Ron had als beginnend automobilist geen geld voor Golf GTI maar liet zijn 1.1 er wel op lijken

“Natuurlijk was een GTI de natte droom van elke puber, maar na het halen van mijn rijbewijs had ik nog zo’n 2.000 gulden aan contanten over voor een auto. Met zo’n bedrag kwam je vanzelf in de budgethoek terecht, waar niet de opperbeste auto’s te vinden waren. Het was de tijd dat de dikke zaterdagse Telegraaf volstond met Autospeurders. Al snel merkte ik dat handelaren hun voorraad voortdurend rouleerden. Ik kwam regelmatig dezelfde Golfjes, Polo’s en Renault 5’jes tegen, waarbij de gaten al in de bodem zaten. Daarom besloot ik om mijn budget op te rekken naar 2.500 gulden. Daarmee kon ik in Delft mijn eerste auto aanschaffen: een kale Golf met 50 pk en trommelremmen op de voorwielen. Uitgevoerd in Marino Gelb, waarbij de kleur mij vooral deed denken aan het geel van een gebakken ei. Het gevoel dat je desnoods naar het einde van de wereld kon rijden was enorm. Ik was ineens mobiel, op een leeftijd waarop alles verandert. Vriendinnetjes, dienstplicht, mijn eerste inkomen. En dus ook geld voor benzine. Met een wegenkaart van Shell op schoot maakte ik dagtochtjes naar onder meer Monschau en Brussel. Nu stelt het niets voor, maar 44 jaar geleden vond ik dat vanuit de Randstad al heel wat.”

De meeste jonge gasten in een Golfje houden hem niet origineel. Jij wel?

“Het was de tijd van de Nederpop. The Shorts met ‘Comment ça va’ en Doe Maar met ‘Als de bom valt’. Optische autotuning was hot. Als achttienjarige student had ik niet veel te besteden, maar het moest allemaal heel wat lijken. Ik gaf de originele velgen een sportief likje verf en de blauwe kentekenplaten vond ik maar niets. Mijn vader mengde precies de juiste tint geel, en daarmee verfde ik ze. De auto leek meteen een stuk jonger. Om een GTI-versnellingspook te imiteren, ging ik met een boormachine aan de slag en maakte ik daarmee kleine putjes in de ronde pookknop. Ineens had ik een look-a-like ‘golfbal’. De rand van de grille kreeg een rood verfje en met isolatietape uit de bouwmarkt imiteerde ik de GTI-striping. Op de achterklep plakte ik een GTI-badge van Halfords, want een originele was mij te duur. Een stuk stofzuigerpijp onder de bumper moest een dubbele uitlaat suggereren. Mijn inspiratie haalde ik uit autofolders en brochures van merken als Hella en Kamei. Ik kocht er niets van, maar probeerde het wel zo goed mogelijk na te maken. Toen mijn neefje eens aan mij vroeg of die gele GTI van mij was, heb ik bevestigend geantwoord dat die Golf inderdaad van mij was. Dat een GTI nooit in het geel is geleverd, liet ik maar even achterwege.”

En technisch?

“Hij werd er natuurlijk niets sneller van, maar het ging mij vooral om de looks. Ik studeerde Luchtvaart-elektrotechniek en gaandeweg werd de Golf een soort stage-object. Met printplaatjes bouwde ik een variabele intervaltimer voor de ruitenwissers en ik knutselde een autoalarm in elkaar. Niemand zou dat gele ding ooit stelen, maar er moest en zou een alarm in. Auto’s waren net Meccano: je haalde er iets uit, zette er iets anders passends in, en met kleine aanpassingen werkte het gewoon. De enkele snelheidsmeter vond ik wel erg basic. Bij een sloperij haalde ik de tellerunit uit een sportieve Golf. Met behulp van het schema uit de Olyslager-vraagbaak zocht ik de juiste aansluitingen uit en bouwde ik alles in. Ineens had ik een koelvloeistoftemperatuurmeter en een toerenteller aan boord. Wat een luxe! Toen begreep ik ook waarom de auto zoveel lawaai maakte: in de vierde versnelling draaide het motortje bij 100 km/u al zo’n 4.250 toeren per minuut.”

Hoe liep het af met de Golf 1.1?

“In 1986 werd de apk ingevoerd en ik verwachtte dat de auto die niet zou halen. Niet alleen door zelfgeschilderde kentekenplaten, maar vooral vanwege de roestvorming in de wielkasten. Een Volkswagen-dealer in Rotterdam bood mij nog 1.000 gulden en daarop besloot ik de wagen in te ruilen voor een vier jaar oude Golf 1, maar dit keer met een 1.5-liter motor. Die was een serieus stuk sneller. Daarna volgden nog meerdere probleemloze Golfjes. Ruim tien jaar geleden heb ik voor de pretkilometers opnieuw een Golf 1 op de kop getikt. Een zilvergrijze 1.5 cabriolet uit 1981. Zo lijkt de cirkel weer rond, hoewel ik deze auto zo origineel mogelijk houd. Geen spoilers, extra lampen of een dikke stereo, maar originele stalen velgen en cassettebandjes vol jaren-80-muziek.”

Naam: Ron Jongenelen