Test Ferrari 849 Testarossa - Bruter en leuker dan de SF90 Stradale
Ondanks alle bruutheid helpt de elektronica je alles eruit te halen
4 reacties
Video
Helaas kunnen wij deze video niet weergeven, omdat je niet akkoord bent gegaan met de
cookie voorwaarden.
Onze video speler heeft rechten nodig voor de "Social Media".
Wijzig je cookie instellingen
Voor de vervanger van de SF90 Stradale grijpt Ferrari terug naar een illustere naam uit het verleden. Back to the 80’s in een nieuwe Ferrari Testarossa, die je leert je grenzen te verleggen.
Leuk natuurlijk, rijden in zo’n Ferrari Testarossa!
Nou, dat ziet er op de dag zelf anders uit … Het regent niet, het stormt. Door de wind deint het busje dat ons naar het Monteblanco-circuit vervoert af en toe heen en weer. Meer dan eens hebben we ast van aquaplaning en schuift de shuttle een halve meter opzij. Op de andere rijbaan flitsen blauwe lampen door de regen en de duisternis van de vroege ochtend vanwege een heftige aanrijding. Het is verschrikkelijk. Niet ideaal als ik straks met meer dan 1.000 pk het circuit op moet. Aangekomen is het nog steeds donker en staan er acht gele extreme Ferrari’s in weer en wind geparkeerd. Dit wordt een drama … Maar Ferrari is een geloof en kennelijk plukt het merk op een dag als vandaag de vruchten van alle gebeden. Want anders dan de meteorologen ons de afgelopen dagen voorspiegelden klaart het halverwege de ochtend op. Het circuit is nog drijfnat, maar de wind doet zijn ding en na een uurtje uitstel vindt men het veilig genoeg. De hardcore Michelin Pilot Sport Cup 2 R die standaard op de Assetto Fiorano-versie zitten, worden voor de veiligheid vervangen door op het oog net zo profielloze Pirelli P-Zero R semi-slicks. Nog altijd wordt dit spannend. Geen laagje water meer, maar wel nat en glad asfalt. De Manettino gaat op 'wet' om te beginnen. En wat vooraf een ongelukkige situatie was, blijkt in de praktijk bijzonder interessant. Ik zag de wet-stand in Ferrari’s altijd als iets wat je veilig thuisbracht, ook bij slecht weer. Niet als iets om plezier mee te hebben. Maar nee: je vermogen wordt niet beperkt, maar de elektronica houdt je veilig. Je kunt gewoon vol gas geven en ESP en tractiecontrole laten precies zoveel kracht toe als de wielen kwijt kunnen. Met aanremmen werkt het ABS zo gruwelijk goed dat je het niet eens voelt. Op de rechte stukken heb ik gewoon volledig vermogen en ram ik de auto naar 280 km/h. Is het wel zo glad? Even een tikje opzij naar 'sport'. De eerstvolgende bocht kom ik al volledig dwars uit. Bij de rechterknik die volgt schuif ik na een asfaltwissel over vier wielen twee meter opzij op hoge snelheid en worstel ik met het stuur om de neus goede kant op te krijgen terwijl de instructeur voor me weg raast. Hoe dan? De elektronica-magie van Ferrari was zelden zo duidelijk als nu, in deze nieuwe Testarossa.
Op nat asfalt werd extra duidelijk hoe goed de elektronica is.
Waarom is de auto vernoemd naar de bekende Ferrari Testarossa?
Dat is een lang of wellicht juist kort verhaal. Want de eerste Testa Rossa (toen nog met spatie) komt uit de jaren 50. Maar de witte sportwagen van Crockett en Tubbs uit de populaire tv-serie Miami Vice zal bij de meeste mensen eerder herinneringen oproepen dan die open sportwagen van 70 jaar geleden. Met open dak door de straten van Miami was in de jaren 80 de ultieme imagobooster voor Ferrari. Alles wat cool was kwam samen in deze auto. Maar dit nieuwe model is géén eerbetoon aan de beroemde twaalfcilinder, maar een soort verjaardagscadeau omdat zeventig jaar geleden de eerste Testa Rossa het levenslicht zag. Slechts een kleine verwijzing naar de jaren 80: de neus, in de stijl van de nieuwe 12Cylindri, doet denken aan de modellen met uitklapbare koplampen net als die beroemde Testarossa van de tv-serie. Het design is meer geënt op de Le Mans-racers van de jaren 70 als de 512M. In het echt klopt dat een stuk meer dan op de foto. De hele vorm van de auto met de enorme hoeveelheid auto achter de cockpit, de twee eendenstaarten achterop. Er zit een actieve spoiler achterop die na uitklappen per direct 100 kilo extra downforce oplevert. Voluit heet de nieuwe auto overigens 849 Testarossa; 8 voor het aantal cilinders en 49 voor de 0,49 liter per cilinder.
