Gebruikersreview

Fiat Bravo (2011)

24 juli 2026 • 18:15

BravoBravo199814

Versnellingen	6, Handgeschakeld
Bouwjaar	2011
Jaar van aanschaf	2023
KM-stand bij aanschaf	136.000 km
KM-stand laatst	191.000 km

Fiat Bravo 1,4 T-Jet 150 Business 2011

191.000 km
24 juli 2026

Na drie jaar bezit en 55.000 km (and counting) een review van mijn Fiat Bravo, Fiats dappere, smaakvolle en miskende poging om te concurreren met de welbekende Golfjes, A3'tjes en consorten uit het C-segment van die tijd.

Allereerst een korte introductie van dit model. Wie kent hem tenslotte nog? Na de matige populariteit van zijn voorganger in de beginjaren 2000, de Stilo, zette Fiat zichzelf tot doel om een smaakvolle, elegante en sportieve hatchback met Italiaanse flair te introduceren in het C-segment in 2007. Platgezegd staat de Bravo op een iets aangepast platform van de Stilo, maar dat mag geen naam hebben: de ontwerpers Alberto Dilillo (bekend van o.a. de Lancia Fulvia concept uit 2003) onder toeziend oog van Frank Stephenson (bekend van o.a. de Maserati MC12 en Ferrari F430) hebben er samen iets moois van weten te maken. Het Maserati-achtige front, de stijgende taillelijn, subtiel gebruik van chroom en vloeiende wulpse lijnen maken de Bravo naar mijn bescheiden mening één van de mooiste C-segment hatchbacks uit zijn tijd. Ook het interieur is erg fraai, met zijn typisch Italiaanse diepe tellers, naar de bestuurder gekantelde middenconsole, carbonlook op het dashboard en chroomstrips. De Bravo is onderdeel van de Italiaanse drieling: Fiat Bravo, Alfa Romeo Giulietta en Lancia Delta.

Eindelijk: de zoektocht naar de eerste auto
De Fiat Bravo is mijn eerste auto, gekocht op mijn 25e in 2023. Mijn hele leven ben ik al bezig met auto's, dus het werd tijd. Ik was op zoek naar een leuke, betaalbare, betrouwbare en goed uitgeruste auto, en na wat vergelijkend zoekwerk kwam ik uit bij de Fiat Bravo en de Ford Focus (2009). Ik heb ook naar de Giulietta en Delta gekeken, maar de Giulietta lag eigenlijk net buiten mijn budget voor goede exemplaren en de Delta ook, waarbij de laatstgenoemde door zijn hogere gewicht ook meer zou kosten in onder meer wegenbelasting. Na proefritten voelde ik mij echt meer thuis in en met de Bravo, de Ford deed qua uitrusting niet onder voor de Bravo, maar ik ben vrees ik toch besmet geraakt met een milde vorm van Alfaritus (komen we straks nog op).

Mijn Bravo
De Bravo waarmee ik in mijn nopjes naar huis reed is een 1.4 T-Jet Business met 150pk uit 2011 in de kleur Melodic Grey. Hij was net 12 jaar oud en had 136.000 km gelopen, niet bijzonder veel voor zijn leeftijd. De Business is naast de Sport het hoogste uitvoeringsniveau met prettige opties uit een tijd zonder irritante en bemoeizuchtige nanny-nonsense (misschien ligt het aan mij, maar als bestuurder zit ik achter het stuur, niet een computer): cruise control, automatische climate control, regensensor, een (inmiddels hopeloos verouderd) multimediasysteem, verrassend makkelijke en intuïtieve handsfree bediening via het multifunctionele stuur, getinte ramen, dakspoiler en dorpelverbreders, verchroomde raamomlijsting en deurgrepen, aluminium grill, mistlampen met bochtverlichting, lederen stuur en pookknop, parkeersensoren voor en achter, ESP en Airbags rondom. Voor de maatstaven van 2026 misschien niet bijzonder indrukwekkend, maar voor 2011 (ook alweer 15 jaar geleden!) beslist geen kale auto.

De enige opties die niet zijn aangevinkt op deze Bravo voor zover ik weet zijn Bi-Xenonverlichting, lederen interieur, stoelverwarming (dan was de auto echt af geweest, toch wel fijn op de koude ochtenden), subwoofer en het glazen Skydome panoramadak. De laatstgenoemde mis ik absoluut niet: toegegeven, het is een erg fraai en vernuftig systeem met glaspanelen die over elkaar schuiven, maar o zo onderhouds- en lekkagegevoelig nu de mechaniek op leeftijd begint te raken.

