Gebruikersreview

Volkswagen Tayron 1.5 eHybrid 272pk R-Line Edition (2025) #4

10 juni 2026 • 09:33

Volg AutoWeek in Google Search Volg AutoWeek in Google Discover

Uitvoering	Tayron 1.5 eHybrid 272pk R-Line Edition
Versnellingen	6, Automaat met dubbele koppeling
Bouwjaar	2025
Jaar van aanschaf	2025
KM-stand bij aanschaf	16 km
KM-stand laatst	27.500 km

Een Duitse opvolgster met grote schoenen te vullen

15.000 km
10 juni 2026

15.000 KM – Juni 2026

Voor ik begin een kleine waarschuwing. Niet iedereen kan deze schrijfstijl waarderen. Dat weet ik inmiddels na vijf jaar avonturen met een Tsjechische dame die hier regelmatig de hoofdrol speelde. Sterker nog, ik heb even getwijfeld of ik deze review überhaupt zou plaatsen. Sommigen lezen graag over liters, kilowatts en millimeters beenruimte. Anderen begrijpen dat een auto na duizenden gedeelde kilometers soms meer wordt dan een verzameling staal, kunststof en marketingtermen.

Gelukkig geldt hetzelfde voor auto’s als voor mensen: op ieder potje past een deksel.

Dat brengt ons direct bij de hoofdrolspeelster van vandaag. Want ook deze Duitse dame zal niet bij iedereen de hartslag verhogen. Sommigen zullen haar te groot vinden, anderen te degelijk. Weer anderen zullen haar verwijten dat ze geen stationwagen is, geen SUV mag zijn of simpelweg niet spannend genoeg oogt. Smaken verschillen nu eenmaal. Gelukkig maar, anders zouden we allemaal op dezelfde oprit thuiskomen.

Na het afscheid van mijn Tsjechische metgezel begon het bekende ritueel opnieuw. Avondenlang struinen over configuratoren, reviews lezen alsof het literaire meesterwerken zijn en stiekem wegdromen bij modelletjes die eigenlijk buiten budget vallen. Ditmaal was er echter een extra uitdaging, mijn nieuwe werkgever had een duidelijke voorkeur; de opvolgster moest uit de Duitse stal komen.

Dat bleek uiteindelijk minder ingewikkeld dan gedacht.

Waar mijn vorige liefde zorgvuldig was samengesteld, stond deze dame al klaar bij de dealer. Normaal gesproken niet mijn stijl, maar soms kom je iemand tegen die je direct aanspreekt. Dolphin Grey, twintig inch schoenen, een panoramadak, stoelmassage, een trekhaak voor de praktische momenten en een hybride hart met 272 paarden onder de motorkap. Genoeg ingrediënten voor een interessante kennismaking.

Inmiddels zijn we zo’n 15.000 kilometer verder en begint haar karakter langzaam zichtbaar te worden.

Het eerste wat opvalt is haar formaat. De kinderen lijken ieder jaar harder te groeien dan mijn salaris en nemen steeds meer ruimte in beslag. Een combinatie van voldoende zonlicht, Pokon en een onverzadigbare eetlust vermoed ik. Gelukkig heeft deze Duitse dame daar weinig moeite mee. Achterin is het royaal toeven en ook haar achterste slikt zonder protest sporttassen, vakantiebagage en alle andere spullen die een gemiddeld gezin blijkbaar noodzakelijk vindt voor een simpel weekendje weg. Waar de Octavia al ruim was, voelt deze Tayron alsof Volkswagen ergens tijdens de ontwikkeling heeft besloten dat ruimtegebrek simpelweg geen geldig excuus meer mocht zijn.

