“Je zou er maar zo een hebben voor tien mille!” Zo luiden de profetische woorden van Paul Bos na het zien van een Hymer B544 op een parkeerplaats. Een uitstekend idee, vond ook zijn vrouw Mariska: “Als het dan toch een camper wordt, wil ik wel zo’n Hymer.” Tien mille werd iets meer, maar het stel vond elf jaar geleden wel degelijk een fraaie B544, klaar om het pensioen in stijl in te luiden. En die rit is nog lang niet afgelopen.
Onze eigen Hymer
Met het pensioen een feit, de kinderen de deur uit en een zee aan vrije tijd in het verschiet, is de keuze voor een camper snel gemaakt. Kampeerauto’s vliegen als warme broodjes over de toonbank bij avonturiers van ‘een zekere leeftijd’, een trend waarop Paul en Mariska dus al vroeg inhaakten. Hoewel het stel afzonderlijk in eerdere relaties al had kennisgemaakt met kamperen, stond een camper niet meteen op de verlanglijst. Tot die ene dag waarop de geparkeerde Hymer de aandacht van het stel trok. “Mariska was al wat eerder met pensioen, maar ik verkeerde in de gelukkige omstandigheid dat ik wat eerder kon stoppen met werken,” verklaart Paul. “En met die camper eenmaal in het vizier, zijn we gaan zoeken naar een eigen Hymer. We gingen op zoek naar een mooi exemplaar bij een grote dealer in het noorden des lands, maar daar vonden we niets naar onze smaak. Bij een particulier daar in de buurt was het echter wel raak: daar vonden we deze Hymer B544 uit 1995. Die voldeed helemaal aan onze eisen, hij zag er nog keurig uit en na een paar dagen wikken en wegen besloten we de stap te wagen. Aldus ging het met de trein naar de eigenaar en na het overhandigen van € 17.500 mochten we de Hymer de onze noemen.” Maar waarom eigenlijk precies dit model? Mariska: “We hadden vooraf wel een paar wensen: een toilet, wat leefruimte, een airco en een vast bed. Op het lijstje van Paul stonden verder hydraulische poten en het liefst een automaat.” Paul: “Je raadt het al, van dat lijstje is weinig terechtgekomen. Wel een toilet, leefruimte en airco, maar de rest zat er niet op. Maar de camper was zo mooi, dat we hem niet konden laten staan. En die airco? Die hebben we misschien maar twee keer gebruikt in elf jaar tijd! Zo belangrijk was dat blijkbaar toch niet.”
Liever naar het noorden
Na de aanschaf ging het stel meteen goed op reis, want half Europa is inmiddels afgevinkt. Wat is nu de favoriete bestemming? “We maken elk jaar een trip van zo’n vijf tot zes weken en gaan daarna in september ook nog ons eigen landje in. Dan zoeken we een provincie uit, waar we op ons gemak naar de mooiste plekken gaan. We hebben inmiddels alle provincies bezocht trouwens, dus misschien gaan we het rondje wel weer opnieuw doen!” Wie het lijstje van de bezochte landen bekijkt, valt op dat het stel het diepe zuiden van Europa het liefst overslaat. Noorwegen komt juist vaker terug. Mariska: “Ik kan slecht tegen de hitte, dus Zuid-Spanje laten we voor wat het is. En daarbij zijn we echt verliefd geworden op het natuurschoon van Noorwegen.” De eerste reis na aanschaf ging ook die kant op, vertelt Paul: “We gingen eigenlijk meteen naar de Noordkaap, via de Lofoten. Een buurman vond dat maar spannend, met zo’n oude camper, maar daar zijn ze toch voor gemaakt? Die reis was overigens fantastisch, hoewel we er die eerste trip eigenlijk veel te snel naartoe zijn gereden. We bleven maximaal twee nachten op één plek en dat is achteraf gezien te kort. Zo bleven we die eerste keer maar twee dagen in de Lofoten. Dat hebben we later nog eens over gedaan, waarna bleek dat we aan tien dagen nog niet genoeg hadden.”
