanwezige (tegen meerprijs verkrijgbare) adaptieve onderstel eigenlijk beter aanvoelt dat in de sportieve stand. Het onderstel wordt dan wel een stuk harder, maakt dit is niet genoeg om de auto echt sportief te maken. Ondanks de directere besturing blijft de communicatie onder de maat, bovendien voelt het onderstel niet echt aan alsof het in balans is. Neem je echter een beetje gas terug en ga je 'comfortabel' rijden, dan voelt de auto veel homogener aan. Bovendien is de motor dan iets minder hitsig, want deze 1,6-literturbo kenmerkt zich door hetzelfde gedrag als de geblazen 2,0-liter die we inmiddels al kennen. Het is een nogal nerveuze krachtbron met een erg aan-/uitgedrag van de turbo. Deze gaat pas echt werken boven de 2.500 toeren, zodat de auto 'doodvalt' als je te vroeg opschakelt. Zeker als je bij een afslag of kruising de bak in zijn twee laat staan (wat je in praktijk vaak doet als je niet volledig hoeft te stoppen), komt de Sports Tourer érg langzaam van zijn plek en is het wachten tot de turbo eindelijk weer zijn werk gaat doen. Goed opletten, dus! Als de turbo eenmaal blaast, blijken de 180 pk echter meer dan voldoende om de auto van zijn plek te krijgen. Ondanks het grote turbogat is deze 1,6-liter dan ook de motor die we zouden aanraden als u benzine moet rijden. Concurrenten als Renault met zijn TCE's of de Volkswagen-groep met zijn TSI's hebben echter meer verfijnde motortechniek in huis.

Voor de Sports Tourer zijn uiteraard dezelfde leuke technische foefjes verkrijgbaar als voor de vier- en vijfdeurs. Het adaptieve onderstel noemden wel al, maar ook het Opel-Eye dat verkeersborden herkent en weergeeft, en het Adaptieve Forward Lighting-systeem staan op de prijslijst. Die laatste optie hebben we inmiddels uitgebreid in Nederland kunnen proberen en we moeten zeggen: het systeem verbluffend goed.