Gereden: Renault Mégane CC

Bij de nieuwe Mégane CC heeft Renault duidelijk zijn best gedaan de auto met het dak dicht enigszins toonbaar te maken. Auto's met een stalen dak hebben in dit segment nu eenmaal onvermijdelijk last van een dikke kont en dat doet het uiterlijk dan geen goed. Door middel van de zwarte stijlen en het grote glazen dak (bijna een vierkante meter aan oppervlakte!) oogt de Mégane CC daardoor nog verrassend aardig in dichte toestand. Des te teleurstellender dat de auto met dak open niet echt een natuurlijke schoonheid is. De kont heeft wat weg van de cabrioversie van de Focus, en dat is niet meteen een compliment.

De eerste kennismaking is met de 1.4 TCe-versie met 130 pk, een motor die erg geschikt blijkt voor de auto. Uiteraard heeft de CC wat extra kilo's mee te sjouwen in vergelijking met de hatchback-versie, en een fijn turboblok met veel koppel is dan ideaal. Je moet de toeren wel boven de 2.000 tpm houden, anders valt het blok dood, maar verder is de motor absoluut te verkiezen boven de 1.6 16v en zelfs boven de 2.0 liter met 140 pk.

Je hoeft niet lang met de nieuwe Renault op pad te zijn om te ontdekken dat comfort absoluut de boventoon voert. Verwacht geen rijdersauto, maar een cabriolet die je voor relatief weinig geld kan volladen met opties en vooral geschikt is om te cruisen. Ondanks diverse verstevigingen is de auto namelijk stukken minder koersvast dan de vijfdeursversie. Bij links-rechtscombinaties heeft de achterkant duidelijk last van een eigen willetje en de auto heeft merkbaar meer last van onderstuur dan de dichte versie. Deze eigenschappen worden evenwel pas merkbaar als je gaat pushen en het merendeel van de CC-rijders in dit segment zal niet snel de grenzen opzoeken. De kracht van de vorige Mégane CC  (veel cabrio voor weinig geld) is daarmee gebleven.