Onderweg blijkt ze verrassend veelzijdig. Op een volle accu rijdt ze het grootste deel van mijn dagelijkse ritten volledig elektrisch af. Met een elektrische actieradius die dicht tegen de honderd kilometer aan zit, worden veel ritten afgelegd zonder dat de benzinemotor überhaupt wakker hoeft te worden. Het gevolg is dat het gemiddelde verbruik voorlopig rond de 3 liter per honderd kilometer lijkt uit te komen. Het aantal kWh's houd ik eerlijk gezegd niet bij. Een getal waar mijn voormalige Tsjechische liefde waarschijnlijk met enige jaloezie naar had gekeken.

Wanneer beide krachtbronnen samenwerken maakt ze bovendien flinke stappen. Niet op de agressieve manier van een hete hatchback, maar meer als iemand die weet dat ze sterk is en dat niet voortdurend hoeft te bewijzen. Inhalen gaat moeiteloos, invoegen nog makkelijker en zelfs met een volle auto voelt ze nooit echt zwaar of traag.

Toch merk ik dat haar karakter verandert zodra de accu leger raakt, dan wordt ze wat onrustiger. Alsof ze zelf niet helemaal meer weet wie het werk moet doen. Op hogere snelheden schakelt ze merkbaar vaker tussen benzine en elektriciteit en voelt het geheel minder ontspannen dan wanneer er voldoende stroom beschikbaar is. Geen groot probleem, maar wel iets dat je na verloop van tijd begint op te merken.

Zoals iedere relatie kent ook deze kennismaking een paar kleine teleurstellingen.

Sterker nog, op sommige punten mis ik mijn Tsjechische ex. Die voelde hier en daar degelijker aan. Dat klinkt misschien vreemd voor een auto die aanzienlijk duurder is, maar sommige materiaalkeuzes in de Volkswagen voelen minder robuust dan ik had verwacht. Hier en daar sluiten onderdelen nét niet zo mooi op elkaar aan. Geen zaken die direct storen, maar wel details die opvallen als je dagelijks met haar samenleeft.

Nog opmerkelijker zijn de dingen die simpelweg ontbreken. Mijn vorige auto beschikte over keyless entry op alle deuren. Handig, logisch en inmiddels vanzelfsprekend geworden. Deze aanzienlijk duurdere Duitse dame vindt dat blijkbaar minder noodzakelijk en heeft dit alleen op de voordeuren en achterklep. Ook mis ik de elektrisch verstelbare stoelen met geheugen, een optie waarvan je pas beseft hoe prettig die is zodra ze verdwenen is.

Sindsdien bestaat een deel van mijn ochtendritueel uit het terugvinden van mijn ideale zitpositie nadat mijn wederhelft met de auto op pad is geweest. Het resultaat is een weinig waardig schouwspel waarbij buik, stuurwiel en frustratie elkaar voor de start van de eerste kilometer van de rit ontmoeten. Romantisch is anders.

Ook haar formaat heeft een keerzijde. Op de snelweg voelt ze compact en comfortabel, maar parkeren vraagt soms de stuurkunsten van een kapitein die een containerschip achteruit een haven probeert binnen te varen. Haar draaicirkel is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Keren in een smalle straat wordt regelmatig een activiteit waarbij omstanders spontaan blijven kijken of het daadwerkelijk gaat lukken. Los van de abrupte remacties bij potentieel gevaar wat ruim 50 meter verderop aanwezig is...

Waar ik misschien nog het meest aan moet wennen, is haar voortdurende behoefte om voor mij te denken. Moderne regelgeving heeft ervoor gezorgd dat deze dame overal een mening over heeft. Ze waarschuwt als ik volgens haar te hard rijd, of als ik volgens haar niet goed oplet. Ze waarschuwt als ik nét iets te dicht bij een streep kom. Soms voelt het alsof ik niet met een auto onderweg ben, maar met een rij-instructeur die permanent drie dubbele espresso’s achter de kiezen heeft.

Het mooiste voorbeeld bevindt zich op een provinciale weg hier in de buurt. Een keurige weg waar tachtig kilometer per uur is toegestaan. Volkswagen ziet ergens een bocht die vermoedelijk alleen vanuit de ruimte zichtbaar is en besluit vervolgens enthousiast af te remmen naar ongeveer dertig kilometer per uur. Hardnekkig... want dit schouwspel is iedere keer opnieuw. Inmiddels kennen we elkaar goed genoeg dat ik haar vóór dat punt al corrigeer, maar het blijft een bijzonder fenomeen.

