Zo komt de Dacia Jogger uit de 100.000 kilometertest

Zoals bij elke duurtest demonteren de collega's van het Duitse AutoBild, de titel waarmee AutoWeek al sinds 1990 samenwerkt, de auto bij een kilometerstand van 100.000 kilometer. Bij de Jogger viel daarbij het volgende op:

1. Motor: deze heeft zich goed gehouden tijdens het gebruik. De turbo en de kettingaandrijving verkeerden nog in goede staat. De slijtagesporen blijven binnen de perken. Op de cilinderkop zijn nauwelijks afzettingen te zien, hij ziet er nog erg netjes uit.

Hetzelfde geldt voor de kleppen. Dit wijst op een zeer schone verbranding.

2. Versnellingsbak: deze vertoont lichte oliesporen die evenwel niet zorgelijk zijn. Op de lagers en het differentieel zien we slijtageplekken. Er zijn nog geen bijgeluiden te horen, maar dat zal niet lang meer duren.

3. Stoelen: deze maken een goede indruk. Vooral de voorstoelen vallen ondanks het intensieve gebruik op in positieve zin, ze laten geen steken vallen.

4. Corrosie: dit het grootste probleem van de Dacia. Bijna overal zijn roestplekken te vinden. Zoals op de langsdragers, de bodemplaat, de schroefverbindingen en de gastank.

Ook bij de klemmen en schroefverbindingen is er aanzienlijke corrosie.

5. Assen: op de voorasdrager is sterke roestvorming te zien aan de randen en rond de lasnaden. Hetzelfde zien we bij de achterasdrager.

6. Kleppenaandrijving: op de nokkenassen zitten duidelijke slijtagesporen. Deze zijn nog duidelijker waar te nemen op de lagerblokken. Maar ze passen bij een dergelijk kilometrage.

7. Na verloop van tijd verloren de ventilatieroosters hun grip, ook voelde de usb-aansluiting op een gegeven moment nogal wiebelig aan.

Hoe beviel de Jogger verder?

Met de Jogger begint het Roemeense merk in 2022 aan een nieuw hoofdstuk in zijn geschiedenis, met een nieuw design en een nieuw logo. De mix van SUV, stationwagon en MPV doet verfrissend aan. In de zomer van 2022 begint AutoBild aan de duurtest met de Jogger. Daarbij maakt de Dacia al snel vrienden op de redactieburelen. Niet zo vreemd, want de Jogger koppelt een stoer outdoor-uiterlijk aan een riant ruimteaanbod. Het blijkt al snel een uitstekende gezinsauto te zijn. Met zijn maximaal zeven zitplaatsen en een bagageruimte met een maximale inhoud van 1.819 liter is de Jogger vooral in trek bij collega’s die met meerdere personen op pad gaan of veel te vervoeren hebben.

1.819 liter bagageruimte? Niet volledig te benutten

De werkelijke laadcapaciteit geeft echter een ander beeld. Zo noteert een van de berijders in het logboek: “Een inhoud van 1.819 liter staat rekenkundig gelijk aan dertig standaard verhuisdozen. In werkelijkheid is het eerder de helft, omdat je de bagageruimte natuurlijk niet volledig kunt benutten en de ongelijke vloer ook roet in het eten gooit.”

Toch zijn alle bestuurders het er unaniem over eens dat er geen auto is in dit prijssegment waarin je zoveel spullen kwijt kunt en die zoveel flexibiliteit biedt. Het is zelfs mogelijk om fietsen in te laden zonder het voorwiel te moeten demonteren. Een andere aantekening in het logboek: “Deze auto biedt veel ruimte voor maximaal zeven personen, moderne technologie met live-navigatie en een touchscreen – en hij is betaalbaar. Het is een ideale auto voor mensen met een beperkt budget.”

Voordelig reizen dankzij lpg

Maar er is nog iets wat hem een favoriet onder de kilometervreters maakt. De Jogger combineert een 50-liter benzinetank met een lpg-tank van 40 liter. Wie consequent rijdt op het laatstgenoemde goedje kan, hoewel het verbruik op autogas altijd iets hoger is, zeer voordelig van A naar B reizen. Niet iedereen is echter te spreken over de 101 pk sterke 1-liter driecilinder. In onbeladen toestand kan de Jogger, met 1.327 kilo relatief een lichtgewicht, daarmee aardig uit te voeten. Maar als je hem helemaal vollaadt, wordt het een ander verhaal.

Stroef schakelende versnellingsbak

Dan is er nog de stroef schakelende versnellingsbak, waarvan de pook alleen met veel moeite door de versnellingen te loodsen is. De eerste versnelling is daarbij zo kort dat je maar beter in de tweede versnelling vanuit stilstand kunt wegrijden. Mocht je eens een autobahn-rit maken, dan is 160 km/h wel zo’n beetje het maximum. De Jogger biedt heel veel praktisch gebruiksgemak, maar dat gaat logischerwijs gepaard met een interieur dat één grote klankkast is, met veel afrol- en motorgeluid tot gevolg. Een van de testers: “Ik stoorde me aan het geluidsniveau bij het rijden op hogere snelheden, want dan wordt het wat lawaaiiger aan boord – de geluidsisolatie van de Jogger is niet denderend.”

Een ander punt is dat de Jogger niet bepaald aanvoelt alsof hij is gemaakt is voor de eeuwigheid. “Na verloop van tijd zijn er behoorlijk wat slijtageplekken waar te nemen en te voelen. Hier wreken zich de goedkope materialen en de matige afwerking. Naast het hier en daar slecht vastgelijmde tapijt verstoren ook de wiebelige usb-aansluitingen en het vele krasgevoelige kunststof het totaalplaatje. Het was leuk geweest als de Roemeen iets degelijker in elkaar zou steken.”

