Autoshows, dat zijn hallen vol glimmende auto's, fraai uitgelicht en omringd door schaars geklede schoonheden. Een walhalla voor de liefhebber. En op de dagen dat wij daar als pers aan het werk zijn, lopen tussen al dat fraais de voorlichters en pr-mensen van de auto-industrie om ons hun verhaal te vertellen. Zij aan de ene kant wij aan de andere, allemaal hebben we onze rol in het spel. Althans in die grote hallen. Wat doorgaans buiten beeld blijft is een ander geluid, meestal een tegengeluid. Daar waar de wereldpers bij elkaar komt, zien we vaak ook nog anderen die om aandacht voor hun zaak vragen. Zij hebben geen podium, zeker niet draaiend of fraai verlicht. Zelden hoor of zie je iets terug van hun verhaal. Zo stonde er voorheen voor de AutoRAI (in mijn herinnering altijd in kou en regen) anti-autolobbyisten te flyeren, het hoorde er - als een soort folklore - gewoon een beetje bij. Op de autoshows in China zien we spontane consumentenprotesten om onvrede te uiten over niet goed afgehandelde klachten over auto's, het zijn stappen in een democratiseringsproces. In Detroit zijn het voor de poorten van de NAIAS steevast delegaties van vakbonden die personeel (en steeds vaker ook ex-personeel) van de Grote Drie aldaar vertegenwoordigen. En ook in het vredige Zwitserland blijkt er gedemonstreerd te kunnen worden. Voor de poorten van de Salon van Genève troffen we twee weken geleden een delegatie aan van vakbondsmensen uit Mississippi (USA), om aandacht te vragen voor misstanden (schrikbewind en ondermijning van de vakbond) in de Nissan-fabriek aldaar. Ik was er niet mee bekend, te ver van m'n bed. Om het daarom te bagatelliseren als folklore gaat me iets te ver. Wanneer NedCar-medewerkers in Born staakten voor zekerheid over het voortbestaan van de fabriek en daarmee hun baan, dan kon ik me daar iets bij voorstellen. Maar een schrikbewind waarbij mensen met angst in hun benen naar hun werk gaan…
Nu is Nissan in dit verhaal slechts een voorbeeld, ik vrees dat dit bij meer fabrikanten speelt. Zou het niet beter zijn om in plaats van met z'n allen te focussen op milieu en klimaat gerelateerde facetten van de auto met z'n allen te kijken naar de omstandigheden waaronder die auto's in elkaar gezet worden? In plaats van een energielabel een keurmerk voor arbeidsomstandigheden als een soort fair trade-label?
Cornelis Kit
Autojournalist
Cornelis Kit (1971) behaalde in 1996 z’n diploma aan de HTS Autotechniek na het met succes afronden van een afstudeerproject bij NedCar in Born. Na z’n studie kwam hij al snel in de journalistiek terecht. Sinds 1999 is hij full-time autojournalist. Naast de praktische inzetbaarheid van auto’s gaat z’n aandacht vooral uit naar nieuwe technologieën en in het bijzonder naar alternatieve aandrijving. Brandstofcellen, hybride aandrijflijnen, eind vorige eeuw reed hij al met prototypes en nog steeds volgt hij de ontwikkelingen kritisch, sinds 2004 voor de tijdschriften AutoWeek en GTO. Misschien tegenstrijdig, maar z’n warme belangstelling hebben ook klassieke auto’s (veel ‘moderne’ techniek stamt vaak al uit vervlogen tijden) en de autosport (met name de techniek om zoveel mogelijk prestaties uit een druppel brandstof te halen, in wezen hetzelfde wat gebeurt bij het zuiniger maken van auto’s).