Langer de tijd nemen staat inmiddels centraal bij Mariska en Paul, zowel in Noorwegen als de rest van Europa. De fietsen gaan achterop de camper mee, zodat je ter plaatse gemakkelijker van de omgeving kunt genieten. Paul: “We hebben onlangs nog een nieuwe, extra stevige fietsendrager laten monteren. Zeker met twee elektrische fietsen achterop is dat wel zo veilig. Het fietsen blijft wel opletten trouwens, want ze zijn best zwaar en het verkeer is echt niet overal ingericht op fietsers. Als het daarover gaat, zijn we in Nederland wel verwend.” Dat genieten doet het stel vooral op campings. Hoewel Noorwegen bekendstaat om het allemansrecht (het gewoonterecht om particuliere grond te betreden en van de natuur te genieten), zoeken Paul en Mariska toch liever een camping op in plaats van zelf de natuur in te duiken. Mariska: “In je uppie ergens staan voelt niet helemaal veilig voor ons. We hebben wel gemerkt dat het op campings en camperplaatsen steeds drukker wordt, ook buiten het hoogseizoen. Camperen is populair, zeker onder pensionado’s. Sommige zijn wel asociaal; we hebben het in Noorwegen eens meegemaakt dat iemand zomaar even onze stekker eruit trok om plaats te maken voor zijn eigen walstroom! Da’s toch wel bijzonder…”
Zeker van een afstandje zou je deze B544 lang geen 31 jaar geven.
Geen nieuwe camper
Het mag dan drukker worden met campers, maar Paul en Mariska laten zich daardoor niet afschrikken: er staan nog flink wat kilometers op de agenda voor de B544. Wordt het dan zo langzamerhand niet eens tijd voor een andere camper? “Zeker niet,” zegt Paul beslist. “We zijn natuurlijk benieuwd wat keurmeester Tim nog aan technische gebreken tegenkomt, maar wat ons betreft hoeft er echt geen andere camper te komen. Deze is voor ons perfect: we hebben een heerlijk bed als we de tafel naar beneden klappen en hij heeft ons nauwelijks problemen gegeven. We hebben er in de afgelopen jaren 80.000 kilometer mee gereden en we laten hem goed onderhouden. Is er iets aan vervanging toe? Dat laten we meteen doen. Juist met zo’n oude camper is dat heel belangrijk. Natuurlijk is een moderne camper vast comfortabeler en sneller, maar voor ons is dit perfect. Met 100 km/h is het prima uit te houden en we komen er de steilste hellingen mee op. Meer hebben we niet nodig.”
Een blik aan de binnenkant bevestigt ook wat we aan de buitenkant zien: zeker voor z’n leeftijd van inmiddels 31 jaar ziet de Hymer er nog puik uit: een compliment voor de bouwkwaliteit van het Duitse merk in de jaren 90. Alles is nog origineel, afgezien van een handigere tafel bij treinzit: dit model kun je wat gemakkelijker laten zakken om snel een bed te maken. Daar slaapt het stel dan ook liever dan in het tweepersoonsbed dat zich eenvoudig laat zakken boven de voorstoelen. Mariska: “Dat is toch net een beetje te claustrofobisch en ik kom er ’s nachts niet gemakkelijk uit om naar het toilet te gaan. En daarbij: het bed beneden is zo gemaakt en meet zo’n twee bij twee meter. Dat slaapt supercomfortabel.” Tot slot is er nog één moderniteit toegevoegd: een televisie plus schotelantenne. Paul: “Zeker als je wat langer weg bent, is het fijn om je favoriete programma’s niet te hoeven missen. Natuurlijk zitten we lekker buiten als het kan, maar op deze manier is het ook binnen uitstekend toeven! Een gasverwarming met luchtkanalen houdt je daarbij binnen lekker op temperatuur, zelfs in het hoge noorden.”
