Uitvoering

A6 3.0 TDI quattro Pro Line

Versnellingen

6, Sequentiële Automaat

Bouwjaar

2005

Jaar van aanschaf

2005

KM-stand laatst

325.000 km

Audi A6 3.0TDI Quattro Proline

325.000 km

26 maart 2026

Even terug, we schrijven het jaar 2005. Ik had een goede global sales job, rapporteerde aan de VP Strategic Business Development in de US en kon een nieuwe leaseauto uitzoeken. Een maximum leasebudget had ik niet als gevolg van de link van mijn rol met de US, dus ik kon eigenlijk uitzoeken wat ik wilde, hetgeen mijn positie binnen het bedrijf best uitzonderlijk maakte. Ik heb daarover nagedacht want ik wilde geen scheve gezichten van collega's in het lokale team, die zich niet in zo'n luxe positie bevonden. Echter, waarop ik hoopte gebeurde. Collega's zagen mijn rol als vooruitstrevend, menigeen zag mij als voorbeeld maar wel met een commerciële druk die (veel) hoger was dan de druk die ze zelf hadden. Ik had de gun factor, waardoor collega's tegen mij zeiden: doen!

Ik ging voor de Audi A6 in de uitvoering die me het meeste aansprak. De A6 sedan (type C6) heb ik altijd een mooie stijlvolle auto gevonden, met zijn single frame grille en koplampen in precies de juiste verhouding/balans en zijn vloeiende carrosserielijnen. De beresterke 3.0TDI V6 met zijn 225pk en 450Nm stond in die tijd hoog op mijn verlanglijstje. Vandaag de dag zijn dit voor met name EV's totaal geen imponerende getallen meer maar toen nog wel. Er was ook een 4.2 V8 op benzine maar die leek me toch iets teveel van het goede gezien het aantal kms die ik per jaar reed. Tiptronic automaat, briljant zwarte lak, zwarte alcantara/lederen bekleding, strak sportonderstel, heerlijke sportstoelen, full-screen navigatie (vergeleken met nu nog steeds een klein scherm), en voor die tijd best groot 18" lichtmetaal maakten het af. Ik was helemaal happy met deze configuratie.

Toen mijn A6 ongeveer 1 jaar oud was besloot ik het Amerikaanse bedrijf waar ik werkte te verlaten en de auto over te nemen van de leasemaatschappij. Dat kon ik toen doen via een (uiteraard legale) voor mij interessante financiële constructie, waaraan het bedrijf en de leasemaatschappij mee wilden werken. Ik moest nog steeds wel een behoorlijk bedrag aftikken, maar ik kon wel de (nog haast nieuwe) auto blijven rijden die ik graag wilde. Bij mijn nieuwe eveneens Amerikaanse werkgever heb ik vervolgens een hele fatsoenlijke car allowance en km vergoeding gekregen, waarmee ik mijn A6 nog heel lang meer dan kostendekkend heb kunnen rijden.

Rijden

Mijn A6 was een comfortable en snelle reisauto. Ik heb er 15 jaar lang erg veel plezier van gehad. Ik vloog in die jaren veel voor mijn werk, maar alles wat binnen de ca 600km lag reed ik gewoon, omdat de tijdwinst met vliegen gering was.
Hij reed soepel, had met 450Nm veel trekkracht en ogenschijnlijk weinig moeite met het gewicht. Ik kwam vaak in Duitsland en op de Duitse Autobahn was het heerlijk cruisen met 180km/h. Voor mijn gevoel zat de motor op dat tempo net iets boven stationair toerental (was natuurlijk wel iets hoger), maar ik ervaarde zoveel rust en controle. Lekker rug in de stoel gedrukt, handjes op 10 voor 2 in het stuur knijpen, muziekje aan (CD had je toen nog in de auto) en super geconcentreerd blijven. Ik haalde licht heuveltje-af meermaals 270km/h op de teller, terwijl als formele top van de auto in de brochure 243km/h genoteerd stond. Paar keer geprobeerd, was leuk, maar niet te vaak. Wat ik wel merkte bij hoge snelheden was de rust in en stabiliteit van het (sport) onderstel. Het was gebouwd om nog veel meer vermogen (van de V8 en V10 motoren) aan te kunnen, die ooit allemaal in de A6 (C6) gelepeld zijn. Ook viel me op dat op hoge snelheden het brandstof verbruik van de 3.0TDI niet veel hoger lag dan het verbruik op lagere snelheden. Ik heb het dan over 1:12 bij rustig rijden en 1:10/11 bij (heel) stevig doorrijden. Kom daar maar eens mee bij EV's, daar verdubbelt het verbruik al bijna als je van 100 naar 130km/h gaat. Maar goed, daar had ik toen nog geen notie van. Nooit in die tijd gedacht dat ik ooit elektrisch zou gaan rijden in de toekomst want ik was een petrolhead. Ik kon genieten van motor en uitlaatgeluid, van hoge toerentallen van Italiaanse volbloeds van de geur van brandstof. Hoe anders is dat nu in mijn EV tijdperk.... (je wordt ouder he).

