Bart deed in Marokko dingen die wij een Saab 99 nooit eerder hebben zien doen

“Deze Saab kwam toevallig op mijn pad. Hij was van een collega van mijn vader. Die man werd ziek en kon derhalve niet meer autorijden. Ik mocht een rondje rijden en herinner mij nog dat ik onder de indruk was van de binnenruimte en het comfort. Het reed heerlijk relaxed, mede dankzij de automatische drieversnellingsbak waarmee dit exemplaar was uitgerust. Samen met mijn toenmalige vriendinnetje kocht ik hem voor 2.000 gulden. Ik kan mij niet meer herinneren hoe wij toen aan dat geld kwamen voor een auto, maar het was een goede koop. Er zijn ontzettend veel avonturen mee beleefd. ”

Vertel eens over die avonturen?

“In die tijd was sportklimmen mijn grote passie. Mijn hele leven stond in het teken daarvan. Met een groep vrienden reden wij daarvoor regelmatig naar de Ardennen of Zuid-Frankrijk. Dat gebeurde in brakke Kevers, Renaults 4 of de oude Lada van mijn vader, waarvan de brandstofmeter kapot was en waarmee we eens gestrand zijn op de Franse snelweg. Alles was één groot avontuur voor ons. Internet bestond nog niet, dus we konden niet zomaar alles online opzoeken en oplossen. We moesten het hebben van andermans ervaringen. Toen een reisleider in Amsterdam vertelde over de Gorge du Todra (rivierkloof, red.) in Marokko en foto’s liet zien, was dat onmiddellijk ons volgende reisdoel. Het werd een droom voor ons om naar die kloof te reizen en nieuwe klimroutes te maken. We zagen ons al afreizen naar dat gebergte. In 1987 gingen we met zes man die kant op. Met de Saab en een Volkswagenbusje, die een maat van mij speciaal hiervoor op de kop had getikt bij de Domeinen. De Saab hield zich goed. Het was heerlijk kilometers maken, maar hij kon wel zuipen. We probeerden ons geduld zo goed mogelijk te bewaren en niet harder dan 120 km/h te rijden. Dan haalden wij nipt negen kilometer op een liter peut.”

Dit verhaal lijkt rechtstreeks uit een jongensboek te komen.

“We waren daar echt pionierswerk aan het doen voor sportklimmers, want er waren daar nog helemaal geen klimroutes. Een paar jongens uit onze groep behoorden tot de beste klimmers van Nederland. We hebben zeven weken in die kloof gezeten en in die tijd hebben wij 21 klimroutes gemaakt, die nu nog steeds gebruikt worden. We deden het gewoon, omdat we wel te porren waren voor wat avontuur.”

Heeft de Saab de reis overleefd?

“We zijn zonder problemen thuisgekomen, maar een jaar na die reis gaf de versnellingsbak de geest, waardoor ik een trip naar de Alpen moest afleggen in de oude Volvo van mijn vader. Om de brandstofkosten in toom te houden, nam ik via de ‘Liftcentrale’ een lifter mee. Toen ik vertelde over mijn Saab, meldde die jongen mij dat zijn broer eenzelfde Saab had, die kort daarvoor in elkaar gereden was. De motor en bak zouden echter nog goed zijn. Voor vijfhonderd gulden haalde ik die auto op en samen met mijn maat hadden wij in drie dagen de motor en handbak overgezet in mijn eigen auto. Gelukkig was mijn maat automonteur van beroep in een vorig leven. Na die reparatie heb ik met de Saab nog een reis naar Zuid-Spanje gemaakt, maar daarna was hij echt op. In 1991 ruimde mijn eerste auto het veld, na zeven jaar dienst.”

Saab-rijders zijn doorgaans behoorlijk trouw aan het merk. Ben je altijd Zweeds blijven rijden?

“Nee, dat niet. Ik houd van auto’s die vooral heel veel ruimte bieden, dus na de Saab volgde een Opel Combo, die ik tevens kon gebruiken als campertje. Daarna passeerden drie Ford Scorpio’s met V6 de revue. Als die dingen uit de zakelijke lease kwamen kostten ze geen drol meer. Vervolgens kwam er een nieuwe Chevrolet Trailblazer, maar die had regelmatig reparaties nodig. In 2009 kocht ik als een van de eersten in Nederland een Dodge Ram. Een heerlijk vette bak waar je echt alles mee kon doen. Daarin heb ik ruim vier ton op de klok gezet. Tegenwoordig rijd ik in een Ford Explorer 3.0 V6. Toch wel de beste auto die ik ooit heb gereden.”