Volvo C40 Recharge Twin Intro Edition (2021)

Gebruikersreview

Volvo C40 Recharge Twin Intro Edition (2021)

18 juli 2026 • 18:37

TKoote6

Uitvoering	C40 Recharge Twin Intro Edition
Versnellingen	1, Automaat
Bouwjaar	2021
Jaar van aanschaf	2026
KM-stand bij aanschaf	92.500 km
KM-stand laatst	94.300 km

Ontzorgen

94.300 km
18 juli 2026

Rood blijkt een best kleurtje

Na ruim een jaar (naar tevredenheid) in een BMW i3 te hebben gereden kwamen we tot de realisatie dat de BMW, zonder eigen toedoen, niet meer paste in onze huidige (en zeker niet aanstaande) situatie. Te beperkte actieradius en daardoor te veel laadstress. Iedere dag afhankelijk zijn van een steeds beperkter beschikbare openbare laadpaal is geen fijne manier van forenzen. Qua ruimte paste de auto perfect bij onze huidige situatie, maar gezien de aanstaande gezinsuitbreiding was de i3 simpelweg niet meer geschikt als enige auto.

Op zoek naar een andere dus en al snel kwam ik uit op een Volvo C40, prachtig design (op de foto’s in ieder geval), bruikbare actieradius en net oud genoeg om als occasion interessant te worden. Eigenlijk was ik op zoek naar een blauwe, maar nadat we bij de handelaar slecht (c.q. nauwelijks) werden geholpen kwamen we bij Niham Westland terecht waar deze rode te koop stond. Op de foto's deed de kleur me weinig, maar in het echt was het een complete openbaring. Wat een verfrissende, fijne lak met de oranje gloed erdoor! Daarnaast was de dealer uitermate vriendelijk, open en behulpzaam waardoor ik al snel verkocht was. De knoop was snel doorgehakt.

Cirkeltje rond (voor nu)

Mijn allereerste auto was een knalrode Volvo 480ES dus het voelt een soort “thuiskomen” om weer met een rode Volvo soort-van-Coupé onderweg te zijn. De vergelijking houdt daar wel op want dit is natuurlijk een compleet ander soort auto. Wat is het dan; welnu dit is de hippere variant van de auto van je buurman; de XC40. De neus is krek eender, maar de C40 heeft een lagere daklijn en de achterzijde loopt veel eerder af. In mijn bescheiden optiek is dit model het mooiste wat Volvo de laatste jaren in massaproductie heeft genomen. De schouderlijn die onder het achterste zijruitje begint is zó eenvoudig en elegant. En de manier waarop die overloopt in het achterlicht, met dat prachtige facet erin... ja, daar kan ik gerust een tijdje naar kijken. Speciale vermelding is er nog voor dat achterlichten met hun pixel-opbouw. Iets wat je als bestuurder zelden ziet, maar tijdens het openen en sluiten van de auto geven ze een mooi showtje af.

Gevolg van dat prachtige design is dat de achterruit een beetje heel erg platligt. Hierdoor is het zicht naar achter ronduit bedroevend. De gemiddelde Audi-grille is nauwelijks meer te zien in de binnenspiegel omdat de ruit hoger eindigt dan wat je verwacht. Of zouden ze te dicht op zitten…? Ander nadeel is dat er geen ruitenwisser op zit. Volgens Volvo zijn de bijzondere spoiler-elementen boven de ruit genoeg om deze schoon te houden. Buiten het feit dat dat niet zo is als het regent, helpt het ook niet als je beslagen ruiten hebt als je ’s ochtends in de auto stapt. Eer dat de achterruitverwarming de ruit ontwasemd heeft ben ik meestal een halfuur verder en op bestemming.

Glimmers

Binnenin heeft Volvo een kunstje uitgehaald waarvan ik nooit had gedacht dat het kon; hoe kun je een auto met zo veel glimmend zwart plastic zo hoogwaardig laten voelen. Alles voelt oerdegelijk aan; van de prachtige metalen luchtroosters tot de versnellingspook en de volumeknop. Dit is de grootste upgrade ten opzichte van de BMW i3 in mijn optiek, terwijl dat toch ook geen slecht gebouwde auto was. Sterker nog; dit voelt als de best gebouwde auto die ik tot nu toe heb gehad. Ik zou echter willen dat ze de middentunnel niet van dat hoogglans zwarte kunststof gemaakt hadden. Bij een laagstaande zon reflecteert het hinderlijk in je ooghoek. Je arm een beetje verdraaien lost het probleem op; maar het probleem zou er überhaupt nooit moeten zijn.