De naam Testa Rossa ontstond al in de jaren 50 met deze 500 TR.
Maar deze Testarossa uit de jaren 80 zullen meer mensen kennen.
Iets zegt me dat dit geen gloednieuwe auto is …
Goed gezien, het is een extreme facelift van de SF90 Stradale. De basistechniek is gelijk: een biturbo V8 en drie elektromotoren, samen goed voor 1.050 pk. Daarmee is het de absolute top van de line-up, met nóg meer performance dan de 296 GTB en de 12Cylindri. En dat zijn nou niet bepaald langzame auto’s. Hij heeft nu 50 pk meer dan de SF90, de winst zit hem puur in de V8 die naar 830 pk is gegaan. Daar komt net als in de SF90 220 pk aan elektrokracht bij. “Even wat meer stroompower klinkt in deze tijd heel logisch, de beperking zit hem in de accu van 7,9 kWh. Die moest groter worden als we meer stroompower zouden willen. Maar dat zou een gewichtstoename betekenen en dat was geen optie”, verklaart een technicus. Dus werd er nog meer vermogen uit de V8 geperst. Grotere turbo’s leveren extra power op, maar tevens een probleem met de hitte. Die 50 pk extra lijkt niet veel maar de hitteontwikkeling gaat logaritmisch. De grotere intercooler van de nieuwe F80 was een eerste stap, maar er was nog meer koelwind nodig. Lastig, want die lucht kun je dan niet gebruiken voor downforce. De aerodynamica-afdeling kan flink aan de bak. Het verklaart de extreem dikke deur die door zijn vorm helpt de lucht in de extreme koelopeningen aan de zijkant te geleiden. De achterkant van de auto is daarbij zo vormgegeven dat er onderdruk ontstaat die de lucht uit de motorruimte zuigt.
Maar de technische updates gaan veel verder. Deze Ferrari heeft de snellere versnellingsbak uit de SF90XX, en het virtuele FIVE-systeem (Ferrari Integrated Vehicle Estimator) van de hypercar F80 dat continu een virtuele voorstelling van de auto creëert om alle parameters van ESP, vermogen, ABS en tractiecontrole perfect af te stellen. Het verklaart de bizarre prestaties op het spekgladde circuit vanochtend. Maar hoe zit dat op de openbare weg?
De Ferrari SF90 Stradale onderscheidde zich niet extreem modellen als de F8 Tributo.
De Ferrari 849 Testarossa heeft een merkbaar meer polariserend design en het is niet te zien dat het een SF90-facelift is.
Op nat wegdek rijden is in zo’n Ferrari Testarossa natuurlijk niet zo heel leuk ...
