Het voorspelbare geluk

Het autojaar 2013 is behangen met primeurs, maar naar veel nieuwkomers kijk je niet uit zoals een petrolhead naar nieuwe auto's uit zou moeten zien. Als routinier ga je met de jaren hinder ondervinden van het fenomeen dat ik maar Het Voorspelbare Geluk noem. Ik bedoel: ik sla een Audi RS5 Cabriolet bepaald niet af, ik heb machtig veel zin in dat open monster, maar de kans dat hij verwachtingen beschaamt of overtreft is klein. Je kunt op je vingers aftellen dat hij supersnel en geweldig wordt, business as usual op het hoogste niveau - en dus geen verrassing. Met Porsche heb ik het ook. Je bent nooit eens verbluft omdat je toch wel weet dat het verbluffend wordt. Het is de terreur van de vanzelfsprekende superioriteit. Waarom nog dromen?
Voor 'normale' auto's – en dat wil zeggen: alles tussen Smart en S-klasse in - geldt dat de verwachtingspatronen navenant zijn gestabiliseerd. Het gemiddelde niveau van autobouwen is zo hoog dat je nooit met een kater uitstapt. In die zin worden het qua rij-ervaring allemaal variaties op een thema, de geplande aanvullingen op modellenlijnen en de nichevullers waarvan je weet dat ze schijnen te moeten; een Mercedes GLA, een kleine Peugeot-suv, de 'middenklasser' en de bolle Dubai-suv van Maserati, nog een Fiat 500-variant, de completering van het Golf-gamma, weer een stoere poging van Cadillac een punt te maken in het D-segment. De groeicurve van de Koreanen, die de afgelopen tien jaar enorme kwaliteitssprongen maakten, vlakt natuurlijk af, waardoor ook dat verrassingseffect geleidelijk wegebt. De een zal scherper rijden dan de ander, grensverleggend worden ze geen van alle. Kortom, alles wordt normaal.
Echt interessant zijn nog de baanbrekers, de buitenbeentjes, de schoonheden en de rebellen. Dat zijn er altijd maar een paar. Er zijn tenminste drie auto's die me tot het diepst van mijn ziel doen branden van verlangen. Voorop gaat de BMW i8, de plug-in hybrid waarvan in alle opzichten de lef afdruipt. Met dit design en dat aandrijfconcept - driecilinder turbo en twee stevige elektromotoren – heeft BMW de supercar opnieuw uitgevonden. Dan de Jaguar F-Type, omdat hij zo adembenemend mooi is. Op drie zet ik als sterrenman natuuurlijk de Mercedes SLS Electric Drive, gewoon omdat ik één keer in mijn leven een AMG wil horen suizen.
Zo weinig maar? Nog eentje dan? Vooruit, als hekkensluiter, voor het leuk; de snelle Up! met 110 pk, wie weet de nieuwe Golf I GTI. Veel spannender dan de aanstormende hypercars van Ferrari en McLaren; je hebt er wat aan, en hij heeft het in zich om je te verrassen. Terra incognita.