Na een half jaar samen is de conclusie echter overwegend positief.

Ze is ruim, comfortabel, zuinig en snel wanneer het moet. Ze doet alles wat een moderne gezinsauto moet doen en doet dat zonder storingen, zonder kuren en zonder onverwachte drama’s. Betrouwbaarheid is misschien een saai onderwerp voor een eerste review, maar stiekem is het ook precies wat je wilt. Ze start, rijdt, laadt op en brengt ons probleemloos waar we moeten zijn.

De vonk is anders dan bij haar Tsjechische voorgangster. Minder passie, meer verstand en minder verliefdheid, meer respect. Maar misschien past dat ook wel bij deze levensfase.

Voorlopig bevalt het Duitse avontuur uitstekend. Ze heeft grote schoenen te vullen, maar de eerste indrukken zijn goed.

En wie weet schrijf ik over een paar jaar wel exact hetzelfde als destijds.

Alleen dan met wat meer elektriciteit, wat minder benzine en nog steeds veel te veel bagage achterin.

20.000 km - nieuwe naam; Gretige Greta

20.000 km
22 juli 2026

Nog geen enorme sprong sinds mijn vorige review. De kilometers gaan tegenwoordig wat minder hard. Toch is er genoeg gebeurd om een korte update te geven.

Om te beginnen heeft mijn Duitse reisgenote inmiddels ook een naam gekregen.

Greta.

Niet alleen omdat het een oer-Duitse naam is, maar vooral omdat ze soms wel héél gretig is. Vooral als het gaat om rijhulpsystemen. Greta weet namelijk altijd precies hoe hard ik zou moeten rijden, wanneer ik moet remmen en of ik volgens haar wel netjes tussen de lijntjes blijf. Ze bedoelt het ongetwijfeld goed, maar soms is ze net iets enthousiaster dan ikzelf. Sindsdien luistert ze thuis vooral naar de naam Gretige Greta.

Verder begint onze relatie steeds realistischer te worden. De roze bril is inmiddels af en juist dan leer je elkaar pas echt kennen.

Zo ontdekte ik tijdens een flinke zomerstorm ineens een natte kofferbak. Eenmaal thuis zag ik daadwerkelijk kleine waterstraaltjes langs de achterste zijruiten naar binnen lopen. Niet helemaal de waterdichtheid die ik bij Volkswagen voor ogen had. Gelukkig valt het onder garantie en mag Greta binnenkort nog een bezoekje aan de dealer brengen.

Ook reist er sinds enige tijd een onuitgenodigde passagier mee. Vanuit de linker achterbank klinkt een irritante rammel. Het bijzondere is dat deze direct verdwijnt zodra ik de achterbank een klein stukje naar voren of achteren schuif. Misschien heeft een van de kinderen ergens een speelgoedje verstopt, maar voorlopig heb ik de boosdoener nog niet gevonden.

Sinds kort is daar nog iets bij gekomen. Bij elektrisch rijden hoor en voel ik tijdens stevigere lastwisselingen af en toe een forse bonk uit de aandrijflijn. Bij rustig rijden merk je er niets van, maar zodra je wat enthousiaster optrekt of juist het stroompedaal loslaat, laat Greta duidelijk van zich horen. Ook dat mag de dealer straks beoordelen.

Gelukkig blijft ze ook haar sterke kanten laten zien.

Zo mocht Greta onlangs een dubbelasser van ongeveer twee ton totaalgewicht trekken. Daar gaf ze werkelijk geen krimp. De combinatie voelde verrassend stabiel en ontspannen. Voor wie regelmatig met een caravan of paardentrailer onderweg is, lijkt dit me een uitstekende trekauto.