Goed onderhoud
Zo op het eerste gezicht verraadt de Hymer zeker zijn leeftijd niet, maar niets is natuurlijk zeker bij een kampeermobiel op hoge leeftijd. Tijd voor Tim de Leeuw van Carrec om zijn kritische blik eens te werpen op de trots van Paul en Mariska. Hij start met een proefrit. “Ik kijk natuurlijk wel een beetje anders naar campers van deze leeftijd”, verklaart Tim. “Wat mij betreft is hij zeker wat betreft snelheid en comfort maar net afdoende om mee te kunnen met het huidige verkeer. Maar als je dat idee loslaat, valt het niet tegen.” Eenmaal op de brug wordt dat positieve gevoel bevestigd. “Je ziet overal dat er netjes onderhoud is gepleegd. Er is luchtvering toegevoegd, ik zie nauwelijks sporen van lekkage en zeker met de roest valt het mij ontzettend mee. Alleen het oliecarter moet gauw vervangen worden, want die is wél flink aangetast en zweet hier en daar al een beetje door. Ook de houten vloer achter heeft aandacht nodig. Ik hoorde dat die al eens is vervangen, maar hij wordt toch weer zacht. Verder? Een mooie lijst met aandachtspunten. Maar als je daarmee aan de slag gaat, kan deze camper zeker nog wel even mee. Dat is echt te danken aan een droge stalling en netjes het onderhoud blijven uitvoeren.” Goed nieuws dus voor Paul en Mariska, die nog lang met de Hymer willen blijven reizen. Paul: “Zolang het nog gaat met onze gezondheid, blijven we op pad gaan. Het zou mooi zijn als we tot diep in ons negentigste nog kunnen blijven camperen!”
Keuken en badkamer achterin, woongedeelte in het midden en aan de voorzijde klapt een tweepersoonsbed omlaag: een bekende indeling bij Hymer.
Wat mankeert eraan?
Diverse kunststofdelen van het interieur, zoals de deurpanelen, gaan scheuren. Er zit ruimte op de bevestigingen van de stoelen en een gordel rolt slecht op. De claxon maakt nog amper geluid. De motor komt niet goed op temperatuur. De camper helt iets naar rechts. De waarschuwingslichten werken niet goed en het stadslicht rechts en de contourverlichting rechts werken niet. Het montagerubber van de radiateur is doorgescheurd en het rubber van de motor-kantelsteun wordt slecht. De carterpan is vergaand verroest, terwijl een van de chassisbalken is beschadigd door verkeerd oppakken van de camper. Er hangen onder de camper enkele kabels die niet netjes gemonteerd zijn. De ashoes rechtsvoor vertoont diepe droogtescheuren en de versnellingsbak is klein beetje vet. Het wiellager rechtsvoor maakt geluid en het exemplaar linksvoor heeft speling. De houten vloer is op een aantal plekken erg zacht en rot.
Eigenaars Hymer B544
Naam Paul en Mariska Bos
Bouwjaren 1950/1944
Beroep Beiden gepensioneerd
Met deze camper geweest in Nederland, Ierland, Frankrijk, Italië, Noorwegen, Duitsland, Schotland, Wales, Engeland, Tsjechië, Polen, Zweden, Finland, Oostenrijk en Denemarken
Volgende bestemming Noorwegen
Eerste camper Deze Hymer B544
Droomcamper Nog steeds deze Hymer B544!
De onderzijde ziet er best netjes uit; er is weinig roest.
De mening van Carrec Technocenter
“Een camper van deze leeftijd komt niet ongeschonden door de keuring, dat is bijna een gegeven. Zo is ook op deze oude Hymer wel het nodige aan te merken, maar geen zaken die onoverkomelijk zijn. Als je kunt leven met het gebrek aan vermogen ten opzichte van het verkeer van nu, kunnen Paul en Mariska voorlopig nog wel even genieten van hun camper.”