Algemene ervaringen
Na 3 jaar krijg je wel een goed beeld van een auto, je kent hem als je broekzak en je weet waar de zwaktes liggen. Hoe rijdt zo'n Bravo nu eigenlijk, en hoe is hij in alledaags gebruik?

Pluspunten
Wellicht draaf ik er wat over door, maar ik betrap mijzelf erop dat ik naar de Bravo blijf staren: ik raak maar niet uitgekeken op het design. Zeker in vergelijking met de huidige ontwerpen (met name suf'jes en crossovers) die zo onderhand een karikatuur zijn geworden door veelal overdreven, agressief, en warrig design met een veelvoud aan tierelantijntjes, verlichte logo's, lichtbalken, afwezigheid van chroom en lijnen die als een tang op een varken slaan. Nee, dan de Bravo. Een heerlijk ontwerp om te 'lezen': je kunt de lijnen precies volgen (geen lijntje teveel), en maken er een rustig, elegant, dynamisch en benaderbaar geheel van. De (opgeknapte) 17 inch lichtmetalen velgen in het zilver maken het ontwerp meer dan af. Ook het interieurdesign, bedieningsgemak en zelfs materiaalgebruik maakt gehakt van de huidige minimalistische, om niet te zeggen dystopische en kille schermen- en touchknoptrend: nieuwer is zeker niet altijd beter. Ook is het leuk om rond te rijden in iets aparts: anno 2026 staan er nog 'slechts' zo'n 2500 op kenteken in Nederland. Ik ben nu twee keer bij het EMwalhalla in Raamsdonksveer geweest met de Bravo, echt een tip voor als je warmloopt voor knotsgekke auto's, of auto's die simpelweg stilaan uit het straatbeeld aan het verdwijnen zijn.

Dan de rijervaring. Om te beginnen met de motor: er wordt nog weleens vergeten dat Fiat door de jaren heen een verdraaid goede motorconstructeur is (geweest), uitzonderingen daargelaten natuurlijk. De 1.4 T-Jet, gebaseerd op een ontwerp uit de jaren 80 (!) is een zeer vermakelijk en betrouwbaar stuk techniek: je kunt er heerlijk rustig mee cruisen op het koppel (230 nm) waarbij hij relatief zuinig is (1 op 14/15 op een 58L tank), maar zodra je hem de sporen geeft spuit hij ervandoor met een diepe sportieve brom en turbogefluit. 150 pk op 1250 kg wil vandaag de dag nog steeds vlot vooruit, en op de Duitse Autobahn haalt hij op 15 jarige leeftijd nog precies de fabrieksopgave van 212 km/h op GPS, waarbij de teller al ver over de 220 km/h gaat. Ook is het lollig om weleens gebruik te maken van de verrassingsfactor: andere weggebruikers verwachten soms niet dat deze onbekende Fiat zo vlot is. En betrouwbaar: het is niet het meest geavanceerde motorblok, maar dat is prima: wat er niet op zit kan ook niet kapot. De T-Jet staat aanzienlijk betrouwbaarder te boek dan de eerste generatie MultiAir die erop volgde. Een beetje letten op de oliewissels, oliekwaliteit, rustig warm rijden en gaan met die banaan. Chiptuning kunnen ze goed hebben, maar dat heb ik (nog) niet gedaan vanwege de beruchte M32 versnellingsbak... Hierover later meer!

Het onderstel en stuurgevoel hebben een prettige mix van comfort en directheid, waarbij wel vermeld moet worden dat hij wel zachter geveerd en minder dynamisch is dan zijn broertje de Giulietta, die ook nog eens onafhankelijke achterwielophanging heeft, waarbij de Bravo (en de Delta) het met een ietwat ouderwetse semi-onafhankelijke achteras moet doen.

