Prijs-kwaliteit

Bij het uitzoeken van een nieuw luidsprekersetje in een Groningse luisterstudio – mijn geliefde Kefs van 1974 hebben het ditmaal voorgoed begeven - herontdekte ik de overeenkomsten tussen de audio- en de autobranche. In beide werelden moet je als consument zeer op je hoede zijn voor humbug.

Met de nuchterheid van de buitenstaander, maar met het oor van de professional die ik als beroepsluisteraar toevallig ook ben,  vergeleek ik vijf speakerzuilen binnen de marges van mijn budget. Ik constateerde enorme kwaliteitsverschillen, ook objectieve. Hoog aangeschreven premiumfabrikanten vielen genadeloos door de mand. De boxen die ik kocht kosten de helft van de snobgevoelige design-brulboeien die me door vrienden waren aanbevolen. En ze zijn twee keer beter.

Dat brengt me onvermijdelijk op de vraag of de prijs-kwaliteitsverhoudingen op de automarkt even grillig zijn. Nu de prijsbrekers daar zo spectaculair de boel opschudden is het onderwerp urgent als nooit tevoren. Is een BMW 5-serie van 60 mille ook objectief bezien twee keer zo goed als een Skoda Superb van 30? Is een Nissan GT-R van 120 een ton minder waard dan een 911 turbo? Wat is de feitelijke meerwaarde van een Mercedes S-klasse ten opzichte van een veel goedkopere E-klasse die met 2 centimeter minder beenruimte achterin net zo superieur aanvoelt? Stellen we zulke vragen wel genoeg? Kunnen we een systeem van objectieve beoordelingscriteria ontwikkelen om de pikorde eens goed tegen het licht te houden? Of hoeven we er niet eens aan te beginnen, omdat de ratio het toch aflegt tegen dooddoeners als 'smaak' en 'uitstraling', en mensen nu eenmaal willen geloven dat hun uitspattingen elke cent waard zijn? Ik vrees van wel, na mijn hernieuwde confrontatie met de hifi-sector. Zolang Burmester cd-spelers van 30.000 euro kan verkopen blijven de nieuwe kleren van de keizer haute couture.