Volkswagen Tayron 1.5 eHybrid 272pk R-Line Edition (2025) #4

Een Duitse opvolgster met grote schoenen om te vul

• 15.000 km
• 10 juni 2026

15.000 KM – Juni 2026

Voor ik begin een kleine waarschuwing. Niet iedereen kan deze schrijfstijl waarderen. Dat weet ik inmiddels na vijf jaar avonturen met een Tsjechische dame die hier regelmatig de hoofdrol speelde. Sterker nog, ik heb even getwijfeld of ik deze review überhaupt zou plaatsen. Sommigen lezen graag over liters, kilowatts en millimeters beenruimte. Anderen begrijpen dat een auto na duizenden gedeelde kilometers soms meer wordt dan een verzameling staal, kunststof en marketingtermen.

Gelukkig geldt hetzelfde voor auto’s als voor mensen: op ieder potje past een deksel.

Dat brengt ons direct bij de hoofdrolspeelster van vandaag. Want ook deze Duitse dame zal niet bij iedereen de hartslag verhogen. Sommigen zullen haar te groot vinden, anderen te degelijk. Weer anderen zullen haar verwijten dat ze geen stationwagen is, geen SUV mag zijn of simpelweg niet spannend genoeg oogt. Smaken verschillen nu eenmaal. Gelukkig maar, anders zouden we allemaal op dezelfde oprit thuiskomen.

Na het afscheid van mijn Tsjechische metgezel begon het bekende ritueel opnieuw. Avondenlang struinen over configuratoren, reviews lezen alsof het literaire meesterwerken zijn en stiekem wegdromen bij modelletjes die eigenlijk buiten budget vallen. Ditmaal was er echter een extra uitdaging, mijn nieuwe werkgever had een duidelijke voorkeur; de opvolgster moest uit de Duitse stal komen.

Dat bleek uiteindelijk minder ingewikkeld dan gedacht.

Waar mijn vorige liefde zorgvuldig was samengesteld, stond deze dame al klaar bij de dealer. Normaal gesproken niet mijn stijl, maar soms kom je iemand tegen die je direct aanspreekt. Dolphin Grey, twintig inch schoenen, een panoramadak, stoelmassage, een trekhaak voor de praktische momenten en een hybride hart met 272 paarden onder de motorkap. Genoeg ingrediënten voor een interessante kennismaking.

Inmiddels zijn we zo’n 15.000 kilometer verder en begint haar karakter langzaam zichtbaar te worden.

Het eerste wat opvalt is haar formaat. De kinderen lijken ieder jaar harder te groeien dan mijn salaris en nemen steeds meer ruimte in beslag. Een combinatie van voldoende zonlicht, Pokon en een onverzadigbare eetlust vermoed ik. Gelukkig heeft deze Duitse dame daar weinig moeite mee. Achterin is het royaal toeven en ook haar achterste slikt zonder protest sporttassen, vakantiebagage en alle andere spullen die een gemiddeld gezin blijkbaar noodzakelijk vindt voor een simpel weekendje weg. Waar de Octavia al ruim was, voelt deze Tayron alsof Volkswagen ergens tijdens de ontwikkeling heeft besloten dat ruimtegebrek simpelweg geen geldig excuus meer mocht zijn.

Onderweg blijkt ze verrassend veelzijdig. Op een volle accu rijdt ze het grootste deel van mijn dagelijkse ritten volledig elektrisch af. Met een elektrische actieradius die dicht tegen de honderd kilometer aan zit, worden veel ritten afgelegd zonder dat de benzinemotor überhaupt wakker hoeft te worden. Het gevolg is dat het gemiddelde verbruik voorlopig rond de 3 liter per honderd kilometer lijkt uit te komen. Het aantal kWh's houd ik eerlijk gezegd niet bij. Een getal waar mijn voormalige Tsjechische liefde waarschijnlijk met enige jaloezie naar had gekeken.

Wanneer beide krachtbronnen samenwerken maakt ze bovendien flinke stappen. Niet op de agressieve manier van een hete hatchback, maar meer als iemand die weet dat ze sterk is en dat niet voortdurend hoeft te bewijzen. Inhalen gaat moeiteloos, invoegen nog makkelijker en zelfs met een volle auto voelt ze nooit echt zwaar of traag.

