Lopez-effect loert bij PSA
Vraag niet hoe het kan, maar om de een of andere reden ben ik altijd eigenaar geweest van auto's die de naam hebben 'onbetrouwbaar' te zijn. Meestal passeren in ons huishouden Zuid-Europese auto's van onbestendige bouwjaren. Vaak kon ik de vooroordelen over onbetrouwbaarheid gemakkelijk doorprikken en soms bleek mijn auto een serieus probleemkind. In al die jaren, heb ik alle vormen van autopech wel eens gehad.
Goed onderhoud is essentieel om auto's op de lange termijn betrouwbaar te houden. Verder geloof ik dat kwaliteit per bouwjaar, of fabriek kan verschillen. Mijn Alfa Romeo anno 1992, scoort een tien voor betrouwbaarheid; ik had een zelfde type van 1994, die zowat van ellende uit elkaar viel. Begrijp je wat ik bedoel?
Ik werd dan ook een beetje ongerust bij het nieuws dat PSA 800 miljoen euro moet gaan bezuinigen. De helft daarvan wordt bespaard op inkoopkosten. Dat gaat dus betekenen dat de toeleveranciers van de onderdelen nog eens extra uitgeknepen, want het moet allemaal voor minder. Ik geef je op een briefje dat de kwaliteit van de geleverde onderdelen daarvan niet vooruit gaat.
Die bewegingen van plotse bezuinigingen en goedkope inkoop, zie je vaker en komt bij alle merken voor. Kun je je het Lopez-effect nog herinneren? Dat speelde in het begin van de jaren '90 bij Opel en VW. De Spaanse manager Ignacio Lopez, de schrik van de toeleveranciers, ontwikkelde eerst de Corsa B (inderdaad, die zijn zo goed als uit het straatbeeld verdwenen). Vervolgens liep hij over naar Volkswagen waar hij onder meer betrokken was bij de ontwikkeling van de Golf IV, die eveneens niet bekend staat als het meest solide product van Volkswagen. Missers komen tot in de hoogste regionen voor. Vraag dat maar aan een Mercedes W210-eigenaar van het eerste uur.
Tsja, bezuinigen zal af en toe moeten – het is te hopen dat kwaliteit van de producten daar niet al te veel onder lijdt. Peugeot had zich, na de 307, juist zo mooi herpakt.
Nic De Boer
Autojournalist
Al van jongs af aan ben ik autogek en verslind ik autoblaadjes. Ik wist dus ook al vroeg wat ik wilde worden: het werken bij een titel als AutoWeek lag voor de hand. Mijn eerste klus bij AutoWeek was het bemensen van de nieuwsdesk. Saillant detail: het allereerste bericht dat ik ooit schreef, was de aankondiging van de prijzen van de CityRover – een auto die achteraf nooit is gekomen. Toch was het helemaal in mijn straatje want ik heb een voorkeur voor auto’s die buiten het normale vallen en een bijzonder verhaal hebben. Sinds enige jaren ben ik occasionredacteur en werp ik mijn op als Beschermheer van de Roestplek. Moderne auto’s vind ik weldegelijk interessant maar een auto die al een tijdje ‘geleefd’ heeft, zegt me een stuk meer. Mijn eerste auto was een Citroën ID19B uit 1969. De nieuwste auto die ik ooit kocht, is uit 2002 en de kans is maar heel klein dat ik ooit een auto van later datum aanschaf.
