De Dacia Bigster is duurder dan de Opel Frontera maar je krijgt ook meer auto voor je geld

De duurtest-Bigster van Dacia heeft inmiddels carrière gemaakt, ook bij ons. Want hiermee doet Dacia precies waarin het excelleert: meer bieden dan wat je op basis van zijn prijskaartje zou verwachten. De grootste Dacia ooit, dat is hij eveneens. Je kunt er niet omheen dat hier heel veel automobiel staat. Daarnaast ziet hij er gewoon stoer uit. Instappen is bijna klauteren. Binnenin hoor je nog net geen echo als je gaat meezingen met ‘We zijn er bij-na!’ Open de achterklep en je krijgt vanzelf een glimlach op je gezicht. Daarnaast is zijn brandstofverbruik uitzonderlijk laag. Veel auto voor je geld dus en lekker zuinig. Veel mooier wordt het niet. Ook uitzonderlijk is de forse bagageruimte, die met de achterbankleuning plat zelfs gigantisch is te noemen.

Twee keer hoge instap

Van Opel lenen we een Frontera voor een duurtestperiode en daarmee trekken we behoorlijk wat aandacht. Dat witte hart van de wielen en de two-tone lak maken hem een opvallende verschijning op de weg. Niet iedereen is gecharmeerd van die guitige wielen, maar smaken verschillen. Een plezierige verrassing is verder het interieur van deze Opel. Want ook hier is er aan ruimte geen gebrek. Hé, wat is dat nou? Een grote, stoere sleutel met een baard van hier tot Tokio. Die steek je in het contact en die draai je dan om. Nee, geen modieuze startknop en dat past wel bij het broodnuchtere karakter van deze Frontera. Voor de handrem is er een knop, beneden op de middenconsole.

Jij wenst een hoge instap? Nou, dan kun je die krijgen. Die van de Bigster is het hoogst. Als je weer geland bent, kun je een uitstekende zitpositie vinden achter het stuur. Dat wil zeggen, om vooruit te rijden. Het zicht rondom is helaas niet optimaal, maar dat zien we wel vaker bij SUV’s vanwege hun prominente A- en C-stijlen. Minpuntje van de Bigster is de vrij hoge drempel als je weer wilt uitstappen. De verschillen zijn klein, maar toch merkbaar.

Instap Frontera beter, zit Bigster beter

Dat is in de Opel beter voor elkaar. Zowel instappen als uitstappen is net even wat comfortabeler. De constructie van de A-stijl is zodanig dat daarachter beslist nog een fietser kan schuilgaan en ook bij deze Frontera houdt het niet over met wat je ziet als je over je rechterschouder tuurt. Verder zijn de zittingen van de Opel-stoel wat vlakker, ondersteunen ze minder en je zit minder geborgen en meer op de bok.

Starten is een knop indrukken in de Bigster. Het automaatpookje is verrassend klein voor zo’n grote auto, maar daarvan heb je verder geen last. Vervolgens breng je de aandrijflijn tot leven en dan sta je toch wel een beetje raar te kijken bij zo’n splinternieuwe auto. In het vooronder zit een 1,8-liter viercilinder met serieuze elektromotor-ondersteuning. Daarmee is de Roemeen voldoende gemotoriseerd voor zijn afmetingen en gewicht.

Maar het lijkt wel of hij een beetje een eigen leven leidt. Alsof hij ook echt leeft, met zuchten, steunen en een hoest en een proest af en toe. Je gaat bijna denken dat er iets mis is, maar hij presteert verder normaal en doet niets fout. Alleen de manier waarop hij dat doet, is nogal ongeraffineerd. De hybride Bigster is niet snel, maar vlot genoeg. Zijn weggedrag is daarnaast goedmoedig en dat maakt hem plezierig om mee onderweg te zijn. Ook bochtenwerk maakt hem niet nerveus. Daarbij is er voldoende veercomfort, waardoor de Bigster best een prima reisauto is.

Luc op de achterbank van de Dacia Bigster. Het is daar ruimer dan in de Frontera. 

Toch biedt de Opel Frontera achterin ook veel ruimte. 

Frontera heeft een driecilinder

Bij de Frontera verbazen we ons eveneens. Bij het wegrijden vanuit stilstand bijvoorbeeld. Je hebt je voet op de rem, je schakelt behoedzaam het piepkleine pookje van de automaat naar D, je laat de rem los en geeft een beetje gas, waarna de Opel werkelijk als een raket vooruit schiet. Daarop moet je echt bedacht zijn. Het kost werkelijk moeite om gelijkmatig vanaf stilstand op te trekken. Wat zijn dat nu weer voor fratsen? De motorisering van de Frontera bestaat uit een driecilinder benzinemotor van 1,2-liter met turbo, die milde ondersteuning krijgt van een elektromotor. Dat is toch allemaal geen hogere raketwetenschap?