Toch merk ik dat haar karakter verandert zodra de accu leger raakt, dan wordt ze wat onrustiger. Alsof ze zelf niet helemaal meer weet wie het werk moet doen. Op hogere snelheden schakelt ze merkbaar vaker tussen benzine en elektriciteit en voelt het geheel minder ontspannen dan wanneer er voldoende stroom beschikbaar is. Geen groot probleem, maar wel iets dat je na verloop van tijd begint op te merken.

Zoals iedere relatie kent ook deze kennismaking een paar kleine teleurstellingen.

Sterker nog, op sommige punten mis ik mijn Tsjechische ex. Die voelde hier en daar degelijker aan. Dat klinkt misschien vreemd voor een auto die aanzienlijk duurder is, maar sommige materiaalkeuzes in de Volkswagen voelen minder robuust dan ik had verwacht. Hier en daar sluiten onderdelen nét niet zo mooi op elkaar aan. Geen zaken die direct storen, maar wel details die opvallen als je dagelijks met haar samenleeft.

Nog opmerkelijker zijn de dingen die simpelweg ontbreken. Mijn vorige auto beschikte over keyless entry op alle deuren. Handig, logisch en inmiddels vanzelfsprekend geworden. Deze aanzienlijk duurdere Duitse dame vindt dat blijkbaar minder noodzakelijk en heeft dit alleen op de voordeuren en achterklep. Ook mis ik de elektrisch verstelbare stoelen met geheugen, een optie waarvan je pas beseft hoe prettig die is zodra ze verdwenen is.

Sindsdien bestaat een deel van mijn ochtendritueel uit het terugvinden van mijn ideale zitpositie nadat mijn wederhelft met de auto op pad is geweest. Het resultaat is een weinig waardig schouwspel waarbij buik, stuurwiel en frustratie elkaar voor de start van de eerste kilometer van de rit ontmoeten. Romantisch is anders.

Ook haar formaat heeft een keerzijde. Op de snelweg voelt ze compact en comfortabel, maar parkeren vraagt soms de stuurkunsten van een kapitein die een containerschip achteruit een haven probeert binnen te varen. Haar draaicirkel is op zijn minst indrukwekkend te noemen. Keren in een smalle straat wordt regelmatig een activiteit waarbij omstanders spontaan blijven kijken of het daadwerkelijk gaat lukken. Los van de abrupte remacties bij potentieel gevaar wat ruim 50 meter verderop aanwezig is...

Waar ik misschien nog het meest aan moet wennen, is haar voortdurende behoefte om voor mij te denken. Moderne regelgeving heeft ervoor gezorgd dat deze dame overal een mening over heeft. Ze waarschuwt als ik volgens haar te hard rijd, of als ik volgens haar niet goed oplet. Ze waarschuwt als ik nét iets te dicht bij een streep kom. Soms voelt het alsof ik niet met een auto onderweg ben, maar met een rij-instructeur die permanent drie dubbele espresso’s achter de kiezen heeft.

Het mooiste voorbeeld bevindt zich op een provinciale weg hier in de buurt. Een keurige weg waar tachtig kilometer per uur is toegestaan. Volkswagen ziet ergens een bocht die vermoedelijk alleen vanuit de ruimte zichtbaar is en besluit vervolgens enthousiast af te remmen naar ongeveer dertig kilometer per uur. Hardnekkig... want dit schouwspel is iedere keer opnieuw. Inmiddels kennen we elkaar goed genoeg dat ik haar vóór dat punt al corrigeer, maar het blijft een bijzonder fenomeen.

Na een half jaar samen is de conclusie echter overwegend positief.

Ze is ruim, comfortabel, zuinig en snel wanneer het moet. Ze doet alles wat een moderne gezinsauto moet doen en doet dat zonder storingen, zonder kuren en zonder onverwachte drama’s. Betrouwbaarheid is misschien een saai onderwerp voor een eerste review, maar stiekem is het ook precies wat je wilt. Ze start, rijdt, laadt op en brengt ons probleemloos waar we moeten zijn.

De vonk is anders dan bij haar Tsjechische voorgangster. Minder passie, meer verstand en minder verliefdheid, meer respect. Maar misschien past dat ook wel bij deze levensfase.

Voorlopig bevalt het Duitse avontuur uitstekend. Ze heeft grote schoenen te vullen, maar de eerste indrukken zijn goed.

En wie weet schrijf ik over een paar jaar wel exact hetzelfde als destijds.

Alleen dan met wat meer elektriciteit, wat minder benzine en nog steeds veel te veel bagage achterin.