Paraplu op wielen
De familie De Boer is inmiddels neergestreken in het buitenste buitenbos. Mooi ruim huis hoor en de verf is nog maar nauwelijks droog. Maar het eerste probleem doemt al op: je komt er niet weg. Mocht je met het Openbaar Vervoer willen, dan moet ik midden in de nacht vertrekken om op tijd in Hoofddorp te zijn en aangezien mijn Mevrouw onze verstandige familiestationwagen heeft geconfisqueerd, rest voor mij de benenwagen of het Stalen Ros. Een brommertje is geen optie: dat vind ik een vervoermiddel voor kinderen of mensen die te lui zijn om te fietsen. Niks voor mij.
Ik begin dus zo langzamerhand aan de zoektocht naar een autootje dat mij naar mijn werk en de supermarkt kan brengen. Mag niks kosten natuurlijk en niks verbruiken ook, trouwens. In de schatkist waaien na die verhuizing immers alleen nog wat tumbleweeds over de bodem. Ik stel geen eisen: het ruimte-aanbod maakt me niks uit, de motor maakt me niks uit, de aankleding maakt me niks uit en hij hoeft ook al niet in A-conditie te zijn. Ik zoek dus zogezegd een paraplu op wielen, zoals de 2CV vroeger ook wel eens liefkozend werd genoemd. Maar daar gaan we al: een Lelijke Eend is te duur voor mij.
Ik heb al even met een schuin oog naar de Volvo 66 gekeken. Da's een leuk ding en bovendien wegenbelastingvrij. Maar is dat een voordeel? Want in het kleinste segment bespaar je je daarmee een paar tientjes per kwartaal en dat gaat het verbruik van de Variomatic natuurlijk dik compenseren. Bovendien vergt zo'n Volvo ook het nodige onderhoud en is het een auto die je eigenlijk moet koesteren. Ook allemaal zaken die ik nu eens niét aan mijn hoofd wil hebben.
Tips, iemand...?
Nic De Boer
Autojournalist
Al van jongs af aan ben ik autogek en verslind ik autoblaadjes. Ik wist dus ook al vroeg wat ik wilde worden: het werken bij een titel als AutoWeek lag voor de hand. Mijn eerste klus bij AutoWeek was het bemensen van de nieuwsdesk. Saillant detail: het allereerste bericht dat ik ooit schreef, was de aankondiging van de prijzen van de CityRover – een auto die achteraf nooit is gekomen. Toch was het helemaal in mijn straatje want ik heb een voorkeur voor auto’s die buiten het normale vallen en een bijzonder verhaal hebben. Sinds enige jaren ben ik occasionredacteur en werp ik mijn op als Beschermheer van de Roestplek. Moderne auto’s vind ik weldegelijk interessant maar een auto die al een tijdje ‘geleefd’ heeft, zegt me een stuk meer. Mijn eerste auto was een Citroën ID19B uit 1969. De nieuwste auto die ik ooit kocht, is uit 2002 en de kans is maar heel klein dat ik ooit een auto van later datum aanschaf.