Volvo heeft ook goed nagedacht over de praktische zaken binnen. Zo is het prullenbakje in de auto een geniale toevoeging, ben ik bijzonder gelukkig met beklede deurvakken en is het uitklaphaakje in het dashboardkastje zo’n vinding waarvan je je afvraagt waarom niemand anders daar ooit mee gekomen is.

De beschikbare ruimte voorin is meer dan voldoende. De stoelen zitten lekker knus, zijn precies van de juiste stevigheid en bieden ruim voldoende verstelmogelijkheden. De zittingverlenger is een van die features waar ik met mijn 1,94 meter altijd zeer gelukkig van word. Die dikke stoelen doen niets af aan de werkelijke balzaal aan ruimte op de achterbank. Daar kan ik gemakkelijk “achter mezelf” zitten. Bovendien helpt het vaste glazen dak eraan de ruimtebeleving te verbeteren (voorin zie je er niks van, je zit daar te ver naar voren). Anders zou het wel wat grauw en donker zijn daar, aangezien de achterruitjes wat aan de kleinere kant zijn. Over de hoofdruimte heb ik ook niets te klagen, ja het is beperkter dan een XC40, maar nog steeds ruim voldoende en ik hoef echt niet onderuit te zitten om genoeg hoofdruimte over te houden.

De kofferbak is ook van zeer aangenaam formaat en hier wordt duidelijk hoe ongelofelijk slim de ontwerpers zijn geweest; want onder de hoedenplank is de kofferbakruimte exact even groot als bij de XC40. Ook hier vind je een slim klapbare vloer (die gebruiken wij letterlijk elke keer als we boodschappen doen) en genoeg haakjes en lipjes om zaken aan op te spannen. Er zit ook een bagagenet bij om te voorkomen dat lange spullen naar voren schieten bij hard remmen. Om bij die bagageruimte te komen is helaas niet altijd even soepel; de schopbeweging doet niet altijd dienst; de kofferbak gaat niet open terwijl de auto naar je staat te piepen. Ook de knop boven de kentekenplaat werkt niet altijd. Is de bagageruimte toch te krap voor je; dan is er nog een fraai afgewerkte frunk. Wij bewaren daar onze laadkabels, veiligheidshesjes, veiligheidsschoenen etc. De ruimte is meer dan groot genoeg voor dat soort zaken zodat de kofferbak en de ruimte daaronder vrij beschikbaar blijven.

Google-gremlins

Belangrijk voordat u deze Volvo overweegt is dat het infotainment Google Android Automotive is. Let op; dat is iets anders dan Android Auto. Als fervent Google/Android-gebruiker is het voor mij heerlijk om een auto te rijden die zo naadloos aansluit bij mijn OS-gebruik maar dat kan voor u dus anders zijn. Bovendien komt het met zijn eigen beperkingen. Zo is het aan te raden om een internetabonnement voor de auto af te sluiten om de over-the-air updates e.d. uit te kunnen voeren zonder dat je zelf met een hotspot de auto moet verbinden. Daarnaast is de standaard radioapp ronduit beroerd en is het aan te raden Open Radio te installeren om via internet radio te streamen.

Die apps installeer je dan letterlijk op dezelfde manier als bij een Android telefoon/tablet. Rare keuze is echter dat Whatsapp niet beschikbaar is in de auto, terwijl je in Android Auto wel een versimpelde Whatsapp-versie hebt. Waarom kan dat hier dan niet? Een ander echt frustrerende bijfunctie is dat de auto slechts één keer per week je eigen YouTube Music/Spotify-playlists update. Ik luister graag/vaak naar actualiteiten podcasts maar als je die soms pas na een week kan luisteren is de lol er stiekem wel vanaf.

Nog een puntje van kritiek. Waarom kan ik niet instellen dat het digitale instrumentarium en het infotainmentscherm altijd dezelfde helderheid hebben? Met een zonnebril op zijn een paar tunnels genoeg om beide schermen tijdelijk onleesbaar te maken. Het is zo'n functie waarvan je je afvraagt of hij ooit in de praktijk getest is, of alleen in een perfect verlichte designstudio.

