De laatste keer dat Kia zo'n hoog, praktisch autootje had was met de Pride Wagon
De EV2 van zijn tijd
De Kia EV2 is er. De laatste keer dat Kia zo'n hoog, praktisch autootje had was met de Pride Wagon. Als stationwagon was dat hét ruimtewonder in de prijsklasse tot 20 mille.
De Kia EV2 is een maatje groter dan de Picanto, reden waarom we niet de kleine Pride als voorganger kiezen, maar de iets grotere Pride Wagon. Als stationwagon was dat hét ruimtewonder in de prijsklasse tot 20 mille.
Bij de aankondiging van de Kia EV2 spande het erom of zijn vanafprijs de als magisch aangeduide grens van 25 mille zou voorbijstreven. Ja, zo bleek onlangs, zodat hij zich voor de laagste prijsklasse diskwalificeerde. Bij de start van dit millennium kon je 20.000 gulden (€9.075) als een vergelijkbare grens zien; het winkelde immers zoveel prettiger met prijskaartjes zonder die massieve begin-2, maar met de veel vriendelijker 1. Vijf of tien piek wisselgeld was al genoeg om een belangrijk psychologisch prijsverschil te bereiken.
Wat kocht je begin 2000 voor dat geld? Bij lange na geen Fiat Punto, maar wel bij wijze van spreken anderhalve Panda. Of nipt een instap-Twingo, maar geen enkele Opel of Volkswagen. Wel de kaalste versies van de Seat Arosa en Peugeot 106. Of een Skoda Felicia, als een van de grootste modellen voor 20 mille. Verder waren het vooral kleine, maar bloedserieuze kleutertjes, van Cuore en Ka tot Matiz en Vivio. In hun klasje werd in 1999 opeens een heuse stationwagon gedropt. Een al wat oudere, die er duidelijk al heel wat gedoubleerde jaartjes op had zitten.
In hun hemdjes
Hoe vergaat het zo’n onhandige, lange lijs als hij in een roedel behendige schoffies op het schoolplein een balletje mee wil trappen? Hij werd natuurlijk steeds als laatste gekozen en moest het publiek dubbel en dwars bewijzen dat hij heus wel wat te bieden had. Zijn grootste troef was zijn binnenruimte, iets waarmee hij al die kleutertjes ongenadig in hun hemdjes kon zetten. De Twingo en de Ka hadden niet eens vier deuren, terwijl de Kia zelfs kon pochen met een dikke vierkante meter vloeroppervlakte onder zijn royale vijfde deur – met de achterbank rechtop nota bene. En in tegenstelling tot het gros van zijn prijsgenoten had hij geen driftig driepittertje, maar een serieuze viercilinder van wel 1.324 cc.
Niet dat dat zaligmakend was, want de Pride was er niet heel zuinig mee en evenmin erg stil. Het scheutje extra trekkracht maakte bovendien pijnlijk duidelijk hoe matig zijn onderstel was; de Pride ging met het ritme van het gaspedaal schaatsend voorwaarts. Al die ruimte kwam dus duidelijk met een prijs. Nou ja, een prijsje.
