Subsidiëren tot je er bij neervalt
Uit een onderzoek van de Algemene Rekenkamer blijkt dat het niet is vast te stellen wat de effecten van het Nederlandse innovatiebeleid is. Dit terwijl de uitgaven aan innovatie zijn toegenomen van 1,8 miljard in 2003 tot 3,7 miljard in 2010. Kortom ze hebben in Den Haag geen idee waar al deze uitgaven toe leiden. Nou, ik wel.
Maar goed, wat maakt het uit? We willen vooruitgang dus we moeten door. Mocht je een leuk idee hebben voor innoverende elektrische autotechniek, dan kun je via Agentschap NL nog een gooi naar subsidie doen.
En wat als het nou niks wordt met elektrische auto's? Dan gaan we toch snel verder met de volgende uitdaging: waterstof. Bij de opening van Ecomobiel (de groene autoshow waar het publiek nog gelukkiger kijkt dan op de negenmaandenbeurs) kondigde minister Schultz van Haegen aan dat er de komende jaren 5 miljoen uitgetrokken wordt om het rijden op waterstof te stimuleren. En dan met name om een infrastructuur van vulpunten op te zetten, dit om het kip en ei-verhaal te doorbreken.
Dit komt dan bovenop het eerdere subsidieprogramma om de aanschaf van waterstofauto's te stimuleren van de vorige verkeersminister Eurlings (je kunt overigens nog tot 1 januari 2012 een aanvraag voor deze regeling indienen).
Het klinkt allemaal een beetje aandoenlijk. Het is niet dat er niemand een waterstofauto wil kopen, ze zijn er simpelweg niet. Gewoon omdat de techniek nog niet rijp is. En dat kan nog wel even duren ook. Echt stimuleren doen ze ondertussen in Duitsland waar de ontwikkeling van waterstoftechniek met miljarden euro's een serieuze duw in de rug gegeven wordt. Totdat daar tastbare resultaten uitkomen, is het volgens de wijze mensen van McKinsey verstandiger (of in elk geval een stuk voordeliger) om te wachten met subsidies en proeftuinen. Misschien moet Den Haag zolang gewoon de geplande accijnsverhoging op groengas uitstellen.
Cornelis Kit
Autojournalist
Cornelis Kit (1971) behaalde in 1996 z’n diploma aan de HTS Autotechniek na het met succes afronden van een afstudeerproject bij NedCar in Born. Na z’n studie kwam hij al snel in de journalistiek terecht. Sinds 1999 is hij full-time autojournalist. Naast de praktische inzetbaarheid van auto’s gaat z’n aandacht vooral uit naar nieuwe technologieën en in het bijzonder naar alternatieve aandrijving. Brandstofcellen, hybride aandrijflijnen, eind vorige eeuw reed hij al met prototypes en nog steeds volgt hij de ontwikkelingen kritisch, sinds 2004 voor de tijdschriften AutoWeek en GTO. Misschien tegenstrijdig, maar z’n warme belangstelling hebben ook klassieke auto’s (veel ‘moderne’ techniek stamt vaak al uit vervlogen tijden) en de autosport (met name de techniek om zoveel mogelijk prestaties uit een druppel brandstof te halen, in wezen hetzelfde wat gebeurt bij het zuiniger maken van auto’s).