Opvallend is verder dat de automaat best traag is in zijn bediening én reactie. Traag is ook het woord dat bij ons opkomt als je onderweg bent in de verder behoorlijk comfortabel geveerde Frontera. Het is verre van een strepentrekker. Ook bij deze Opel nemen we iets meer gerommel vanuit het vooronder waar, dan je zou mogen verwachten van zo’n moderne, nieuwe auto. Je denk al snel: ‘hoort dat er wel bij?’ Bijzonder en allerminst verfijnd.

Dacia Bigster voelt serieus en volwassen aan

Zijn naam zegt het al, deze Dacia is BIG. Dat komt al rijdend met deze SUV vrij nadrukkelijk naar voren. Hij voelt serieus en volwassen aan, als een echt fatsoenlijke auto, die er mag zijn. Dat komt in de eerste plaats door het gevoel in het stuur. Er is echt contact met het wegdek, dat merk je. Daarbij heb je behoorlijk wat auto om je heen en dat geeft het idee dat jou vandaag niet zo heel veel kan gebeuren, zolang de brandstoftank maar gevuld is. De Bigster heeft geen fluisterstil onderstel, hij is niet stug maar ook niet heel soepel geveerd. Hij ontkomt nét niet aan het predikaat ‘een degelijk stuk gereedschap’ op wielen. Dat is enerzijds een compliment, anderzijds zegt het iets over het gebrek aan verfijning.

Met zijn prestaties kunnen we prima leven; de Dacia is geen strepentrekker maar je komt prima mee in het dagelijkse verkeer. Met een sleurhut erachter moeten we het nog zien. Het benzineverbruik bij normaal dagelijks gebruik is een plezierige verrassing, zeker als je kijkt met hoeveel auto je onderweg bent. De Dacia mag je gerust zuinig noemen.

Frontera helt meer over dan Bigster

Dan de Opel. Wat een kunstmatig stuurgevoel geeft hij de bestuurder; het rad van plezier laat zich superlicht rondslingeren, alsof er helemaal geen verbinding is met beneden. Misschien is dat prettig als je rsi hebt (bestaat dat nog?) aan beide armen, maar wie wil voelen en beleven wat er onderweg gebeurt, wacht een fikse teleurstelling. De Frontera helt wat meer over dan de Bigster en de vering is aan de zachte kant. Dit alles bij elkaar maakt dat de Opel toch aanvoelt als een slagje minder auto om je heen. Ten opzichte van de Dacia is hij minder stoer in bediening en rijden; een zachtaardige SUV dus eigenlijk.

Zijn prestaties zijn vrij doorsnee, maar dat is mede te danken aan de wijze waarbij de aandrijflijn en de automaat het vermogen overbrengen. Het komt allemaal wat hortend en stotend over, niet strak. Het brandstofverbruik van de Opel is beslist netjes, maar verlegt geen grenzen. De Frontera moet op dit punt de de Bigster echt voor laten gaan.

Bigster kost meer, maar is ook meer auto

Beide SUV’s hebben een bepaald betaalbaarheids-imago en een hoge instap. Maar als we kijken naar de specificaties dan loopt een en ander toch ietwat uit het spoor. De Dacia die wij mogen rijden kost bijna 40 mille. In beginsel levert de Bigster heel veel auto voor zijn geld en is onder aan de streep domweg de beste keuze van deze twee. De Frontera is daarnaast echt scherp in de markt gezet met zijn vanafprijs van 30 mille. Onze duurtester is niet veel duurder, ondanks zijn wat rijkere uitrusting. Maar even terug naar ons uitgangspunt: hoeveel auto krijg je voor je geld? Dan kun je bij de Bigster voor meer geld, beduidend meer auto aanschaffen. De Frontera is een brave cross-over, die nog niet helemaal gerijpt is, zo lijkt het. Maar, tussen de regels door, lees je ongetwijfeld dat we van beide auto’s allerminst hoteldebotel zijn.

Maar hoe zuinig zijn ze? Dat lees je in de bijgevoegde PDF uit ons magazine waarin je alle meetgegevens en scores van deze twee testauto's kunt lezen. Daarin vind je ook een ingevulde scorekaart zodat je ziet hoe we tot onze conclusie zijn gekomen.