Gereden: Volkswagen Tiguan

Om te beginnen is het motorengamma van de Volkswagen Tiguan erg overzichtelijk: er zijn twee versies van de 1.4 TSI benzinemotor, met keuze uit 125 pk en 150 pk, terwijl je een tweeliter krijgt in de versie met 180 paardenkrachten. Dieselrijders kunnen kiezen uit een 2.0 TDI met naar wens 110 of 150 pk. Op dat vlak kent de Tiguan dus geen verrassingen, want al deze motoren kennen we ook al in andere producten van het merk. Wij reden de 2.0 TDI met 150 pk en 4-Motion vierwielaandrijving en dat is wel een aantrekkelijke versie voor mensen met caravans of andere aanhangers, want in deze configuratie mag de auto 2500 kilogram geremde aanhanger trekken. Hoewel het karakter van de motor prettig is en het samenspel met de zeventraps DSG-versnellingsbak soepel, viel ons in de testauto wel op dat de isolatie van de motorruimte beter kan. De 2.0 TDI is naar moderne maatstaven een tikkeltje luidruchtig.

Aan de harde kant
Ook onderhuids deelt de Tiguan veel onderdelen met zijn concerngenoten, en het rijgedrag heeft ook veel met die andere auto's gemeen. De SUV/Crossover wil een allemansvriend zijn met een nogal licht werkende besturing die weliswaar zwaarder wordt naarmate de snelheid toeneemt, maar je nooit echt bij het rijden betrekt. Daarom is het des te vreemder dat het onderstel verrassend genoeg aan de harde kant is: zolang het wegdek goed is merk je daar weinig van, maar op slecht asfalt of klinkerwegen geven de veren en dempers wel erg veel details door aan je billen. Zeker in vergelijking met auto's als de Renault Kadjar en de Kia Sportage mist de Tiguan daardoor wat rust en comfort. Hij had wat ons betreft wel iets soepeler mogen zijn, want kopers van dit type auto gaan waarschijnlijk toch eerder voor souplesse dan voor (een poging tot) dynamiek.