Elektrisch rijden blijft ondertussen één van haar grootste talenten. Nog altijd zie ik met een volle accu ruim 100 kilometer actieradius verschijnen. Dat blijft indrukwekkend en betekent dat de benzinemotor voor veel ritten nauwelijks in actie hoeft te komen.

Tijdens de warme weken heb ik veel gebruikgemaakt van het op afstand voorkoelen van de auto. Zo’n optie klinkt vooraf als luxe, maar blijkt in de praktijk één van de functies die je stiekem het meest gaat waarderen.

De stoelmassage? Die wacht volgens mij nog steeds op haar eerste overuren.

Na een goede wasbeurt viel me nog iets anders op. De lak oogt prachtig, maar lijkt opvallend gevoelig. Vogelpoep die dezelfde dag nog wordt verwijderd, heeft toch al zichtbare sporen achtergelaten. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht.

Ook heb ik het idee dat de banden sneller slijten dan onder mijn vorige Skoda. Misschien is het simpelweg een combinatie van meer gewicht en bredere banden. Sportief de bocht om kan ze zeker, maar het voelt nooit echt alsof ze daarvoor gebouwd is. Greta blijft toch vooral een trouwe snelwegrijdster.

Na ruim 20.000 kilometer is mijn conclusie eigenlijk nauwelijks veranderd.

Greta doet ontzettend veel goed. Ze is ruim, comfortabel, zuinig en een uitstekende trekauto. Maar de emotionele klik is nog steeds anders dan met mijn Tsjechische voorgangster. Waar die me iedere rit liet glimlachen, dwingt Greta vooral respect af.

En misschien is dat uiteindelijk ook gewoon een heel mooi compliment.

Vroegtijdig nemen wij afscheid van elkaar

27.500 km
10 september 2026

Het zat eigenlijk niet in de planning om nu al richting een afscheidsreview te gaan. Greta en ik waren nog maar net goed aan elkaar gewend. Maar soms loopt het leven anders dan de kilometerplanning. Er dient zich voor mij een nieuwe uitdaging aan en daarmee zal deze Duitse dame binnenkort weer worden ingeleverd bij haar werkgever. De teller staat inmiddels op ongeveer 27.500 kilometer. De magische 30.000 gaat ze ongetwijfeld halen, maar niet meer met mij achter het stuur. En eigenlijk is dat jammer. Want juist de laatste maanden ben ik haar steeds meer gaan waarderen.
Hieronder een opsomming van de ervaringen met Greta de afgelopen periode.

*Italië: 1.250 kilometer en verrassend fris uitstappen*

De grote relatietest vond deze zomer plaats: met het gezin naar Italië. Ongeveer 1.250 kilometer op één dag, twee stops onderweg en verder vooral kilometers vreten.

Daar bleek Greta ineens precies te doen waarvoor zo'n grote reisauto is gemaakt. De massagestand, die in mijn vorige update nog op haar eerste overuren wachtte, heeft die inmiddels ruimschoots gemaakt. Na een volledige dag sturen stapte ik in Italië opvallend fris uit. Dat is misschien geen specificatie die je in een brochure terugvindt, maar voor mij zegt het meer over zitcomfort dan twintig pagina's marketingtekst.

Ook achterin kwamen weinig klachten uit de kinderafdeling. De beenruimte is ronduit riant en doordat de rugleuningen verstelbaar zijn, kunnen de kinderen de boel wat achterover zetten en onderweg daadwerkelijk slapen. Dat scheelt niet alleen voor hen, maar vooral voor de mensen op de voorstoelen.

De bagageruimte is groot, maar hier moet ik toch opnieuw mijn Tsjechische ex een compliment geven. De Octavia was makkelijker efficiënt vol te bouwen. Bij Greta heb je voor hetzelfde resultaat toch een paar extra Tetris-levels ervaring nodig. Alles past uiteindelijk, maar de Skoda was hierin simpelweg slimmer.