Bij dagelijks gebruik en leuke achteraf wegen is het alsnog leuk sturen met de Bravo: hij ligt als een blok op de weg, en heeft pas bij hevig insturen i.c.m. gasgeven last van onderstuur. Het zal ongetwijfeld strakker en sportiever kunnen, maar voor de openbare weg en zijn leeftijd is dit zeker niet verkeerd. Op lange afstanden is het ook een fijne reisauto, waarbij de stoelen lekker comfortabel zitten en het niet overdreven rumoerig is in het interieur. Na een lange rit stap je beslist niet met een halve hernia uit, maar de standaardstoelen hadden baat kunnen hebben bij een tikkeltje meer zijdelingse steun bij wat steviger bochtenwerk. Dan het stuurgevoel: het stuur ligt heerlijk en zeker in de hand, maar op lagere snelheid en met name rond het middengebied voelt het wat aan de vage kant, maar na een tijdje volgt gewenning. Bovendien stuurt de Bravo uit zichzelf wel héél snel terug: rustig terugvoeden voorkomt schokken.

Ook is de Bravo verrassend praktisch: met name voorin is hij erg ruim, en met vier personen op stap inclusief bagage is het prima te doen. 400L bagageruimte is ruim voor zijn klasse, en met de achterbank plat zijn tripjes naar de Ikea voor de meeste artikelen en pakketten kinderspel.

Minpunten/Alfaritus
De bovenstaande tekst klinkt vrij positief, maar er zijn ook zeker kritiekpunten aan te wijzen op de Bravo. Met stip op één, en eerder noemde ik hem al, de M32 versnellingsbak van General Motors. De M32 6-versnellingsbak is in een veelvoud van auto's gebruikt: veel Opels, maar ook Alfa Romeo's en dus ook Fiats. Eigenlijk zonde dat hij in de Bravo ligt i.p.v. een Fiat bak (die gek genoeg later wel gebruikt is bij de MultiAir...), want het is echt de achilleshiel van deze auto, maar ik wist waar ik aan begon (wees je hiervan bewust als je deze bak tegenkomt bij een auto op de occassionmarkt). Kortgezegd heeft deze bak een paar ontwerpfouten waardoor versnelde slijtage optreedt: ontoereikende oliekanalen zorgen voor sub-optimale smering, en de marge op de lagers is te klein, waarbij de lagers ook van chocolade gemaakt lijken te zijn. Bovendien heeft de M32 van zichzelf een uitzonderlijk hoge bedrijfstemperatuur: blijkbaar is over de 100°C (!) geen uitzondering. Dit alles zorgt ervoor dat de bakolie prematuur zijn viscositeit en daarmee smerende werking verliest, waardoor er slijtage van met name de lagers optreedt. Mijn Bravo vertoont de gebruikelijke symptomen, waardoor ik weleens de grap maak dat mijn 6-bak drie goede versnellingen heeft: de 4, 6 en de achteruit. Enfin, de symptomen: beweging van de pook in zijn 1 en 5 bij lastwissel, en half verdwenen synchromesh bij het opschakelen naar zijn 2 en 3. Ook is er in zijn 3 en 4 in het laatste jaar een zeer lichte jank bijgekomen, ook een bekende kwaal. Het schijnt dat de laatste doodsreutel van de bak zeer luide jankgeluiden in meerdere versnellingen zijn en het zelfs zomaar uit een versnelling klappen. Dit is gelukkig zeker nog niet aan de orde, maar ik weet dat een revisie er op een gegeven moment wel aan zit te komen. Voor jullie beeld: de Bravo heb ik gekocht met 136.000 km op de klok, en op het moment van schrijven zit ik in de 191.000 km. Op het internet kom ik verschillende verhalen tegen van (preventieve) revisie rond de 2 ton, dus het zit er zo langzamerhand wel aan te komen. Een tip van Flip trouwens: het verversen van de bakolie bij de M32 tegen de 50.000 km helpt enorm bij het verlengen van de levensduur van de versnellingsbak. Ik heb nu twee keer de olie ververst, en het verschil valt echt te merken. Wellicht dat hij er zelfs nog vrij oud mee kan worden. Valt er dan wel mee te schakelen? Ja, maar hier komt een speciale techniek bij kijken: een beetje met liefde behandelen en met name het opschakelen naar zijn 2 rustig maar trefzeker doorhalen: anders wordt je getrakteerd op een stevige portie geknars.

Dan een heel ander punt: wie mooi wil zijn moet pijn lijden: de mooie koets is echt bijzonder onoverzichtelijk. Ik wil de eerste eigenaar op de knietjes danken dat hij of zij het volledige parkeersensorenpakket heeft aangevinkt op de optielijst, want ze hebben mij echt voor de nodige parkeerschade behoed. Met name achter is het af en toe bij het gokken af, en de dode hoek rechtsachter is zo gigantisch dat je het Paleis op de Dam nog zou kunnen afsnijden met in- of uitvoegen.

