Onder gladder uiterlijk is Ferrari Amalfi nog steeds een beest, maar bestel wel stoelmassage

Wat is er anders aan het uiterlijk van de Amalfi ten opzichte van de Roma?

De Roma is een van de meest klassiek vormgegeven Ferrari’s van de laatste decennia. Met zijn lange neus en korte achterkant is het onmiskenbaar een sportauto met de motor voor de bestuurder. Maar de V8-krachtbron met twee turbo’s ligt wel achter de vooras. De koplampen en de grille verschaffen de Roma een klassiek aanzien; bij de Amalfi is dat wat strakker getrokken. De grille is verdwenen en de koplampen zijn nu twee ledbalken met minder beglazing eromheen. Ook aan de achterzijde zijn de wijzigingen zodanig uitgevoerd dat de Amalfi ten opzichte van zijn voorganger gladder oogt. Toch moet je een geoefende autospotter zijn om de Amalfi aan de achterzijde te herkennen. Afgaan op een typeplaatje kun je net als bij de Roma niet. Het gebeurt wel vaker dat Ferrari facelifts aangrijpt om naamswijzigingen door te voeren. Denk aan de Testarossa die werd omgedoopt tot 512 TR, of in een recenter verleden de California T die veranderde in een Portofino.

Waar kun je nu lekker rijden met zo'n auto?

We zijn dolblij dat Ferrari er niet voor heeft gekozen om ons aan de Amalfi-kust kennis te laten maken met de Amalfi. Het is er weliswaar hartstikke idyllisch, maar er valt niet fatsoenlijk te rijden. Je sukkelt daar van het ene schilderachtige dorpje naar het andere, met een gemiddelde snelheid van hoogstens 35 km/h. We mogen onze auto ophalen bij een Ferrari-dealer in Parijs en vervolgens zelf bepalen waar we heengaan. We kiezen voor de Champagne-streek.

Is de Amalfi nu een GT of een echte sportauto?

Dat rijden met de Amalfi geeft een geweldige adrenalinekick. De Ferrari voelt zo fanatiek aan en is zo direct en stevig dat je bij inzet als dagelijkse auto goed moet beseffen dat je telkens met een behoorlijk hardcore vervoermiddel onderweg bent. De respons op de besturing en het fanatisme waarmee de neus een bocht ingaat, werken verslavend. De grip van het front is subliem. De reactie op het gaspedaal die volgt via automaat met dubbele koppeling en de dubbel geblazen 3,9-liter V8 is ongeëvenaard. De DCT behoort tot de beste van zijn soort.

En de turbomotor? Geeft die een typische Ferrari-beleving?

Bij de komst van turbomotoren moesten Ferraristi destijds even slikken, maar deze krachtbron laat zich graag doorhalen tot 7.500 toeren per minuut. De motor schiet daarnaartoe en ben je zelf aan het flipperen, dan moet je de lichtbalkjes in de bovenkant van het stuur goed in de smiezen houden. Die worden eerst blauw, dan rood, en dan moet je snel reageren. Bam, en weer die zinderende versnelling. De achterwielen zoeken soms kortstondig naar grip, maar door het fantastische rijhulpprogramma krijg je er als bestuurder weinig van mee. In standje ‘Race’ mag de Amalfi van de elektronica zelfs behoorlijk uitbreken en dan krijg je als bestuurder een soort onoverwinnelijkheidsgevoel.

Is de Amalfi goed rijdbaar?

Alle elektronische hulpmiddelen kun je desgewenst uitschakelen; die stand van het rijprogramma die je bedient met de ‘manettino’, de rode schakelaar op het stuur, heet simpelweg ‘ESC OFF’. Ga je gang, lijkt de Ferrari te zeggen, nu komt het op jou neer. Op een breed circuit zouden we het best aandurven die ongebreidelde modus even te proberen. De Ferrari Amalfi voelt zo snel vertrouwd, relatief lichtvoetig en voorspelbaar dat je met flink wat ervaring aan het spelen kan. Maar hier, op de provinciale wegen in de Champagne, die met hun pokdalige wegdek doen denken aan de weggetjes rond Maranello waar de testcoureurs van Ferrari hun werk doen, durven we het niet aan. Comfort, Sport, Race en ESC OFF, dat zijn de keuzes die je als Amalfi-piloot hebt. In ‘Comfort’ gedraagt de aandrijflijn zich poeslief, als in een middenklasser. De Ferrari laat bij het starten nog wel een heftig V8-geluid horen. Als een opgefokte volbloed, die tot leven komt. Daarna daalt het geluidsniveau en rijd je rustig en schokvrij mee in het verkeer. De flatplane-achtcilinder levert voortaan 640 pk, dat is 20 pk meer dan in de Roma. Door dit type krukas klinkt de V8 onderin een beetje als een V10. De ontstekingsvolgorde is bij een flatplane-krukas anders dan bij een crossplane-krukas. Lees ook dit uitgebreide artikel meer over het hoe en wat van de flatplane-krukas.

Maar hoe zit het nu met die massagestoelen?

Omdat ook in ‘Comfort’ de demping aan de stevige kant is en doordat de stoelen eveneens best hard zijn, krijg je zo altijd veel mee van wat er onder de Roma doorrolt. Daarom onze tip: bestel altijd een Amalfi met stoelmassagefunctie. Daarmee houd je het op langere trips langer uit. De zitpositie in de Amalfi is erg actief; je kunt het stuur ver naar je toe halen.

Is de Amalfi vanbinnen ook anders dan de Roma?

De Amalfi heeft een nieuw dashboard. Het meest in het oog springt het nieuwe centrale scherm, dat het staande scherm van de Roma vervangt. De Amalfi heeft in feite twee cockpits. De rechter biedt een display voor de passagier, die vanaf daar veel functies kan bedienen. Bijvoorbeeld, indien aangevinkt in de optielijst, de stoelmassage en -ventilatie. De stoelkoeling veroorzaakt overigens een behoorlijk blazend geluid in het interieur. In de hoge middenconsole vind je een uitsparing waarin de sleutel van de Amalfi precies past. De bediening van de automaat gaat met een klein schuifje dat is ondergebracht in een soort klassiek sleuvenpatroon, zoals Ferrari’s met handbak die vroeger hadden. Achter de voorstoelen zijn er zowaar twee kleine zitplaatsen, die je desgewenst kunt neerklappen, zodat je meer ruimte tot je beschikking hebt wanneer je met bagage op pad gaat.

Dus prima overgang?

Zo ervaren we de overgang van Roma naar Amalfi als erg prettig. Laat je niet misleiden door dat gelikte, gladde uiterlijk van de Ferrari. Eronder gaat een fanatiek beest schuil dat het kenmerkende product is van fanatici die losgaan om Ferrari’s reputatie op het gebied van aandrijflijnen en rij-eigenschappen eer aan te doen.