*Gretige Greta is iets minder gretig geworden*

Mijn dagelijkse gevecht met de elektronische hulpmiddelen is inmiddels grotendeels voorbij. Niet omdat Volkswagen ze ineens heeft aangepast, maar omdat ikzelf blijkbaar trainbaar ben. Mede dankzij tips van mensen op deze site heb ik een routine ontwikkeld. Instappen, starten, instellingen aanpassen, Lane Assist uit en gaan. Het gebeurt inmiddels bijna op de automatische piloot.
Jammer blijft dat Volkswagen je niet gewoon toestaat om bepaalde voorkeuren permanent in je eigen profiel op te slaan.

Helemaal genezen is Greta overigens niet van haar bemoeizucht. Af en toe schrikt ze me nog steeds de leplazerus wanneer ik rustig uit een parkeerplaats manoeuvreer en zij plotseling besluit dat een aanrijding onvermijdelijk is.

*Misschien wel haar grootste talent: trekken*

Inmiddels wordt de trekhaak ook serieus gebruikt. Regelmatig hangt er een dubbelasser achter met een totaalgewicht ergens tussen de 1.800 en 2.000 kilogram. En daar maakt Greta echt indruk.

De combinatie van de PHEV-aandrijflijn, automaat en lange wielbasis zorgt voor een bijzonder ontspannen combinatie. Genoeg vermogen om zonder moeite op snelheid te komen en vooral veel rust en stabiliteit zodra je onderweg bent.

Voor iemand die regelmatig een flinke caravan of paardentrailer trekt, zou ik deze aandrijflijn absoluut meenemen in de vergelijking. Juist hier voelt de Tayron alsof hij voor dit soort werk gemaakt is.

*272 paarden willen soms allemaal tegelijk naar buiten*

Zonder aanhanger blijft het vermogen natuurlijk ook vermakelijk. Alleen moeten alle paarden bij deze versie via de voorwielen naar buiten. En dat merk je. Bij stevig optrekken is gripverlies geen zeldzaamheid. De Hankooks komen op papier prima uit tests, maar persoonlijk ben ik er niet volledig van overtuigd dat ze de ideale combinatie vormen met dit vermogen en gewicht.

Ook de slijtage begint zichtbaar te worden. De zomerbanden hebben ongeveer 20.000 kilometer gereden en laten duidelijk zien dat ze hard hebben moeten werken.

*Meer dan 100 kilometer elektrisch blijft gewoon goed*

Eén van de sterkste punten blijft de elektrische actieradius. Tot 100% laden levert nog altijd een aangegeven bereik van meer dan 100 kilometer op. In de praktijk rijd ik veel in Hybrid en daarmee kun je ontzettend veel dagelijkse kilometers elektrisch of grotendeels elektrisch afleggen.

Tijdens de lange rit naar Italië kwam het gemiddelde benzineverbruik uit op ongeveer 5,3 liter per 100 kilometer. Dat was inclusief lange stukken stevig doorrijden op de Duitse Autobahn. Voor een auto van dit formaat, met dit vermogen en volgeladen met gezin en vakantiespullen vind ik dat simpelweg netjes.

Ook het bonken van de aandrijflijn dat ik eerder beschreef, lijkt minder aanwezig te zijn. Het is niet volledig verdwenen, maar ik merk het duidelijk minder vaak.

Olieverbruik dan? Geen idee hoeveel milliliter precies, want een ouderwetse peilstok vond Volkswagen blijkbaar te analoog. Digitaal staat het oliepeil na 27.500 kilometer exact tussen minimum en maximum. Geen reden tot zorgen dus.

*Italië gaf Greta ook een nieuw huidje*

De eerste nacht in Italië besloot het weer dat Dolphin Grey nog wel wat extra structuur kon gebruiken. Een werkelijk forse hagelbui trok over de camping en de volgende ochtend was Greta voorzien van een gratis sinaasappelhuidje. Vooral het dak, de motorkap en het plaatwerk boven de zijruiten kregen ervan langs.