Dan gebruiksgemak, en hier komt nog meer Alfaritus om de hoek kijken ondanks het feit dat de Bravo eigenlijk vrij recht toe rechtaan is in zijn functionaliteit. De bekerhouders zijn een excuus van bekerhouders, ze zijn tamelijk onbruikbaar. Ook de portiervakken voor en achter zouden een maatje groter kunnen. Maar dan het volgende: de dames en heren bij Fiat hebben de soms knotsgekke Italiaanse logica toch niet helemaal buiten de Bravo kunnen houden. Zo zitten alle lichtschakelaars op de linker hendel van de stuurkolom. De bediening van de mistlampen zou je ergens in de buurt verwachten, zo'n beetje bij het meest linker ventilatierooster. Maar niet heus. Om de mistlampen te bedienen moet je aan de passagierskant van de middenconsole zijn, waarmee je tijdens het rijden net zoveel voorover leunt als bij het openen van het dashboardkastje... wat een verstand! Maar het houdt het wel spannend en wat mij betreft een eerbetoon aan de Italiaanse manier van doen: stijl en ontwerp boven alles.

Onderhoud
Qua onderhoud is de Bravo behoorlijk betrouwbaar gebleken: de afgelopen drie jaar en 55.000 km heb ik buiten de jaarlijkse ingeplande onderhoudsbeurten incl. APK eigenlijk geen problemen gehad. Nou ja, een lekke band met een reparatie d.m.v. een propje en een aircobeurt durf ik hem wel te vergeven.

De eerste onderhoudsbeurt was gelijk een flinke, ik heb het idee dat de vorige eigenaar netjes heeft gewacht met het opsparen van de slijtagedelen en hem toen van de hand gedaan heeft:
- Volledige remmerij
- Distributieriem
- Filters en vloeistoffen
- Bakolie vervangen

De tweede onderhoudsbeurt kon worden afgedaan met een kleine beurt (filters en vloeistoffen), preventief vervangen van de bougies en het vervangen van een verroeste uitlaatbeugel t.b.v. de APK.

De derde onderhoudsbeurt besloeg een kleine beurt en het vervangen van de bakolie.

Dit klinkt vrij overzichtelijk, maar de afgelopen drie jaar heb ik ook enkele optische upgrades uitgevoerd aan de Bravo: het vervangen van de logo's (compleet verweerd), nieuwe mistlampen (waren van binnen helemaal vergeeld, vermoedelijk door de bochtverlichting, daarom deze ook uitgezet), polijsten van de koplampen (deze begonnen behoorlijk op melkglas te lijken) en de beste upgrade: het reviseren van de velgen + nieuwe naafkapjes.

De 17 inch velgen (Code 433) waarmee de auto geleverd was waren zogeheten Diamond Cut velgen, oftewel glansgedraaid. Wanneer dit nieuw is ziet het er zeer fraai uit, maar bij de kleinste schade begint het zich een weg door de velg te vreten waardoor het geheel er smoezelig uit begint te zien. Dit was bij mij ook het geval, het zag er op het laatst vrij treurig uit. Daarom contact opgenomen met een bedrijf dat zich specialiseert in velgherstel en spuitwerk, en besloten om ze te laten poedercoaten. Eigenlijk net zo mooi, en eventuele schades (op dit moment geen stoeprandjes meegepakt gelukkig) zijn veel makkelijker en goedkoper te herstellen. Uiteindelijk in het kader van originaliteit gekozen voor de kleur 'Audi Silver Arrow' (bijv. van de Audi RS4 B5 velgen), en om in de beeldspraak te blijven is dat een schot in de roos gebleken. Met name in de zon zien ze er heel fraai uit, en de Bravo is er optisch aanzienlijk door opgeknapt.

Daarnaast heb ik een tweede originele set Bravo velgen gekocht (ook 17 inch, Code 432) en hier winterbanden op gezet, Hankook is allang niet meer het B-merk wat het ooit was. Veel grip, zowel op nat, droog als besneeuwd wegdek.

Tot zover de inspiratie voor deze review. De Bravo mag zeker nog een hele poos blijven, ik ben er inmiddels ondanks de paar rafelrandjes behoorlijk verknocht aan geraakt en er niet op uitgekeken. De komende tijd blijven we lekker doortuffen en genieten van dit miskende Italiaanse talent.