Uitvoering

Cooper Chili

Versnellingen

5, Handgeschakeld

Bouwjaar

2002

Jaar van aanschaf

2003

KM-stand bij aanschaf

33.000 km

KM-stand laatst

0 km

ERVARINGEN

28 december 2003

Wat een fijne auto, die Mini Cooper! Heb lang getwijfeld tussen een nieuwe Mini One die ik zelf had kunnen samenstellen en een gebruikte Mini Cooper met diverse luxe accessoires. De laatste was indertijd (2003) nog moeilijk te vinden, vooral met de combinatie multifunctioneel stuurwiel en climate control. Echter, het zoekproces werd beloond, simpelweg vanwege de (mijns inziens) interessantere prestaties van de 120PK Cooper motor ten opzichte van de 90PK One motor. Achteraf gezien ben ik blij dat ik deze keus gemaakt heb, want hoewel de prestaties van de Cooper je veel plezier bieden, zijn ze tegenwoordig ’op papier’ niet eens bijzonder meer. Er zijn genoeg andere auto’s met een identieke 0-100 km acceleratie. Elke keer ’planken’; doe je ook niet, want wat maakt die verbruiksmeter je bewust van je rijgedrag! Het verbruik zoals dat door de folders beloofd wordt, is inderdaad te bereiken, maar het is eenvoudig (en uitdagend!) om onzuiniger te rijden.
Een Mini kopen is niet alleen een rationele keus. Voordat ik de mijne kocht, heb ik tal van tests over de kleine rakker gelezen. Telkens wordt het ruimteaspect als (enige?) minpunt aangedragen, maar het is flauw om dit in het eindoordeel over de auto te laten meewegen. Als je deze auto koopt, ben je er immers met je volle verstand bij dat je een auto koopt met minder ruimte voor achterpassagiers en bagage dan in andere (veelal goedkopere) hatchbacks. Echter, persoonlijke ervaring leerde mij dat je best met zijn vieren op pad kunt gaan in de Mini, vooral wanneer je de sleutel geeft aan de kortste in je gezelschap. In dat geval, wanneer de voorstoelen verder naar voren staan, zit je best redelijk op de achterbank. Hieraan helpen mee: de lange zitting van de achterbank, de goede vorm ervan en de hoofdruimte achterin. In tegenstelling tot vele andere hatchbacks lijdt de Mini immers niet aan een schuin aflopende daklijn! Bestuurder en passagier hebben beiden riante ruimte: wat zit je lekker achter het stuur! De rechtopstaande voorruit staat ver bij je vandaan, waardoor je het gevoel hebt met een veel grotere auto onderweg te zijn, wat niet in de laatste plaats versterkt wordt door de mooie interieurmaterialen en de solide indruk. De achterbak is niet groot, maar de bank kan worden neergeklapt en op het parkeerterrein van de Gamma bleek dat planken tot ongeveer 2,20 meter dan nog goed vervoerd kunnen worden met de achterklep dicht.
Tenslotte vóór het kopen natuurlijk nagedacht over alternatieven, om toch het gevoel te hebben niet blindelings op de emotie af te gaan. Echter, naar mijn idee zijn er geen. De aanschafprijs van een Mini is niet gering, maar relatief... de meeste ’leuke’ auto’s zijn stukken duurder!
Kortom, een fijne auto. Waarom? Pittige motor, ’kwaliteitsgevoel’, lekkere korte schakelwegen, lekkere stoelen, (naar wens) lage zit (het beloofde ’kartgevoel’ krijg je!), klein dik stuur (goed bekrachtigd, maar niet teveel), en last but not least... het blijft leuk om op straat te horen hoe leuk de Mini is, vooral wanneer hij net gepoetst is en het vele chroom je toelacht! Inmiddels vijf jaar na de introductie reageren mensen (terecht!) nog steeds enthousiast op dit karretje, dat naar mijn inschatting, evenals tijdgenoten als bijvoorbeeld de Audi TT, vast en zeker een klassieker in spe is.