Lobbes met spierballen

Deze C40 is een Twin-motor versie en goeiedag wat een bak vermogen heeft deze auto. Ontzettend indrukwekkend hoe deze, toch 2.185 kg wegende, SUV vooruit knalt. Gelukkig is de One-Pedal mode zo afgesteld dat het in de basis een heerlijk goedmoedige lobbes is. Dat merk je ook als je stevig versnelt, de neus komt dan omhoog terwijl de auto zich naar voren knalt. Dit is helemaal geen sportieve auto, maar een comfortabele lange-afstands-cruiser (kom ik zo nog op terug). Het stuurgevoel is niet aanwezig in de standaard-setting, daarom rijd ik hem altijd op “zwaar.” Nog steeds weinig gevoel, maar met iets meer tegenwicht. Hij wil ook best overhellen in de bochten en op rotondes, waardoor je nooit in de buurt komt van gripverlies. Deze auto moet het echt hebben van het gevoel van ontzorgen. De banden zijn all-weather banden (ook geschikt voor de Duitse regelgeving), wat naadloos aansluit bij die filosofie.

Nog even terug naar het zicht rondom. Dat het zicht naar achter vrij belabberd is weten we nu, maar ook naar voren is het wennen. Je zit op de stoelen namelijk nogal hoog en de C40 heeft nu eenmaal een lagere daklijn dan de XC40; de voorruit ligt ook iets platter. Daardoor is het zicht naar voren ook wat meer beperkt dan je misschien wat verwacht. Althans, met mijn 1,94m. Als de bijrijder dan ook de zonneklep wil gebruiken blijft er een brievenbusje aan zicht over. De buitenspiegels zijn dan wel weer lekker groot en de BLIS-lampjes zijn fraai geïntegreerd.

Echt stil is de C40 op de snelweg overigens niet. Het is vooral het bandengeruis dat opvalt; windgeruis is minder prominent. Volvo lijkt zich daar ook van bewust, want het infotainment wordt ongemerkt steeds iets luider naarmate de snelheid oploopt. Netjes geprobeerd, Volvo, maar daar trappen we natuurlijk niet in.

Hobbyproject

Dan nu de grootste discussievraag bij iedere EV; wat zijn het verbruik en de range. Welnu, ik ben hiervoor een hobbyproject gestart. Aangezien de Volvo-app de mogelijkheid biedt om je gehele ritgeschiedenis bij te houden heb ik (samen met de Chinese overheid voor de doemdenkers onder ons) een schat aan data beschikbaar. De app houdt onder ander gemiddelde snelheid, afstand, route en uiteraard het verbruik bij.

Dit heb ik in een Datasheet verwerkt en daar met behulp van de wiskundekennis van ChatGPT wat statistische analyses op losgelaten. Hierbij heb ik ook enkele weersvariabelen opgenomen om uit te kunnen zoeken welke factoren er nu echt invloed hebben op het verbruik van de auto. Op het moment van schrijven is de data nog beperkt (we hebben de auto immers nog maar dik een maand) maar na verloop van tijd zullen de resultaten zichtbaarder worden.

Om het voor nu alvast aan te geven; na 76 ritten en 34 dagen staat ons gemiddelde verbruik op 18,9 kwh/100km bij een gemiddelde snelheid van 53,93 km/h. De lengte van de test is dus nog niet zo groot, dus variaties in temperatuur, wind en luchtvochtigheid zijn nu nog lastig in te schatten. De analyse zegt wel dat tot nu toe alle gemeten variabelen (de drie bovengenoemde, plus ritlengte en snelheid) verantwoordelijk zijn voor 6,77% van het verbruik. We gaan zien waar deze analyse eindigt, vooral als het weer straks wisselvalliger wordt.

Tot nu toe is deze auto de fijnste auto die ik heb mogen rijden. De term is eerder genoemd, maar als ik één term mag gebruiken om de Volvo C40 Twin te omschrijven, dan is het ontzorgen. Dat is misschien wel de grootste kracht van deze auto. Soms slaan ze er iets te ver in door, maar als geheel sluit deze auto ongemerkt en moeiteloos aan op het dagelijks leven. En dat is een veel knappere prestatie dan je misschien denkt.