Niet bepaald de facelift waarop ik had gehoopt. Gelukkig volgt deze maand nog een schoonheidsbehandeling. De bedoeling is dat ze straks weer snaarstrak bij haar werkgever wordt ingeleverd, alsof onze Italiaanse hageltherapie nooit heeft plaatsgevonden.

*Die rammel? Die woont er nog steeds*

Eén probleem heeft alle avonturen gewoon overleefd: de rammel onder de verschuifbare achterbank. Hij komt en gaat, klinkt soms echt als metaal op metaal en laat zich uiteraard nooit netjes op commando horen. Mijn verdenking ligt nog steeds ergens bij het mechanisme van de verschuifbare achterbank. Misschien heeft Greta gewoon besloten dat iedere auto karakter nodig heeft.

*Camera uit 2000, telefoonverbinding uit 2026*

Over sommige details blijf ik me verbazen. De achteruitrijcamera is er zo eentje. In een moderne auto in deze prijsklasse verwacht je tegenwoordig bijna satellietkwaliteit, maar Volkswagen heeft ergens blijkbaar nog een doos camera's uit het jaar 2000 gevonden.

Het beeld is niet bijzonder scherp. Voor parkeren gebruik ik hem nauwelijks. Waar hij wél uitstekend voor werkt, is het positioneren van de dissel van een aanhanger. Daarmee krijg je de trekhaak verrassend nauwkeurig onder de koppeling. Praktisch wint het hier dus alsnog van mooi.

Aan de andere kant verdient de telefoonverbinding juist een compliment. Ik bel behoorlijk veel onderweg en krijg regelmatig terug dat ik goed verstaanbaar ben. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar ik heb genoeg auto's gereden waarin een telefoongesprek boven de 100 km/u klonk alsof je vanuit een windtunnel belde.

*Voorventileren: totaal overbodig totdat je het hebt*

In Italië en tijdens de warme dagen in Nederland heb ik ook veel gebruikgemaakt van het voorventileren. Ja, het kost elektriciteit. Nee, het is niet noodzakelijk. En ja, ik wil eigenlijk nooit meer zonder.

Via de app vooraf de klimaatregeling aanzetten en vervolgens in een koele auto stappen terwijl buiten alles staat te bakken, is heerlijk. In de winter geldt uiteraard precies het tegenovergestelde. Dit is zo'n functie die je vooraf onder "leuke gadget" schaart en na een paar maanden onder "basisbehoefte".

*En dan is het alweer bijna voorbij*

Na 27.500 kilometer is mijn beeld van Greta eigenlijk positiever dan bij 15.000 kilometer. We moesten aan elkaar wennen.

De elektronische bemoeienis irriteert me minder, de aandrijflijn voelt vertrouwder en vooral tijdens de lange reis naar Italië heeft de Tayron laten zien waar haar kwaliteiten liggen. Dit is een bijzonder goede gezins- en reisauto. Veel ruimte, meer dan 100 kilometer elektrisch bereik, veel vermogen, uitstekend comfort en serieus goede eigenschappen als trekauto.

Perfect is ze absoluut niet. De rammel is er nog. De achteruitrijcamera verdient een enkeltje naar het museum. De voorbanden hebben het zwaar met 272 pk op de voorwielen en af en toe grijpt Greta zo enthousiast in dat mijn hartslag sneller accelereert dan de auto zelf.

Maar als ik morgen opnieuw 1.250 kilometer met drie kinderen en een kofferbak vol vakantiespullen moest afleggen, zou ik zonder enige twijfel instappen. Dat is misschien wel het grootste compliment dat ik haar kan geven.

Binnenkort lever ik de sleutel in. Netjes gewassen, hopelijk weer zonder hagelputjes en met iets minder dan 30.000 gezamenlijke kilometers op de teller. Mijn Duitse avontuur wordt daarmee aanzienlijk korter dan de vijf jaar met haar Tsjechische voorgangster.

Geen jarenlange liefdesrelatie dus. Wel een behoorlijk geslaagde vakantieromance.