De floppers van 2010

Daar is –ie dan: eindelijk is de eerste serieuze elektrische auto op de Nederlandse markt. Het uiterlijk doet sterk denken aan dat van een brommobieltje en de prestaties, met een topsnelheid van 130 km/u en een actieradius van 150 kilometer passen ook prima in die vergelijking. Pas op dat je de kachel niet aanzet, want die verbruikt net zo veel energie als de elektromotor en kan de actieradius halveren! En dan de prijs: het koektrommeltje kost 32.830 euro. Nissan brengt volgend jaar de Leaf een EV met een veel bruikbaarder formaat. Die kost op een paar centen na precies het zelfde. De Mitsubishi, en trouwens ook de zustermodellen van Peugeot en Citroën staan er meteen akelig mee buitenspel. De kleine elektrische zoemertjes zullen dus voorbehouden zijn aan overheden met geld te veel en bedrijven die zich ten koste van alles graag groen willen profileren. Succes er mee.

Je kon het op je klompen aanvoelen: het blijkt dat de Nissan Cube in Nederland niet wil aanslaan. Als je 'm bekijkt, weet je meteen waarom dat is. Het autootje is nogal nadrukkelijk voor de Japanse markt ontwikkeld. Daar sla je er wellicht geen gek figuur mee, maar in het Europese straatbeeld past hij gewoon niet. Aan de rijkwaliteiten ligt het niet: hij stuurt en rijdt als je dat mag verwachten van een Japannertje in het B-segment. Maar wat moet je in 's hemelsnaam met een glazen dak dat je kunt afsluiten met een scherm van rijstpapier? Elastiekjes die zijn verwerkt in de voorportiergrepen om mee te frunniken om je stress in de file mee te verlichten? Dan hebben we het nog niet eens over aan asymmetrische achterkant gehad. Daar zitten we zeker niet op te wachten in een land waar gewoon al gek genoeg is. De verkoop komt dan ook voor geen meter van de grond.

Het nieuwe coupeetje van Honda werd aangekondigd als 'de eerste sportieve hybride'. En dat is precies waar we op zaten te wachten, want om een leuke rij-ervaring hoef je de hybrides die op het moment massaal worden verkocht, niet te kopen. Bovendien is de CR-Z de opvolger van de CRX uit de jaren '80 en '90 en over dat leuke karretje praten we tot op de dag van vandaag nog na, zo leuk als we 'm vonden. Dat hij valt in de twintig procent bijtellingscategorie in plaats van de veertien procent, was de eerste domper en dan de prijs: minimaal 24.990 euro durft Honda er voor te vragen! Daar koop je ook een Mini Cooper voor, die een stuk gebruiksvriendelijker is. Niet dat de CR-Z beroerd rijdt hoor – verre van dat zelfs. Maar het had allemaal véél mooier kunnen zijn.

De Chevrolet (voorheen Daewoo) Matiz opereerde in het laagste echelon van autoland – en daar was de prijs ook naar. We waren dan ook benieuwd of de Spark het wat verder zou schoppen. We gooien meteen maar het hoge woord er uit: dat is bepaald niet gelukt. Nog steeds is de kleinste Chevrolet in de kelder van kwaliteitsbeleving en rij-ervaring. In tegenstelling tot de Matiz is hij ook niet meer de goedkoopste. Bovendien lukte het alleen een wegenbelastingvrije uitvoering (inmiddels een must in dit segment) aan te bieden door een noodgreep te plegen met een LPG-installatie. De kleine Spark was één van de eerste nieuwe producten die General Motors op de markt bracht nadat die autoreus op een haartje na failliet ging. Deze poging tot een vlotte auto in het A-segment, geeft de burger weinig moed voor de toekomst.

De vorige Suzuki Swift vonden we een van de leukste auto's in het B-segment. Hij was licht, stuurde strak en lekker no-nonsense. We werden lekker gemaakt met spionagefoto's en zagen uit naar de onthulling. Die kwam op een kwade dag in juni. Was dat nou de nieuwe Swift? We zien het verschil met de oude niet eens. Niks vernieuwing! En dat het motorenaanbod: je kun 'm alleen kopen met een één-punt-tweetje. Dat is wel erg karig. Een wegenbelastingvrije uitvoering is er ook al niet en dat betekent dat de kansen van de nieuwe Swift in Nederland zo'n beetje tot nul zijn gereduceerd. En dat vinden we doodzonde. Want ondanks dat we goed moeten zoeken naar de vernieuwing, is ook de nieuwe Swift nog steeds gewoon een leuk ding.