Vanuit mijn keukenraam heb ik zicht op het wagenpark van een familie vol mensen die helemaal lijp zijn van auto's. Ze wonen aan de overkant van het water. Huizen die zelfs nu nog in plus vier ton-categorie vallen. Nee, dat wordt met mijn AutoWeek-salaris lastig, al ben ik heel tevreden hoor. En het levert een hartstikke mooi uitzicht op!
Naast de moderne, vrijstaande woning staan een Seat Leon Cupra 4 en een MG ZR, af en toe duikt er een Tesla Roadster op, de dikke Mercedes GLK mag op de oprit naast het huis staan, de 3-serie Cabrio heb ik alweer een tijdje niet gezien maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de E46 M3 die een paar parkeervakken verderop staat. Nu is die laatste volgens mij weer van andere mensen maar dat maakt niet uit. De genoemde auto's zeggen genoeg: met de passie voor pk's zit het in dat gezin wel snor.
En dat intrigeert me. Zelf kom ik helemaal niet uit zo'n familie. Vroeger waren er nog wel bolides in bezit die van enige affiniteit met auto's getuigden. 20 tot 25 jaar geleden hadden mijn broer en zwager respectievelijk een VW Golf GTI G60 en een Renault 5 GT Turbo. Ze zijn beiden een stuk ouder dan ik en als tiener vond ik die compacte knallertjes maar wat mooi.
Wat er tegenwoordig aan auto's voor de deur staat bij verjaardagen en familie-bijeenkomsten? Ik durf het bijna niet op te schrijven… Een Dacia Logan MCV, twee Aygo's, een VW Fox, een Opel Corsa, een VW Golf en dan heb ik het nog niet eens over de auto's in familie van mijn vrouw… een Opel Meriva, een Toyota Verso en een Daihatsu Cuore. Nuchterheid troef. Geen spatje emotie, een en al rationaliteit. Het zijn heus lieve mensen hoor maar ik ben toch echt de enige automan.
En dan vraag ik me af, de autofamilie, bestaan er daar nog meer van, behalve die mensen aan de andere kant van het water? Gezinnen vol mensen met benzine in de aderen? Stuk voor stuk opgebouwd uit pk-dna. Ik ben bang dat het een uitstervende soort is.
Gelukkig begint het weer wat langer licht te worden. Kan ik bij het uitruimen van de vaatwasser 's avonds kijken naar al het heftige materiaal dat aan de overkant staat.
Stephan Vermeulen
Coördinator Tests
Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.
