Dat was een fijne televisieavond maandag. Dankzij The Italian Job. Dat ik de film niet kende vind ik achteraf een bloody shame. Charlize Theron speelt de mooie dochter van een meesterdief die is afgeslacht door een rotte appel in zijn verder sympathieke roversbende. De schurk heeft niet alleen haar vader vermoord, hij heeft ook de goudstaven gejat die de bende in Venetië heeft geroofd. Charlize, kluizenkraakster van beroep, wordt door de dieven ingeschakeld om de buit terug te pakken. Natuurlijk wil ze dat, haar vader wreken. En natuurlijk slaagt ze. This is Hollywood, man!
Tot zover het verhaal.
Belangrijker zijn de Mini's. Zij zijn de eigenlijke hoofdrolspelers in de film. Drie zwaar getunede Coopers dienen als overvalwagens annex vluchtvervoer. Nog leuker is de oer-Mini die Charlize bestuurt, en hoe. Dankzij de stuntman die de zwaarste klussen voor haar opknapte, maar dat doet er niet toe. Het is een film, in die film rijdt zij, en in die film heb ik van haar genoten. Die intense concentratie op dat prachthoofd, die meesterlijke shots van haar razendsnelle slaloms in het stadsverkeer - het is om te smullen.
Alle goed gemaakte autofilms zijn fijn. Maar ze zijn extra top als er een vrouw achter het stuur zit.
Wat is dat toch? Waarom zijn scheurende vrouwen leuk?
Gewoon omdat we er beter uitzien dan jullie, suggereert E.
Daar zegt ze wat.
Ik ben vaak trots op mijn vrouw. Maar zelden was ik zo trots als die keer dat ze in de buurt van Emmen werd geflitst met bijna 190, of toen ik haar op de Franse snelweg - in mijn Volvo! - de achtervolging zag inzetten op een Ferrari 355.
Waarom?
Omdat het een mooi gezicht is.
Omdat het een stoer gezicht is.
Omdat het mijn vrouw was.
Go girl, go!
Bas van Putten
Columnist/Schrijver
Bas van Putten is schrijver en columnist voor diverse kranten en tijdschriften. Zijn wortels liggen in de muziek, maar zijn hart gaat al jaren uit naar auto's.