Carrosserie - verzinkt

Mijn A6 had een volledig verzinkte carrosserie, hetgeen roest geen schijn van kans gaf. Na 15 jaar had ik nog nergens roest, op een enkel klein minuscuul pitje na als gevolg van steenslag. Goede stevige lak is dit ook geweest.

Onderhoud

Het reguliere onderhoud heb ik altijd elke 30.000km keurig netjes volgens het boekje en bij mijn vaste Audi dealer laten uitvoeren. Allen dan behield ik de Audi Mobiliteits Garantie dus daar was ik streng in. In al die jaren heb ik slechts 1x aanspraak op die garantie gemaakt en dat was na een lekke band. Mijn reservewiel had ik aan een vriend uitgeleend, dus ik had geen andere optie. Ik kan me verder niet meer herinneren wat er allemaal in die 325.000 km aan onderdelen vervangen is, maar grote kostbare reparaties heb ik nooit gehad. De 3.0TDI was betrouwbaar, sterk en zeker in Nederland hoefde die eigenlijk nooit hard te werken. Zo'n 90-95% van de tijd bleef het toerental dankzij de automaat onder de 2.500 dus van slijtage was nauwelijks sprake. Bij een beetje respectvol gebruik moet zo'n blok gemakkelijk een miljoen kms mee kunnen.

Bij een km stand van ca. 300.000 kreeg ik ergens in 2018/2019 voor het eerst een euvel. Uit de uitlaat kwam witte rook. Niet omdat er een nieuwe paus gekozen was, maar omdat er koelvloeistof lekte via de koppakking (denk ik). Niet constant, maar af en toe en dat 'af en toe' vond ik vreemd. Een pakking is stuk of een pakking is niet stuk. Half stuk kan niet. Dan was de witte rook weer een tijd weg en op een gegeven moment kwam het weer terug. Misschien had het met motor temperatuur te maken, geen idee. Maar vanaf dat moment wilde ik al eigenlijk van de auto af. Ik wist dat ik er wat onkosten aan zou krijgen, maar met 15 jaar kun je wachten op het volgende issue. Ik heb toen ook afgezien van reparatie en de auto te koop aangeboden. Dezelfde dag (in 2020) was ik de auto kwijt. Uiteraard voor een iets te lage prijs maar OK, ik had er vrede mee. Op de dag van verkoop en bij het aanbieden aan de handelaar was er geen witte rook uit de uitlaat te zien, maar ik heb er toen wel melding van gemaakt. Het leek de handelaar niet te deren, hij zou toch naar het buitenland geëxporteerd worden. Voor mij was het een afsluiting van een periode. Ik had nog nooit zo lang met een auto gedaan. Ik was om die Audi gaan geven, het was mijn maatje, waarmee ik voor de dag kon komen en die me nooit in de steek heeft gelaten. Veel leaseauto's die ik gereden had gingen er na 3 jaar alweer uit, sommige diesels na 4 jaar.

Maar toen in 2019 die witte rooksignalen begonnen te komen, dacht ik toch al wel na over mijn volgende auto. Wat wilde ik gaan rijden? Als petrolhead had ik mijn benzine/lpg/diesel jaren al wel gehad vond ik, dus ik besloot dat de volgende als het kon een EV moest worden.

In de Tesla Model 3 Performance heb ik een waardig opvolger van mijn sterke diesel vriend gevonden. Ik hoop dat het hem goed gaat en er respectvol voor hem gezorgd wordt, waar hij zich ter wereld ook bevindt.

8,0