C5

27 oktober 2010 • 14:20

De afgelopen tijd heb ik me verbaasd hoe goed op onze site de nieuwsberichten over de facelift van de Citroën C5 zijn bekeken. Volgens mij was het tamelijk onbeduidend nieuws over een niet zo heel populaire auto, maar daar vergiste ik me dus in. Kennelijk leeft de C5 enorm onder het Nederlandse publiek.

Zelf zie ik het niet zo in de huidige C5. Hij oogt me veel te veel als een Duitse auto – al zal dat bij velen juist een aanbeveling zijn. Bij mij geeft het meer het idee dat bij Citroën de creativiteit even op was – alles is inwisselbaar. Een enorm kwaliteitsgevoel geeft hij ook al niet. Verder ken ik 'm als een ruime auto en is het motorenaanbod tegenwoordig ook helemaal up-to-date. Ik kan me dus voorstellen dat er mensen zijn die er voor gaan.

Die techniek was nog zo modern niet toen wij hier, vlak na het verschijnen van het model, onze duurtest C5 hadden (rechts op de foto). Die was voorzien van een recht-op-en-neer 2,0-liter motor en een bonkige viertraps automaat. Toch was ik haantje de voorste om de sleutels te kapen. Onze C5 had namelijk veerbollen en ik zweef heel graag. Het was een loungeruimte op wielen.

Eén van onze fotografen least een C5 Tourer. "Heb je wel veerbollen," vroeg ik hem. Want dat is volgens mij toch hetgene waarmee deze auto zich van de rest onderscheidt. "Dat mocht niet van de leasemaatschappij," vertelt hij. Daarvan val je toch van je stoel? Alweer zijn de leasemaatschappijen verantwoordelijk voor de (ook letterlijke) vergrauwing van ons wagenpark. Veerbollen zullen wel een te moeilijke optie zijn om een auto na de leaseperiode vlug door te schuiven. Net als bijvoorbeeld een lekker knallend kleurtje.

Navraag bij Citroën leert dat van alle C5's zeventig procent wordt afgeleverd met stalen veren en dus slechts dertig procent is voorzien van zweefbollen. Dan zou je bijna concluderen dat niemand meer zit te wachten op die vering – ze kunnen wel stoppen met de hydraupneumatiek. Parels voor de zwijnen.

De nieuwe eigenzinnigheid van Citroën beperkt zich kennelijk tot een zebraprint op het dak van een DS3 en een hoge-instap-autootje onder die afschuwelijke noemer waaronder auto's vallen, die niet in een klasse zijn in te delen: het crossover-segment.

Ik moet er nog even aan wennen geloof ik.

Al van jongs af aan ben ik autogek en verslind ik autoblaadjes. Ik wist dus ook al vroeg wat ik wilde worden: het werken bij een titel als AutoWeek lag voor de hand. Mijn eerste klus bij AutoWeek was het bemensen van de nieuwsdesk. Saillant detail: het allereerste bericht dat ik ooit schreef, was de aankondiging van de prijzen van de CityRover – een auto die achteraf nooit is gekomen. Toch was het helemaal in mijn straatje want ik heb een voorkeur voor auto’s die buiten het normale vallen en een bijzonder verhaal hebben. Sinds enige jaren ben ik occasionredacteur en werp ik mijn op als Beschermheer van de Roestplek. Moderne auto’s vind ik weldegelijk interessant maar een auto die al een tijdje ‘geleefd’ heeft, zegt me een stuk meer. Mijn eerste auto was een Citroën ID19B uit 1969. De nieuwste auto die ik ooit kocht, is uit 2002 en de kans is maar heel klein dat ik ooit een auto van later datum aanschaf.

56 Bekijk reacties