Voelt ondersteltechnisch als een kleine auto

Op welke punten Dacia nog meer heeft bezuinigd bij de Jogger, komt tijdens het rijden al snel aan het licht. “De Jogger is met zijn lengte van 4,55 meter bijna een middenklasser, maar hij geeft het rijgevoel van een kleine auto”, zo lezen we in het logboek. De vering is stevig, de carrosserie produceert kraakgeluiden bij het rijden op slecht wegdek en in bochten tordeert hij flink. Verder mist de besturing precisie en het remsysteem presteert matig.

Dat is heus niet onacceptabel, maar het is wel degelijk een heel verschil met zijn duurdere concurrenten in dit segment. Na afloop van de duurtest heeft de Jogger 103.571 kilometer op de teller staan, het moment van de waarheid is aangebroken. Bevestigen de Dekra-experts onze subjectieve waarneming wanneer ze de Jogger tot op de laatste schroef hebben gedemonteerd, of geven de verwachtingen van de redactie een vertekend beeld?

Laten we beginnen met de kleine dingen die de testers nooit zijn opgevallen. Zo zien de experts dat het spatbord van de Dacia linksvoor wat verder naar voren uitsteekt dan het rechter exemplaar, wat een ongelijkmatige naad oplevert bij de aansluiting met de motorkap. Nou ja, daarmee kunnen we leven. Ook het feit dat het klepje van het handschoenenkastje in gesloten toestand aan de linkerkant wat uitsteekt, is niet zo zwaarwegend, want tijdens de duurtest sluit het klepje probleemloos.

Na afloop van de testmarathon valt op dat de vloermat aan de bestuurderszijde behoorlijk versleten is. Het zitmeubilair krijgt daarentegen lof toebedeeld. De kussens zijn weliswaar dun, maar kregen nooit het stempel oncomfortabel. Van overmatige slijtage is evenmin sprake. Hetzelfde geldt voor het stuur, dat nauwelijks sporen van slijtage vertoont.

Anders is het gesteld met de veiligheidsgordels op de tweede zitrij. Deze zijn op beide buitenste zitplaatsen van de achterbank beschadigd. Vermoedelijk zijn ze bij gebrek aan een goede geleiding meerdere keren klem komen te zitten bij het neerklappen van de achterbankleuningen. Hetzelfde euvel wordt, in minder ernstige mate, ook vastgesteld bij de gordels voor de extra derde zitrij. Het is dus verstandig om even te na te gaan waar de gordels zich bevinden wanneer je de rugleuningen neerklapt om grotere voorwerpen te kunnen vervoeren.

Het door de experts vastgestelde koelmiddelverlies van de airconditioning leidt tot enige verwarring. Het is weliswaar duidelijk te zien dat het koelmiddel uit de onderste aansluitleiding van de koelmiddelcondensor is weggelekt, maar zelfs de professionals kunnen niet verklaren hoe de betreffende leiding, die stevig is vastgeschroefd in de condensor, kan zijn verbogen.

Roest is wel een ding

Ook niet fijn, maar gemakkelijker te verklaren zijn de tekenen van beginnende roest op de Dacia Jogger. Bijvoorbeeld op de scharnieren van de motorkap. Maar ook op de buitenzijde van de langsdragers en de spatbordbevestigingen zijn de eerste tekenen van roest te zien, net als op de langsdragers in de motorruimte en de sluitbeugels van de achterportieren. Dit is voortgevloeid uit – zoals op veel andere plekken ook het geval is – schuur- en slijtageplekken. Deze treffen we ook aan op de steunpunten van de verbindingsplaten van de carrosseriedelen aan de achterzijde, op de bevestigingspunten van de wielkastbekleding en op die bekledingsdelen zelf. Op deze punten is nog geen sprake van corrosie, maar de vraag is wanneer de ellende begint.

Verrassend genoeg zien de experts ook beginnende corrosiesporen rond de lasnaden en op de drager onder de lpg-tank. Daarnaast nemen ze aan de onderkant van de auto rond de benzinetank op meerdere punten beginnende roestvorming waar rond randen en laspunten. Ook de roest op verschillende klemmen van de koelmiddelslangen, de bevestigingsklemmen voor de airconditioning-leidingen en de uitlaatbevestigingen geven een weinig fraaie aanblik als de auto op de brug staat. In alle gevallen is er sprake van beginnende of vergevorderde corrosie.

De motor, de versnellingsbak en het uitlaatsysteem van de Dacia Jogger hebben de duurtest verrassend goed doorstaan. De katalysator vertoont geen afwijkingen, het monoliet van die katalysator evenmin, en ook aan het roetfilter is niets bijzonders te zien. Op de turbo is evenmin wat aan te merken. De cilinders en zuigers krijgen het testoordeel ‘top’ toebedeeld, hetzelfde geld voor de drijfstanglagers en de krukas. De aangetroffen slijtage aan de nokkenassen en het differentieel noemen de experts ‘passend bij de kilometerstand’. De keurmeesters zijn onder de streep best tevreden. Behalve de bovengenoemde punten kan de algehele staat van de auto er prima mee door, gezien het aantal kilometers dat AutoBild ermee gereden heeft.

De prijzen van een gebruikte Dacia Jogger beginnen bij ongeveer €13.000