Geluk dwing je af! De droge circuitsessies gaan in de middag aan mij voorbij, maar ik heb weer droog asfalt in de bergen: ik teken ervoor! Eerst op stroom in stilte door dorpjes sukkelen, met verbaasde mensen die de stilte niet goed kunnen matchen met zo’n dikke Ferrari. Dan worden de wegen leger en bochtiger en kunnen we het monster loslaten. Het vergt wel moed. Snelheid went keer op keer, zo leert twintig jaar ervaring. Maar het kost mij meer tijd dan ooit om daadwerkelijk vol gas te gaan. Bij half gas is dit beest al zo snel dat je automatisch opschakelt. 80 procent gas en het is hardop gillen. Kom op, lafaard ... De weg draait open en nu vloer ik met overtuiging. Door de elektrokracht op de voorwielen zijn er geen tractieproblemen en laat je de 1.050 pk daadwerkelijk los. Snel is geen kwalificatie meer, dit is warpspeed. Van 100 naar 200 km/h duurt vier tellen. Knipperen en je bent er. De accu wordt continu door de motor bijgeladen als je geen 100 procent geeft, dus altijd is er volledige kracht. Dit is geen PHEV voor de zuinigheid, maar voor performance. De remschijven werden vergroot om het extra vermogen te compenseren en de auto bijt zo hard dat je gezicht eraf gaat. Hij voelt hierdoor extreem lichtvoetig en wendbaar. Bij een onverwacht extreem knijpende bocht is snel extra insturen genoeg. Zelfs de F8 Tributo zou hier wat bandengekerm laten horen, maar de 849 gaat verder en hapt gewoon naar binnen. Ik dacht op het circuit in de sport-stand al dat de bak waanzinnig was, maar in 'race' gaat het harder. Zo snel, met zoveel geweld …
De besturing heeft het kenmerkende vrij lichte, bijna gevoelloze rond de middenstand, maar met dezelfde kenmerkende directheid zodat je ook bij wat (on)bewust overstuur nooit hoeft over te pakken. De kracht van het moderne Ferrari is niet eens dat men alle capaciteiten dankzij de software zo toegankelijk maakt, maar dat je voelt dat rijplezier nóg meer prioriteit kreeg dan performance. Je merkt nergens de stroomboost of de torquevectoring, alles gaat zo verdraaid natuurlijk. Ik ga niet alleen gruwelijk hard, maar dat ook nog eens met kippenvel, adrenaline en een hoge hartslag. Met een gezicht vol ongeloof. Langzaam smelt ik samen met de auto en verbaas me erover dat ik inmiddels vaker vol gas durf te gaan. Gassen, schakelen, remmen, sturen, alles wordt één. Wat een geweld. Monsterlijk …
Een droge weg is toch net even leuker.
De grote startknop is weer terug op het stuur! Sowieso meer fysieke knoppen dan voorheen.
Oké je hebt me overtuigd, ik wil er eentje!
Super, nu even een Onlyfans-account openen of een andere moneymaker verzinnen, want de prijzen beginnen net over een half miljoen euro. Wil je als je zoveel geld uitgeeft wel een beetje gezien in de woonwijk? Koop dan de tegelijk onthulde Spyder voor €60.000 meer! Dat is nog zonder leuke opties en uiterlijke kenmerken die je natuurlijk op je Ferrari wil hebben, het is knap als je de 849 onder de 6 ton kunt houden. En dan is de bpm in Nederland nog bijzonder laag omdat het een plug-in hybride is. Wil je hem wat meer hardcore? Of vaker het circuit op? Neem hem als je dan toch bezig bent met het Assetto Fiorano-pakket. De Ferrari ligt dan standaard strakker op het asfalt met passieve (en daarmee lichtere) dempers in plaats van de adaptieve dempers en is 30 kilo lichter. Dit komt onder meer door lichtere racekuipen, koolstofvezel wielen (kijk uit met stoepranden) en een titanium spruitstuk. Daarnaast is de aerodynamica heftiger, met een grotere splitter voor en dubbele racevleugels achter in plaats van de staartjes. En wat bij de SF90 AF niet kon kan nu wel: een neusliftsysteem! Die luxe hebben Crocket en Tubbs nooit gehad.
Niet vaak heb je meer dan 1.000 pk onder je voet!
Ferrari 849 Testarossa met Assetto Fiorano pack herken je onder meer aan de vleugeltjes achterop.
Ferrari 849 Testarossa
Afmetingen (l x b x h) 4,71 x 2,30 x 1,23 m
Aandrijflijn Plug-in hybride, benzine
Motor V8 Benzine, 2 turbo’s
Inhoud 3.990 cc
Vermogen 830 pk bij 7.500 tpm
Koppel 842 Nm bij 6.500 tpm
Aantal elektromotoren 3
Max. systeemvermogen 735 kW/1.050 pk
Accu 7,9 kWh
Topsnelheid* >330 km/h
0-100 km/h*
Lees ook

Porsche 718 verkleed als klassieke Speedster: het beste van twee werelden?

De Bentley Bentayga Concept X is als een pinguïn in de tropen

Test Opel Grandland Electric AWD - Extra motor doet goed werk

Test Bugatti Mistral - Alsof de Middellandse Zee via een draaikolk wegstroomt
