Altijd nieuws dankzij nichevulgekte van Duitse Drie

15 februari 2011 • 09:48

De Mercedes C-klasse Coupé is het zoveelste voorbeeld van de complete nichevulgekte waarvan ze bij Mercedes-Benz, BMW en Audi last hebben. De nieuwste coupé zit zo dicht tegen de E-Coupé aan dat je je haast gaat afvragen of er twee projectgroepen binnen Mercedes compleet langs elkaar heen gewerkt hebben. Maar die C-Coupé moet een jonger publiek aanspreken dan de iets grotere E-Coupé, die overigens ook op het platform van de C-klasse staat... En zo krijg je dus een enorme overlap binnen de merken. Maar de auto is natuurlijk vooral bedoeld om BMW en Audi wind uit de zeilen te nemen. Ze gunnen elkaar wat dat betreft niets.

Komt een van de drie Duitse premiummerken met iets nieuws, dan weet je zeker dat de andere twee zullen volgen. Neem de Mercedes CLS, die heeft niet alleen bij Audi navolging gekregen, in de vorm van de A7 Sportback, ook BMW komt met een vierdeurs coupé op basis van de nieuwe 6-serie. En omdat Audi weer geen grote cabriolet en coupé boven de A5 Coupé en Sportback heeft, komen er van de A7 weer zulke varianten. Zo gaat het maar door, zo blijven er maar nieuwe modelvarianten komen. Je zult maar BMW-dealer zijn en van al die nieuwkomers een demo moeten aanschaffen. Of een plekje vrij moeten maken in de showroom. Je kunt je toko wel blijven uitbreiden. En het gekke is dat je bijna nog gaat geloven ook dat het allemaal maar naast elkaar kan bestaan. Over een A5 Sportback naast een A7 Sportback kun je nog discussiëren maar ik zie wel dat er tussen een 5-serie touring en X5 nog zoiets als een 5 GT past.

En laten we blij zijn. Door de enorme expansiedrift van de Duitse drie blijft er altijd iets te schrijven voor een automedium als AutoWeek. En te testen. Die reacties over de overvloed van al dat Duitse nieuws nemen we wel op de koop toe.

Na 20 jaar bij AutoWeek zo’n beetje alles wel gedaan en meegemaakt. Sinds 2012 chef redactie maar streeft er nog altijd naar om tien procent van zijn werk te laten bestaan uit bezigheden met auto’s zelf. Da’s tenslotte toch de reden dat -ie dit werk is gaan doen. Passie voor auto’s van kleins af aan, spelde op zijn twaalfde testjaarboeken, kocht de eerste AutoWeek een paar dagen voor zijn dertiende verjaardag van zijn zakgeld. Jawel, dat ene nummer dat in januari 1990 voor een gulden in de winkel lag. De oorzaak van dat velen nog denken dat AutoWeek de eerste jaren altijd een gulden kostte, maar op de tweede stond toch echt een prijs van Hfl. 1,95! Dat hij twaalf jaar later zelf in dienst zou treden bij het autoblad had hij nooit gedacht. Na de middelbare school bracht de opleiding HEAO-economisch linguistisch, zeg maar een soort CE met extra aandacht voor vreemde talen, hem bij de BMW-importeur, en later die van Opel. Een carrière in de autobranche was het beoogde pad, maar het liep anders. Eind 1999 zocht een journalistiek bureau een autoredacteur, en zo kwam hij terecht in de autojournalistiek. Iets meer dan twee jaar later was daar de overstap naar AutoWeek. Tests, nieuws, bijdrages aan de occasionrubriek en een jaar later ook in bezit van een racelicentie. Twintig jaar bij een werkgever, het is iets dat niet meer van deze tijd lijkt maar sowieso is het werk door de jaren heen zo vaak veranderd dat je bijna geen jaar hetzelfde doet qua werk. En de veranderingen in autoland gaan momenteel sneller dan ooit, dus ook dat maakt de werkzaamheden anders. Sinds 2021 naast chef redactie ook coordinator online.

35 Bekijk reacties