De zwart-wit televisie had thuis net plaats gemaakt voor kleur. Op het journaal beelden van Engelse Sea Harriers boven Port Stanley. Het was voorjaar 1982. De Falklandoorlog. Met succes veegden de Engelsen de Argentijnen van … een groep rotsen in een bijna eindeloze oceaan. Een stukje Brits grondgebied van niks. Maar goed, het was een principe kwestie. De vrouw die in die crisis in Londen standvastig aan het roer stond, is dezelfde die gisteren onder massale belangstelling begraven is, Margaret Thatcher. Ze was niet geheel onomstreden, maar dankzij haar vaste optreden in Spitting Image bij ons thuis mateloos populair, dolle pret. Wat ik destijds nog niet wist, was hoe groot haar invloed op de autowereld is geweest, sterker nog: haar stempel dreunt nog steeds na.
De vrouw wier zoon een paar maanden eerder in 1982 enkele dagen met z'n Peugeot 504 Break vermist werd in wat dan nog gewoon een wedstrijd voor avonturiers was en Parijs-Dakar heette, verloste de Engelse auto-industrie uit de wurggreep van de vakbonden, in die tijd welhaast communistische machtsbolwerken. British Leyland was in die tijd een staatsbedrijf. Na de omvorming tot Austin Rover is het bedrijf onder het Thatcher-bewind met succes verkocht aan British Aerospace (die van die Sea Harriers). Net zo min als ze iets moest hebben van het stakende Leyland-personeel, had ze net zo goed een broertje dood aan mijnwerkers die staakten om de mijnen open te houden. En ook hier won Thatcher. Om de noodzaak van de sluiting kracht bij te zetten kwam Thatcher (ze was chemicus van oorsprong) met een in die dagen nog vrijwel onbekende theorie waarin sluiting van de mijnen het beste voor de hele wereld zou zijn: bij het verbranden van kolen komt CO2 vrij, een gas dat zorgt voor een versterkt broeikaseffect en daarmee voor opwarming van de aarde. Met andere woorden: wanneer de mijnen gesloten worden, wordt de opwarming voorkomen. Die stelling had effect; de mijnen zijn inderdaad gesloten. Het broeikas-verhaal daarentegen is uiteindelijk geadopteerd door de milieubeweging in binnen en buitenland. En om weer bij de auto terug te komen: dat CO2 is tegenwoordig de basis voor onze auto gerelateerde belastingen. Hoe een tamelijk rechts instrument het zou schoppen tot een 'linkse hobby', zelfs bij Spitting Image zouden ze dit niet verzonnen hebben.
Cornelis Kit
Autojournalist
Cornelis Kit (1971) behaalde in 1996 z’n diploma aan de HTS Autotechniek na het met succes afronden van een afstudeerproject bij NedCar in Born. Na z’n studie kwam hij al snel in de journalistiek terecht. Sinds 1999 is hij full-time autojournalist. Naast de praktische inzetbaarheid van auto’s gaat z’n aandacht vooral uit naar nieuwe technologieën en in het bijzonder naar alternatieve aandrijving. Brandstofcellen, hybride aandrijflijnen, eind vorige eeuw reed hij al met prototypes en nog steeds volgt hij de ontwikkelingen kritisch, sinds 2004 voor de tijdschriften AutoWeek en GTO. Misschien tegenstrijdig, maar z’n warme belangstelling hebben ook klassieke auto’s (veel ‘moderne’ techniek stamt vaak al uit vervlogen tijden) en de autosport (met name de techniek om zoveel mogelijk prestaties uit een druppel brandstof te halen, in wezen hetzelfde wat gebeurt bij het zuiniger maken van auto’s).
