Ford Thunderbird (2003)- Dat de prijzen van deze retro cabrio stijgen snappen we wel

Na een Thunderbird-loze periode van bijna vijf jaar kwam Ford in 2001 met de elfde generatie op de markt. Als concept car stond dit retromodel al in 1999 op een Amerikaanse autoshow en nog eens twee jaar later presenteerde Ford de productieversie. In die tijd was retrodesign ineens helemaal hot. Volkswagen kwam al eerder met de New Beetle als reïncarnatie van de Kever, BMW lanceerde de nieuwe Mini en Chrysler deed met de PT Cruiser een poging tot een hedendaagse interpretatie van klassieke styling. Het ontwerp van de nieuwe en tevens laatste Thunderbird is overduidelijk geïnspireerd op dat van de eerste uit de jaren 50.

De vorm van de grille, de ronde koplampen, de patrijspoorten in de hardtop en de ronde achterlichten zijn te herleiden naar het origineel uit 1954. Met zijn V8 onder de kap was de eerste Thunderbird een typische 'muscle car', waar de Corvette het in eerste instantie nog met een zescilinder moest doen. Maar vanaf 1955 lag er een V8 in het vooronder en kon de Chevy partij bieden aan andere sportieve achtcilinders. De T-Bird had altijd een V8, de grootste had een inhoud van 7,5 liter, in de zevende lichting. In 1981 kreeg het instapmodel van de achtste generatie een zescilinder. Mooier werd de Thunderbird bepaald niet vanaf de jaren 70. Meer een archetypische grote Amerikaanse auto, zij het dan met een tweedeurs koets. Slagschepen die totaal niet in de geest van het oorspronkelijke model waren gebouwd. In 1997 stopte de productie van nummer 10, daarna werd het stil.

Optreden in Bond-film

Door de elfde Thunderbird weg te zetten als een week geveerde Amerikaanse sloep met een blubberende V8 doe je deze Ford absoluut te kort. We leggen uit waarom. In die periode was Ford eigenaar van Jaguar en had daarmee toegang tot de techniek van het Britse merk. Zoals de 3,9-liter V8, in dit geval de AJ35, die beduidend meer vermogen levert dan de 5.0 van zijn voorganger. Voor het onderstel is deels gebruikgemaakt van aluminium, met voor en achter dubbele, driehoekige draagarmen.

Er is veel werk gemaakt van de carrosserie- en chassisstijfheid. Zijn platform deelt de zogeheten Retrobird met de Jaguar S-type en de Lincoln LS, een grote sedan, waarvan ook het dashboard afkomstig is. Jammer, we hadden liever dat uit de Jag gezien, dat is fraaier en niet opgetrokken uit hard kunststof, zoals nu wel het geval is. De lichte bekleding op de zetels, de portieren en de onderkant van het dashboard maken veel goed, samen met de aluminium accenten.

Helaas niet nummer 007

Aan de passagierskant zien we het bekende 007-logo uit de James Bondfilms. We hebben hier dan ook te maken met de Thunderbird 007 Edition, die in een oplage van 700 stuks is gebouwd. Helaas is dit niet nummer 007, dat zou hem nog zeldzamer (en duurder) maken. Vanwaar de connectie met Bond? In de film ‘Die another day’, die in november 2002 debuteerde, was een klein optreden weggelegd voor de T-Bird, samen met andere auto’s uit de stallen van Ford, zoals de Aston Martin Vanquish, de Range Rover en de Jaguar XKR.

Veel stuwkracht maar dat is ook logisch 

Door de jaren heen waren er meer speciale versies, zoals de Neiman Marcus, waarvan er slechts 200 zijn gebouwd. Zoals we gewend zijn bij de Thunderbird, draagt de carrosserie nergens het logo van Ford. Pas bij het openen van het portier zien we die naam op de instaplijst staan. Maar we zijn vooral benieuwd naar de rijeigenschappen. Nu weten we al dat Ford deze auto niet positioneerde als een sportieve roadster, maar meer als een comfortabele cruiser. Nou, dat merk je al tijdens de eerste kilometers. Vering en demping zijn zacht en de besturing is afstandelijk, maar stukken beter dan de ‘gas guzzlers’ op ladderchassis. De V8 ligt prettig in het gehoor, klinkt beschaafd met in het hogere toerengebied een klein rauw randje. Hij geeft meer dan voldoende stuwkracht, dat verbaast ons niet.

De zitpositie op de elektrisch verstelbare stoel is goed, met meer dan voldoende ruimte voor lijf en leden. Op slecht wegdek valt op dat de koets weinig tordeert, we zien geen bibberende binnenspiegel. Wel hoor je af en toe de (destijds optionele) hardtop een beetje knerpen, daar valt mee te leven. Die heeft, net als de elektrisch bedienbare stoffen kap, een glazen ruit. Zoals het een luxe, Amerikaanse auto betaamt, is de Thunderbird van alle gemakken voorzien. Alles bij elkaar begrijpen we wel waarom de prijzen van deze Ford langzaamaan stijgen. En dan met name die van de speciale uitvoeringen. In 2005, het laatste bouwjaar, was dat de Cashmere Edition en alle Thunderbirds hadden in dat jaar een typeplaatje met het opschrift ‘50th Anniversary’. Samen met de Mini een geslaagde oefening van het thema retro.